Bonnie & Clyde - door Conny Konsalik

[konsalik]

Hoofdstuk 16

Urs is gelijk vanaf zijn werk naar Ginevra’s huis gegaan.
“Hoe is het met je? Al een beetje bekomen van de schrik?” vraagt hij als zij de deur opent. Ze knikt en laat hem binnen.
“Wil je er over praten?” vraagt Urs. Ze schudt haar hoofd.
“De schrik zit me nog in de benen. Ik had wel dood kunnen zijn als jij niet ingegrepen had” zegt ze. Urs trekt haar naast zich op de bank.
“Het is allemaal goed gekomen, alleen heb ik wat schuldgevoelens voor die mevrouw Gonzales die ik geraakt heb toen zij opeens opdook.”
“Daar kun jij niets aan doen Urs. Ik ben echt zo blij dat jij me gered hebt uit die situatie.”
“Dat is mijn werk Ginevra, maar ik had wel de schrik in mijn benen toen ik jou daar bij die bankovervaller zag.” Ze kijkt hem in zijn ogen.
“Betekent dat jij toch wel iets om mij geeft?” Hij knikt.
“Ik dacht dat ik gek werd toen ik dat pistool op jou gericht zag.” Ze knuffelt hem. Hij slaat zijn armen om haar heen en kust haar. Eerst heel voorzichtig maar algauw intensiveert hij zijn kus.
“Ik lijk wel een puber” zegt hij tussen twee kussen door.
“Jij bent geen puber maar liefhebbende man” fluistert zij terug. Hij kijkt haar aan.
“Vreemd dat zo’n vonk gewoon kan over springen. Weet je ik voelde dat al meteen toen ik jou voor het eerst zag. Je weet wel toen bij de Volksbank. Trouwens jij trekt wel bankovervallers aan. Dat is al de tweede keer dat jij dit van dichtbij mee maakt ” zegt hij lachend.
“Ja inderdaad. Ik durf bijna geen bank meer in zeg.”
“Weet je wat als je weer eens naar de bank moet dat zeg je het gewoon en dan ga ik wel met je mee.”
“Oké Urs, laat ik zekerheidshalve maar gelijk de politie meenemen dan blijven de overvallers wel weg.”
“Zeker weten Ginevra. Ik zal persoonlijk op je passen.”

David is ook blij als hij thuis zijn vrouw weer veilig in zijn armen kan sluiten.
“En lieverd, gaat het weer een beetje?” vraagt hij haar teder.
“Ja, David het gaat wel weer. Maar als ik aan vanmorgen terug denk was dat toch echt een nachtmerrie.”
“Ik weet het meisje, maar goddank is jou niets overkomen. Ik dacht dat mijn hart stil bleef staan toe Seb meldde dat onze auto gestolen was door de overvaller. Het idee dat jij daar achterin zat en in gevaar was. Ik draaide bijna door. En toen ik jouw stem hoorde onder die trap. Ik was zo blij dat je niet in de auto was gaan zitten. Maar nu is het voorbij schat, alles is achter de rug.”
“David, ik heb alleen niet voor het eten kunnen zorgen. Op één of andere manier komt er vandaag niets uit mijn vingers.”
“Geeft niet meisje, we gaan wel een hapje buiten de deur eten” zegt David teder. Hij knuffelt haar en pakt zijn autosleutels weer en neemt haar mee uit eten.

Carlos is in het ziekenhuis aan het wachten dat Maria weer terug van de operatiekamer komt. Een verpleegster kwam zeggen dat de operatie goed was verlopen en dat Maria momenteel in de uitslaapkamer lag. Carlos blijft echter ijsberen door de wachtkamer.
“Dit was niet voorzien. Zijn Maria geraakt door een kogel. Die arme schat.” Dan hoor hij de klapdeuren open gaan en stuift hij de gang weer op.
“Maria” roept hij. Ze opent haar ogen en kijkt hem aan. Dan glijdt er een glimlach over haar gezicht.
“Carlos” fluistert ze.
“Ja, ik ben er. Hoe gaat het?”
“Meneer Marín mogen wij alstublieft u vrouw even naar haar kamer brengen?”
“Natuurlijk zuster” haast hij zich te zeggen. Als Maria eindelijk op haar kamer ligt laat de zuster hen alleen.
“Als er iets is, belt u op dit knopje, maar er komt ook geregeld iemand kijken” zegt de zuster. Carlos pakt een stoel en zet die naast het bed. Ze glimlacht naar hem.
“Ik zag….. Ik zag die agent schieten en wilde jou waarschuwen en voor ik het wist voelde ik mijn schouder niet meer.”
“Maria wil je dat nooit meer doen. Ik werd gek van zorgen om jou. Nota bene die inspecteur die tegen mij aanpraatte in de bank kwam mij vertellen dat jij gewond was.” Carlos strijkt met zijn vingers door zijn haar.
“Heeft hij je erkend?” vraagt Maria fluisterend. Carlos schudt zijn hoofd.
“Ik moest hem doorgeven wanneer jij verhoord kon worden.”
“Verhoord? Carlos wat moet ik in hemelsnaam zeggen?”
“Rustig maar meisje. Je zegt gewoon dat je in paniek raakte toen je zag dat er iemand wilde schieten.” Tranen lopen over haar wangen.
“Dat was bijna helemaal fout gegaan Carlos. Je was er bijna niet meer geweest.” Ze huilt nu ontroostbaar. Carlos neemt haar voorzichtig in zijn armen.
“Ik ben oké lieveling en jij heel binnenkort ook. Misschien moeten we maar stoppen met zulk werk. Ik kan alles missen behalve jou.” Hij geeft haar een kus op haar voorhoofd.
“Ga maar slapen meisje. Ik blijf hier bij je vannacht.” Maria’s ogen vallen al snel dicht. Ze is doodmoe. Carlos installeert zich in een stoel en neemt wat tijdschriften van tafel om te lezen.

Als Molly roept voor het eten is, Sofie nog niet terug. Seb zet Elisa in het kinderstoeltje en begint alvast met haar te eten te geven. Hij ontwijkt de vragende blijk van zijn huishoudster. Als ze een half uurtje later nog niet terug is begint Seb zich zorgen te maken en brengt Elisa naar bed en vraagt Molly een oogje in het zeil te hebben. Hij trekt zijn jas aan en loop systematisch over zijn landgoed. Uren loopt hij rond en nergens een spoor van Sofie.
“Zou ze het expres doen?” vraagt hij zich af. Als ze toch bij elk meningsverschil de benen neemt, mag hij wel oppassen.
“Sofie” roept hij. Hij spitst zijn oren. Maar hij hoort niets.
Sofie is in de richting het meer gelopen en wilde over de rotsen naar het strand, maar ze is uitgegleden op haar hakjesschoenen en is naar beneden gevallen en ligt nu tussen twee rotsen. Ze heeft haar bewustzijn verloren.
Seb weet niet meer waar te zoeken en besluit thuis, zijn herdershond Senta te gaan halen. Senta is afgekeurd voor politie werk en heeft bij Seb een nieuw thuis gekregen. Voor de bewaking is dat altijd goed op zo’n landgoed. Molly kijkt verschrikt als hij doornat de keuken binnen komt om iets van Sofie te halen.
“Wat is er gebeurt Seb?”
“Ik kan haar niet vinden en nu neem ik Senta mee. Wil jij me even iets van Sofie geven Molly?” Molly haast zich naar de slaapkamer van Sofie en komt met een nachthemdje terug. Buiten laat Seb de hond eraan ruiken. De hond stuift weg en Seb gaat snel achter hem aan. Senta rent direct richting strand en begint daar luid te blaffen.
“Sofie” roept Seb weer. Geen antwoord. Hij loopt naar de herder en kijkt naar beneden.
“Mijn hemel, daar ligt Sofie” denkt hij geschrokken. Voorzichtig probeert hij naar beneden te komen. Senta is echter al bij Sofie en duwt zijn neus onder haar hand. Seb is er bijna en strompelt de laatste meters naar Sofie. Hij voelt haar hartslag, die zwak is en controleert haar ademhaling. Ze is bewusteloos. Seb denkt even na en haalt dan een blaadje uit zijn zak. Daarop schrijft hij, waar hij zich bevindt en vraagt Molly het politiebureau en het ziekenhuis te bellen voor hulp. Hij maakt het briefje vast aan Senta’s halsband en stuurt de hond terug naar huis. Zelf gaat hij bij Sofie zitten en wacht op hulp. Als ze na een poosje haar ogen opent kijkt hij haar vriendelijk aan.
“Hoe voel jij je?” Ze snapt er niets meer van. “Waar is ze? En wat doet Seb hier?”
“Seb……”
“Ja, lieverd waar heb je pijn?” Ze schudt haar hoofd.
“Blijf maar liggen meisje. Hulp is onderweg.”
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 17

David kijkt verbaast naar de telefoon als ze terug van het restaurant zijn.
“Verwacht jij nog iemand Natalia?” Zij schudt haar hoofd.
“David Miller” meldt hij zich.
“Je spreekt met George, David. Kun jij gelijk in actie komen? De huishoudster van Seb belde dat Sofie verdwenen was en dat Seb haar gevonden heeft maar dat ze bewusteloos is bij de rotsen aan het strand.”
“Heb je de hulpdiensten al gebeld?” vraagt David.
“Ja, David maar ik dacht dat jij er misschien heen kon, hij heeft misschien jouw hulp nodig.”
“Ik ben al onderweg, George.” Hij gooit de telefoon neer en haast zich naar Natalia om in het kort uit te leggen dat hij nog even weg moet. Dan springt hij in de auto en rijdt rechtstreeks naar het landgoed van Seb. Het is maar goed dat hij daar al vaker is geweest. Al is het nu met die regen en die duisternis behoorlijk lastig. Hij tuurt op de weg en parkeert de auto een meter of 50 van de rotsen. Hij neemt een zaklamp en begint voorzichtig over de rotsen te klimmen.
“Seb… ben je daar?” Seb springt opgelucht op gelukkig David is er.
“Ja hier, David. Heb je al een ambulance gebeld?” vraagt hij. David hoeft nog niet eens antwoord te geven als hij de ziekenauto al aan hoort komen. De ambulance mensen komen met brancard en klauteren voorzicht de rotsen af. Dan wordt Sofie onderzocht. Ze heeft geen botbreuken maar wel een hersenschudding.
“We nemen haar mee naar het ziekenhuis, waar ze enkele weken plat moet blijven liggen” legt de ambulancearts uit.
“Mag ik mee?” vraagt Seb ongeduldig. De arts knikt. En met vier mensen wordt de brancard naar de ambulance gedragen. Sofie is weer buitenbewust zijn en Seb kijkt naar de arts, die geruststellend knikt.
“Ze komt weer helemaal in orde hoor. Ik hoop alleen niet dat ze kou gevat heeft. Ze is door en door koud.” “Dat komt ook door die regen, ze helemaal nat” zegt Seb. In het ziekenhuis wordt Sofie verzorgd en David is bij Seb. David is met zijn eigen auto naar ziekenhuis gekomen om zijn vriend en collega bij te staan. Hij kan het niet thuisbrengen wat het is maar hij heeft het idee dat Seb ergens mee zit. Sinds hij Sofie mee terug heeft genomen uit Milaan is hij veranderd.
“Seb, ga zitten. Sofie is in goede handen. Misschien kunnen we even praten” stelt David voor. Seb kijkt verbaast en gaat dan toch maar zitten in één van de stoelen die de wachtkamer rijk is.
“Heb je problemen David?” vraagt hij zijn vriend. David schudt zijn hoofd.
“Ik niet Seb, maar hoe is het met jou? Sinds Sofie hier is lijk jij wel veranderd. Seb heb je problemen? Je weet toch wel dat je met mij altijd kunt praten.”
“Ja, David dat weet ik maar ik ben er tot nu toe nog niet toe gekomen.” Hij zucht diep en kijkt David aan, die bemoedigend knikt.
“Heb ik jou al verteld dat ik vader ben?”
“Nee, Seb. Sinds wanneer dat dan?” vraagt hij verbaast.
“Sinds drie en een half jaar pas. Sofie is bij me weggegaan omdat ze zwanger was en niet omdat ik bij de politie werkte. Nou ja dat zal ook wel meegewerkt hebben. Maar nu spoor ik haar op in Milaan en kom erachter dat ze een dochter heeft. Goed ze heeft niet tegen me gelogen over de leeftijd en eerlijk toegegeven dat ze mijn dochter is, maar toch kan ik het niet verwerken dat ze mij destijds verlaten heeft. En zeker niet dat ze niet eerder heeft vertelt dat ik vader was geworden.” David laat dit op zich inwerken.
“Jij hebt dus een heleboel moeten missen. De eerste jaren van je eigen dochter?” Seb knikt en gaat verder.
“Ik heb haar voorgesteld om te trouwen zodat Elisa in een normale gezinssituatie kan opgroeien. Maar David ik weet niet of ik haar dit kan vergeven. Ik ben zo kwaad op haar. Ze moet me wel heel erg haten om me dit aan te doen.”
“Je liefde voor haar is dus voorbij?” vraagt David. Seb kijkt David aan en schudt vervolgens zijn hoofd.
“Maar haar liefde voor mij wel.” De dokter komt binnen en vertelt dat Sofie buiten een hersenschudding ook een longontsteking heeft opgelopen en dat ze alleen al vanwege de hersenschudding zes weken plat moet blijven liggen, dus in het ziekenhuis moet blijven.
“U mag nu naar haar toe”zegt hij tegen Seb.
“Ik kom morgen wel. Ik ben moe en ga naar huis” zegt Seb. David kijkt bevreemd naar Seb, die duidelijk zichzelf niet is.
“Zal ik je naar huis brengen?” Seb knikt dankbaar naar zijn vriend en bedankt de arts.

Urs is de volgende maandagmorgen al vroeg op het politiebureau. Hij bekijkt een compositietekening van de bankovervaller. Zijn blik valt op de tekeningen van Bonnie en Clyde. Hij legt ze er naast en begint ze met elkaar te vergelijken. Hoe langer hij kijkt hoe meer hij overtuigt raakt dat Clyde en de overvaller van gisteren één en dezelfde persoon moet zijn. Wat dus zou betekenen dat hun tactiek gewijzigd is. Hij kan bijna niet meer wachten tot Seb of David op kantoor zijn. Seb komt als eerste en heeft zijn hoofd er vandaag niet bij. Als Urs met zijn bevindingen komt, kijkt hij hem aan alsof hij het in Keulen hoort donderen.
“Jongeman je ziet spoken” roept hij uit. Urs laat zich echter niet van de wijs brengen en laat Seb de twee tekeningen zien.
“Kijkt u maar eens naar die neus en die hoge jukbeenderen” vraagt hij Seb. Sebs blik gaat van de ene naar de andere tekeningen maar ziet daar toch geen overeenkomsten. Ja, heel vaag maar dat hoeft niets te betekenen.
“Laat maar hier Urs ik kijk er straks wel na. Kun jij vandaag even kijken of we alle getuigenverklaringen van die laatste bankoverval hebben?” Urs knikt en is verbolgen dat er niet meer aandacht wordt geschonken aan zijn ontdekking. Hij gooit de deur onzacht dicht en gaat de getuigenverklaringen bij elkaar zoeken. Ondertussen grommend dat hij niet serieus genomen wordt.
Als David binnenkomt, overziet hij de situatie gelijk.
“Goedemorgen Urs, is de chef er al?” vraagt hij. Urs kijkt verstoort van zijn werk op en knikt. David loopt het kantoor van Seb in, na eerst geklopt te hebben.
“Morgen Seb” groet hij.
“Morgen David” groet Seb gapend terug.
“Hoe gaat het nu? Met jou en met Sofie?”
“Ik weet het echt niet David. Ik durf nog niet eens meer naar het ziekenhuis” antwoordt Seb.
“Waarom dat dan?” vraagt David verbaast. “Eergisteren wilde je haar ook al niet zien.”
“Heb jij even tijd voor mij? Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.” David staat op en sluit de deur. Als hij weer voor Seb zit, steekt die van wal.
“Eergisteren voor we ruzie kregen heb ik voorgesteld om te trouwen en onder één dak te wonen. Maar ik heb er wel verplichtingen aan gekoppeld zoals geen gezamenlijke slaapkamer en een scheiding zodra Elisa volwassen is.” David gelooft zijn oren niet. Is Sebastien nu helemaal gek geworden? En die denkt zo een stabiele omgeving voor zijn dochter te creëren? Hij staat op en begint door het kantoor te ijsberen.
“David, zeg alsjeblieft iets. Voor mijn part zeg je dat ik een oen ben of wat dan ook maar praat tegen mij.” David laat zijn handen op Sebs bureau rusten en buigt naar voren.
“Ik heb maar één vraag Seb. Houd jij van Sofie?”
“Ik houd van Elisa, David en voor haar geluk wil ik alles doen” antwoordt Seb voorzichtig.
“Dat vroeg ik niet, Seb. Houd jij nog van Sofie?” Seb wil antwoord geven maar kan alleen nog maar knikken.
“Maar zij niet van mij” laat hij er op volgen.
“Waarom denk je dat?” wil David weten.
“Omdat ze Elisa voor me heeft achter gehouden.”
“Ik geloof niet dat ze niet van je houd Seb. Waarom is ze anders met je mee naar Rome gekomen?” Seb schudt zijn hoofd. Hij weet het echt niet. Misschien omdat het niet anders kon?
“Ga jij nu maar naar het ziekenhuis dan nemen Urs en ik jouw taken van vandaag over. Of heb je liever dat ik met Sofie ga praten?” vraagt David.
“Nee, David dat is niet nodig. Ik ga wel. Laat ik dit maar gelijk doen. Weten jullie zeker dat jullie het redden zonder mij?” David knikt en doet de deur weer open.
“Urs, wat ben jij allemaal aan het doen? Ik geloof dat ik jou maar even kom helpen.” Urs kijkt verwonderd naar David en ziet dan dat Seb alweer weg gaat. Hij is wel zo verstandig om niets te zeggen of te vragen.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 18

Carlos loopt Seb tegen het lijf in het ziekenhuis.
“Inspecteur, dat treft mijn vrouw is weer aanspreekbaar. Wanneer wilde u een gesprek met haar?” Carlos achterliggende gedachten is dat hij snel wil dat de getuigenverklaring van Maria achter de rug ligt. Seb kijkt hem verdwaast aan.
“Daar kwam ik niet voor maar ik neem binnenkort contact met u op. Goed?” vraagt hij.
“Sorry, inspecteur ik wist niet dat u daar niet voor kwam. Ik dacht het toen ik u zag.”
“Maakt niet uit mijnheer Marín, hoe is het met u vrouw? Aan de beterende hand?”
“Gelukkig wel, het was even goed schrikken” begint Carlos
“Dat kan ik begrijpen. Wenst u haar beterschap en binnenkort kom ik voor dat gesprekje” breekt Seb het gesprek snel af.
“Is goed, tot binnenkort” zegt Carlos. Hij loopt bij Maria binnen.

Seb loopt door naar de afdeling waar Sofie ligt en rechtstreeks naar de zaal waar ze ligt. Ze schijnt te slapen. Zachtjes komt hij dichterbij en trekt een stoel dichterbij haar bed. Een poosje blijft hij haar bekijken. Hij is zo geschrokken eergisteren. Even was hij bang dat er iets ernstigs gebeurd was. Dat hij schuld is aan het ongeluk is al erg genoeg. Hij wil een stabiel gezin voor hun dochter, maar was even vergeten dat liefhebbende ouders veel meer zijn dan twee mensen die van haar houden. Die twee mensen horen van elkaar te houden anders kan het gewoon niet goed gaan. Hij heeft het heel hoog gespeeld en dacht er goed aan te doen. Maar nu weet hij dat hij met Sofie moet praten en als de liefde niet wederzijds is ze niet moeten trouwen. Wat zei ze ook alweer? Hij haalt haar antwoord voor zijn geest.
“Wat moet ik in godsnaam doen dat jij mij vergeeft. Doe je dat überhaupt wel eens? Iemand iets vergeven? Ik had kunnen liegen in Milaan over de leeftijd van Elisa en haar vader maar ik heb het niet gedaan. ” Letterlijk zo zei ze het. Ze heeft gelijk en ja ze heeft fouten gemaakt maar dat heeft hij ook gedaan. Destijds en zelfs eergisteren nog. Hoe heeft hij een dergelijk voorstel over zijn lippen kunnen krijgen.
“Waarom houd ik van haar?” vraagt hij zich af. Sofie wordt wakker en kijkt verbaast dat Seb aan haar bed zit.
“Waar is Elisa?” vraagt ze zacht.
“Thuis bij Molly. Maak je geen zorgen. Ze is in orde al mist ze jou natuurlijk wel.” Ze glimlacht.
“Wanneer mag ik weer naar huis?”
“Ik denk dat je toch zeker zes weken zoet bent. Je hebt hersenschudding en een longontsteking. Heeft de arts je dat al verteld?” vraagt hij. Ze schudt haar hoofd en wil rechtop komen.
“Nee, Sofie je moet plat blijven liggen, van de dokter.”
“Dat is verschrikkelijk Sebastien. Ik kan dus zes weken niet voor mijn kind zorgen? Ik wil naar huis naar Elisa” zegt ze opgewonden.
“Sssst” sust Seb haar terug duwend op bed duwend.
“Liggen blijven meisje. Het komt allemaal goed.” Boos kijkt Sofie hem aan.
“Niks komt goed jij wilt met mij trouwen zonder dat er liefde is. Ik moet hier weg. Ik wil met Elisa op mezelf gaan wonen. Je krijgt bezoekrecht maar ik peins er niet over om me in een huwelijk met jou te storten op basis van een zakelijke overeenkomst.” Seb houd haar stevig vast zodat ze niet meer omhoog kan komen.
“Wil je nu alsjeblieft blijven liggen, zodat we hier over kunnen praten?” Verschrikt kijkt ze hem aan.
“Wat ben je nu weer van plan Sebastien?” Voorzichtig laat Seb haar los en gaat weer zitten.
“Kunnen we ons gesprek van eergisteren afmaken? Of beter nog kunnen we dat gesprek opnieuw hebben?” Ze knikt en kijkt hem afwachtend aan.
“Sofie er is veel gebeurd en we allebei fouten gemaakt.” Hij zucht alvorens verder te gaan.
“Ik wil je iets vragen en ik zou er graag een eerlijk antwoord op hebben, kan dat?” Ze kijkt hem aan en knikt. Hij is onbewust dichtbij gekomen en buigt nu over haar heen.
“Sofie, ik wil weten of je nog van me houd?” Ze kijkt hem aan en verdrinkt bijna in zijn grijs groene ogen. Haar handen omvatten zijn gezicht en trekken hem voorzichtig omlaag. Voorzichtig drukt ze een kus op zijn lippen. Seb die aan het wachten is op antwoord is een beetje overdonderd, maar niet voor lang. Hij kust haar teder terug. Ze kijken elkaar aan.
“Ja, Seb, ik houd nog steeds van jou. En ja ik wil ook met je trouwen maar ik wil een gelukkig huwelijk en geen zakelijke overeenkomst. Ik wil jou helemaal en niet alleen op papier.”
“Weet je wel door welke hel ik gegaan ben vier jaar geleden en nu alweer?” begint Seb te protesteren.
“Ssstt, Seb. Er zullen nog veel dingen komen waarover we moeten praten maar voor nu wil ik gewoon dat het goed is tussen ons dat we gezamenlijk een nieuwe start kunnen maken, dat…..” Seb kust haar weer. Hij is er helemaal emotioneel van geworden. Wat heerlijk dat zij nog steeds van hem houd.
“Laat me nooit meer alleen Sofie” fluistert hij.
“Nou voorlopig kan ik niet weg lopen vrees ik.” Hij grijnst. Ik zal eens kijken of je niet thuis mag plat liggen. Ik kan ook wel een verpleegkundige inhuren. Dat is misschien ook prettiger voor Elisa.”
“Dat zou ik heel fijn vinden Seb, als dat geregeld kon worden.”
“Ik ga op zoek naar een dokter tot dadelijk, lieveling.” Een laatste knipoog en weg is Seb. Haar overlatend aan duizend en één gedachten.

“Carlos” roept Maria blij als haar man binnen komt. Hij neemt haar in zijn armen en denkt even niet aan haar schouderwond.
“Auw, Carlos voorzichtig” moppert ze.
“Sorry lieverd, maar ik heb je zo gemist. Hoe is het vandaag met je?”
“Gaat wel. Ik zal blij zijn als ik naar huis mag. Ik word helemaal misselijk van die ziekenhuis geur.”
“Nog een paar daagjes meisje en dan mag je naar huis. Ik trof net nog die inspecteur die jou wilde spreken” zegt Carlos.
“En wanneer wilde hij me spreken?” Carlos grijnst.
“Hij was privé hier maar zou binnenkort een afspraak met je maken.” Maria is opgelucht dat het nu niet hoeft. Staat haar hoofd ook niet naar.
“Carlos ik heb nagedacht over wat je vorige keer zei, om te stoppen met werken” Carlos trekt een wenkbrauw op en kijkt zijn vrouw nieuwsgierig aan.
“En tot welke conclusie is mijn meisje gekomen?”
“Je hebt helemaal gelijk al dat geld maakt niet gelukkig. Het allerbelangrijkste in mijn leven ben jij.” Hij drukt een kus op haar hand.
“Ik kan een baan gaan zoeken en op een eerlijke manier geld verdienen” reageert hij enthousiast. Maria schiet in de lach.
“Ojé, nu laat je me ook nog lachen en dan doet mijn schouder zo’n zeer.”
“Sorry, lieverd. Maar ik meen het echt. Ik kan zo de commerciële sector in” gaat hij verder.
“Carlos ik heb een beter idee. We beginnen zelf een eigen zaak in Lugano. We hebben genoeg startkapitaal en een huis daar. We verkopen dit huis en emigreren naar Zwitserland.” Carlos heeft inmiddels een grijns van oor tot oor op zijn gezicht. Dat is werkelijke een fantastische oplossing.
“Meen jij dat werkelijk Maria? En het maakt niet uit welk soort eigen zaak we hebben?” Maria schudt haar hoofd.
“Hoezo, heb jij al iets in gedachten?” vraagt ze nieuwsgierig. Hij lacht geheimzinnig.
“Wat dacht je ervan om een zaak in kluizen te beginnen?” Dat hij daarmee er ook nog een bijbaantje op na kan houden verzwijgt hij nog maar even tegenover Maria.
“Kluizen? Carlos is daar ons brood mee te verdienen dan?” Ze kijkt hem vragend aan.
“Vast wel in Zwitserland. Daar wordt zoveel geld heen gesluisd om belastingen te ontduiken vanuit het buitenland. Daar heeft men buiten de Zwitserse banken ook kluizen voor nodig.”
“Daar zit wat in Carlos maar zijn we niet zo uitgebonjourd als we alleen maar in Zwitserland verkopen?”
“Je weet lieveling dat ik nog connecties heb met de Italiaanse onderwereld en…” Maria komt onverwacht omhoog.
“Carlos Marín ben jij helemaal op je achterhoofd gevallen? Ik geloof echt dat jij hier niet goed over hebt nagedacht.”
“He meisje doe eens rustig aan en ga weer liggen. Ik doe echt geen gekke dingen en je weet dat de Italiaanse onderwereld familie van me is.” Maria zucht en kijkt hem bezorgd aan. Ze weet niet wat ze liever heeft, samen met hem een bank overvallen of hem met zijn familie, de maffia in zee laten gaan.
“Ik dacht dat je ermee wilde ophouden en nu wil je toch weer dingen doen die het daglicht niet kunnen verdragen.”
“Misschien kunnen we een wijngaard runnen, lijkt jou dat niets?”
“Nee, Maria alsjeblieft ik wil geen boer worden dan nog liever een winkel of een restaurant.” Maria schudt haar hoofd.
“Hoe moet het als we ooit kinderen krijgen? We moeten ze toch een stabiele omgeving bieden?” Zijn ogen glinsteren en boren zich in de hare.
“Wil jij me iets vertellen lieveling?”
“Hoe bedoel je?” vraagt ze argeloos.
“Krijgen wij een baby?” Maria schiet in de lach.
“Nee Carlos, niet zover ik weet. Maar het kan toch. We zijn al enkele jaren getrouwd.”
“Ja, dat wel Maria, maar vind je het niet vreemd dat jij na drie jaar nog steeds niet zwanger bent?”
“Bij mij duurt het schijnbaar iets langer en tot nu toe is ons dat nog steeds goed uitgekomen. Zie je mij al met een dikke buik een overval doen?” Hij schudt zijn hoofd.
“Oké, ik zal er over nadenken” belooft Carlos.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 19

Het is weekend en Urs is boodschappen doen en gaat daarna zijn appartement eens grondig schoon maken. Hij wil het tip top hebben. Stel je voor dat Ginevra vanavond komt en er is hier zo een bende. Niet uit te denken. Fluitend laadt hij de boodschappen in de auto en rijdt naar huis. Hij ruimt daar eerst de boodschappen op en neemt een stofdoek ter hand. Het is toch werkelijk niet geloven dat er zoveel stof op een week tijd kan liggen. Als hij daarmee klaar ik haalt hij een zuiger door de benedenverdieping en gaat naar boven voor de rest. De lakens van zijn bed stopt hij de wastobbe. Eerst maar laten weken, denkt hij. Hij doet nieuwe lakens op bed en poetst daarna de badkamer, zodat blinkt als een spiegel. Hij kijkt tevreden rond. Dat ziet er beter uit. Hij wast het beddengoed en wringt het goed uit om het vervolgens buiten te hangen. Het is lang geleden dat hij zo hard gepoetst heeft in zijn stulpje. Of beter gezegd het is lang geleden dat zijn moeder dit gedaan heeft. Nog nooit heeft hij het nodig gevonden om zo huis te houden. Maar nog nooit was er een bruin ogende knappe dame, die de hele dag in zijn gedachten was. Hij overdenkt de afgelopen weken. Weken waar hij haar heeft leren kennen en steeds meer verliefd is geraakt op de dame in kwestie. Toen hij het pistool van die overvaller tegen haar hoofd zag, dacht hij dat dit het einde was en realiseerde zich dat zij heel veel voor hem betekende. Ginevra een mooie naam voor een mooie vrouw. Vanavond neemt hij haar mee uit eten. Maar wat zij niet weet is dat dit etentje in casa Urs is. Hij is van plan vanmiddag zelf in de keuken te staan. Hij maakt een koud voor- en nagerecht dat dan kant-en-klaar in de koelkast gezet kan worden. En voor de hoofdschotel heeft hij een ovenschotel in gedachten zodat hij ook daar geen omkijken naar heeft. De witte wijn ligt al in de koelkast en de rode wijn is al op kamertemperatuur. Fluitend begint hij aan de voorbereidingen van de ovenschotel.

David staat zijn auto te wassen maar is in gedachten weer bij zijn werk. De afgelopen week was wel erg heftig. Vooral die bankoverval waar zijn Natalia bij betrokken was. Ze heeft zich werkelijke kranig gedragen, maar twijfelt of ze het baantje bij de bank wel aan wil houden. Aan de ene kant is de kans niet groot dat de zelfde bankovervaller weer dezelfde bank zal overvallen. Maar aan de ander kant zijn er meer overvallers dan degene die gisteren de bank overviel. Hij denkt terug aan het verhoor van de man die de kleine Gina gegijzeld had. En hij zich uitgaf voor Clyde Barrow. Maar de man lijkt niet eens op de compositie tekening die in Sebs kantoor hangt. Dan herinnert hij zich wat Urs suggereerde. Hij zag gelijkenis in de compositietekening van de laatste overvaller en de mannelijke helft van het duo Bonnie en Clyde. Vreemd, Urs ziet dingen die zij niet zien. Seb deed het af alsof het niet belangrijk was en Urs was duidelijk verbolgen over het feit dat niemand zijn mening deelde.
“Hé David. Volgens mij is die auto nu wel schoon genoeg” klikt het achter hem. Hij draait zich om en vergeet even dat zijn de tuinslang nog aan heeft staan.
“David je maakt mij nat” roept Natalia lachend uit.
“Sorry, schat ik was in gedachten verzonken.” Haastig draait hij de kraan dicht en kijkt zijn vrouw aan die nu meer weg heeft van een verzopen katje. Hij kan een glimlach net onderdrukken.
“David, sta daar niet zo te grijnzen” moppert ze. David schatert het nu uit. Boos komt Natalia op hem aflopen en geeft hem een megaknuffel. Voor David zich heeft kunnen realiseren wat er gebeurd is, is hij het volgende moment door en door nat.
“Hé” roept hij verschrikt. “Dat was niet de afspraak.”
“Mij nat maken ook niet Millertje” moppert Natalia. “Nu mag jij mee naar binnen om me af te drogen en te helpen verkleden.”
David tilt haar op en draagt haar naar binnen. Hij loopt gelijk door naar de badkamer waar hij haar natte kleding van haar lijf stroopt. Ze rilt van de kou. Snel pakt David een handdoek en begint haar droog te wrijven.
“Als je maar geen kou vat” zegt David bezorgt.
“Nee, dat hoop ik ook niet David dat kan ik niet gebruiken.”
Zelfs als ze even later droge kleren aan heeft, blijft ze rillen. David stookt de kachel extra hoog op en haalt een deken van boven.
“Blijf jij hier maar lekker liggen ik moet even iets op het politiebureau halen. Mij viel straks iets in en dat wil ik graag checken.”
“Is goed” mompelt Natalia. “Ik ga denk ik even slapen. Ik heb het zo koud.”
“Weet je zeker dat ik even weg kan? Je wordt volgens mij ziek meisje.”
“Ga maar David, maar blijf alsjeblieft niet te lang. Wil je?” Hij kust haar voorhoofd en belooft niet te lang weg te zullen blijven.

Seb is blij dat Sofie naar huis mag komen. Ze mag de rest van de weken die ze plat moet liggen thuis door brengen. Hij heeft een kamer op de beneden verdieping voor haar in orde laten maken en een verpleegster ingehuurd.
“Mama gaan” roept Elisa enthousiast uit. Vertederend kijkt hij naar zijn prachtige dochter.
“Wij gaan natuurlijk naar mama” antwoordt hij haar een dikke kus gevend. Elisa schatert het uit en legt haar handjes op Seb kin. Ze aait erover en schatert het alweer uit. Seb grijnst. Helemaal vergeten te scheren.
“Dat vind jij dus leuk?” vraagt hij zijn dochtertje. Weer komen haar kleine handjes over zijn stoppelbaard en weer schatert zijn dochter. Molly die de keuken binnenkomt, moet lachen om dit tafereel. Wat ziet Seb er gelukkig uit met zijn dochter in zijn armen.
“Zal ik deze jongedame dan even van je overnemen dan kun jij even scheren voor Sofie thuis komt” stelt Molly voor. Seb geeft zijn dochter met tegenzin aan Molly.
“Dank je Molly, ik geloof niet dat ik zo damesbezoek kan ontvangen” lacht hij het handje van zijn dochter weer over zijn stoppelbaard geleidend. Veel heeft Elisa niet nodig want ze schatert weer.
“Kleine deugniet” zegt Seb haar een kus gevend.
Snel gaat hij naar de badkamer en scheert zich. Net als hij weer naar beneden wil gaan ziet hij door het raam de ziekenauto de binnenplaats op rijden. Hij versnelt zijn pas en rent de keuken in om zijn dochter bij Molly op te halen en haast zich dan met haar naar de voordeur.
“Kijk eens lieverdje wie daar is?” zegt hij op de brancard wijzend die op dat moment door het verplegend personeel uit de ziekenauto wordt gehaald.
“Mama, mama” roept Elisa blij. “Papa, af. Mama gaan” roept ze verontwaardigd als Seb geen aanstalten maakt haar op de grond te zetten.
“Wachten jij” grijnst Seb. “We wachten eerst tot mama in haar eigen bed ligt. Sofie kijkt ontroert naar Seb en hun dochter. Seb gaat hen voor naar de kamer waar zij komt te liggen en wacht tot het verplegend personeel haar op bed heeft gelegd. De ingehuurde verpleegster stelt zich voor aan Sofie en laat hen dan tactvol alleen. Seb gaat op bed zitten en laat Elisa nu pas los.
“Mama”roept de kleine meid blij. Sofie heeft tranen in haar ogen.
“Mijn kleine meisje wat heeft mama jou gemist” zegt ze haar dochter naar zich toe trekkend. Elisa laat zich van haar moeder in de armen nemen en pakt tevreden haar duimpje en stopt die in haar mondje. Seb kijkt vertederend naar de twee meiden.
“Welkom thuis lieverd. Het is werkelijk heerlijk jou weer hier thuis te hebben.” Seb buigt voorover en kust haar voorzichtig. Sofie laat het over zich heen komen en is er voor het eerst echt van overtuigd dat het goed gaat komen tussen haar en Seb.
“Ik wil nog een kus” fluistert ze. Als Seb haar opnieuw wil kussen klinkt een kinderstemmetje naast hen.
“Lisa ook” Seb grijnst en geeft zijn dochter een kus.
“Natuurlijk krijg jij er ook eentje, en nog eentje en nog eentje.” Elisa schatert en wijst op haar moeder.
“Nu mama weer” gebied ze. Seb voldoet maar al te graag aan haar verzoek.
“Seb volgens mij moet er iemand een middagdutje gaan doen” zegt Sofie als Elisa bijna in slaap is gedommeld in haar armen. Seb kijkt verterend naar zijn dochtertje en tilt haar behoedzaam op.
“Ben zo weer terug” fluistert hij.
“Tot zo.”
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 20

Klokslag half acht staat Urs voor Ginevra’s deur. Ze opent de deur en kijkt hem stralend aan.
“Hoi, wat ben jij lekker op tijd.” Urs stapt binnen en geeft haar een zoen. Ze kijkt hem verwachtingsvol aan.
“Wat zijn jouw plannen voor vanavond?” vraagt ze.
“Wat dacht je van een etentje in een exclusief nieuw restaurant?” antwoordt hij.
“Nieuw restaurant? Waar is dat dan?”
“Laat je nu maar verrassen. Ik weet dat de chef kok daar heerlijk kan koken.” Hij knipoogt naar haar. Ze kan er geen touw aan vastknopen maar besluit zich te laten verrassen. Urs helpt haar galant in haar jas en neemt haar mee naar zijn auto. Als hij even later voor zijn huis staan is Ginevra verbaast dat ze nergens restaurant aan de gevel ziet staan.
“Waar is dat restaurant van jou dan?” vraagt ze weifelend. Hij haalt de sleutel uit zijn zak en opent zijn voordeur.
“Urs wat ben jij van plan? Volgens mij krijg ik niets te eten” zegt ze lachend.
“Urs gaat haar voor naar de kamer waar de tafel feestelijk is gedekt voor twee personen. Ginevra valt de ene verbazing in de andere. Deze tafel is zo mooi gedekt en met dat kaarsenlicht is het zo romantisch. En het ruikt hier overheerlijk.
“Urs kun jij koken?” vraagt ze hem aankijkend. Urs is een beetje verlegen. Nog nooit eerder heeft hij voor een vrouw gekookt en hij hoopt echt dat het eten haar smaakt.
“Ja, een hobby van me” bekent hij dan.
“Het ruikt anders heerlijk hier. Moet ik nog meehelpen in de keuken?” Resoluut drukt hij haar op een stoel en schuift deze aan.
“Je wilt toch geen ruzie met mij. Geen vrouw in mijn keuken, dat is mijn domein. Ik zal de wijn even openen dat mag jij inschenken en dan haal ik het voorgerecht.”
Beduusd staart ze hem na. Niet te geloven. Dat heeft ze nog nooit mee gemaakt een man die kan koken. Als Urs even later een krabcocktail voor haar neus neer zet is ze nog niet bekomen.
“Ik hoop dat je van krab houdt” zegt Urs.
“Ja, lekker maar ik was nog niet van de verbazing bekomen dat jij kunt koken.” Hij lacht. Ik zal wel moeten want ik woon alleen en af en toe moet ik toch eens warm eten. Alleen brood is ook zo eentonig.” Hij gaat zitten en heft het glas.
“Op een mooie avond met een betoverende vrouw.”
“Op het gezelschap van een geweldige man, die mij steeds weer verbaast.”
Ze toasten en beginnen te eten.
“De krabcocktail is werkelijk verrukkelijk Urs.” Hij glimlacht en is blij dat zijn etentje in de smaak valt.
“Even naar het hoofdgerecht kijken” verontschuldigt hij zich en verdwijnt weer naar de keuken.
De runderstoofschotel en de aardappelen puree zijn goed. Hij haalt de rauwkostsalade uit de koelkast en brengt die alvast naar de woonkamer. Dan neemt hij de oven schotel eruit en schept de inhoud over in een mooie kom. Hij is zo benieuwd wat Ginevra er van vind. Als hij even later weer tegenover haar zit, straalt ze helemaal.
“Urs dit is echt verrukkelijk als je ooit het politiewerk moe bent kun je altijd nog als chef kok aan de slag. ” Hij glimlacht verlegen, zoveel complimenten heeft hij nog nooit gehad voor zijn kookkunsten. Ze genieten van het heerlijke eten en hebben het ondertussen over koetjes en kalfjes.
“Heerlijk” zucht ze. “Ik heb vrees ik veel meer gegeten dan goed voor me is.”
“Volgens mij kan dat helemaal geen kwaad” lacht Urs. “Jij hebt een prachtig figuur.”
“Dank je wel. Maar dit is ook zo lekker.” Ze zucht.
“Je kunt toch nog wel een toetje erbij hebben?” vraagt Urs plagend.
“Dat ligt eraan welk toetje dat je hebt?” klinkt het antwoord.
“Eigengemaakte chocolademousse met kersen”
“Lekker, mijn lievelingstoetje. Mijn moeder maakte dat altijd van chocolade repen.”
“Mijn moeder ook en dan is hij het lekkerste, dus heb ik haar recept gebruikt.” Ginevra zet grote ogen op.
“Je hebt die chocolademousse ook zelf gemaakt?” Hij knikt.
“Lekker, die wil ik zeker proeven.”
Urs ruimt de tafel af en komt even later binnen met de chocolademousse. Ze neemt een hapje en kijkt hem aan. De mousse smelt op haar tong.
“Heerlijk” zegt ze genietend. “Jij mag vaker voor mij koken.”
“Jij mag mij vaker gezelschap houden” lacht Urs.

Carlos is aan het denken geslagen over hoe nu verder te gaan. Aan de ene kant trekt hem het idee wel aan om te stoppen met de overvallen en een rustiger leven gaan leiden. Maar aan de andere kant is het tot nu toe steeds goed gegaan. Al was natuurlijk niet ingecalculeerd dat Maria gewond zou raken. Hij kan alles missen maar Maria onder geen enkel beding. Een eigen zaak in kluizen ziet hij wel zitten. Dan kan hij de onderwereld ook helpen aan informatie omtrent de sloten en waar de kluizen geïnstalleerd worden. Als hij zo nog een gedeelte van hun winst kan maken, kan hij met Maria een bescheiden leven leiden in Zwitserland. Zijn familie verklaart hem voor gek, maar goed hij neemt gewoon genoegen met minder. Hij zal zijn broers eens polsen, die overvallen banken waar niemand is. Zoals ‘s nachts bijvoorbeeld. Zij hebben dus veel baat bij gegevens over kluizen. Aan de ene kant kan hij dan een carrière opbouwen als gerenommeerd zakenman en aan de andere kant hoeft hij zijn familie niet in de steek te laten. Hij denkt aan Maria en aan hun laatste gesprek. Zou ze graag een baby willen? Hij moet bekennen wel iets te zien in een kleine bambino. Een zoon waar een vader trots op kan zijn. Zoals zijn vader trots op hem is. Hij stapt in zijn auto en gaat op weg naar het ziekenhuis waar hij Maria op kan halen. Hij neemt zich voor zo snel mogelijk hun huis te koop te zetten en naar Zwitserland te emigreren. Maar voor het zover is moet er nog een heleboel geregeld worden.
Even later stapt hij nog steeds in gedachten verzonken uit zijn auto. Hij loopt het ziekenhuis binnen en groet de portier. Maria zit al ongeduldig op hem te wachten.
“Waar bleef je nou Carlos. Ik ben al een hele tijd aan het wachten” moppert ze.
“Sorry, lieverd ik moest nog wat dingetjes regelen.” Hij kust haar teder.
“Fijn dat ik jou weer mee mag nemen. Die mitella moet zeker voorlopig nog om?” vraagt hij. Ze knikt.
“Volgens de dokter moet ik nog minimaal twee weken deze mitella dragen en dan moet ik op controle.” Ze zucht.
“Wat is er meisje? Je kijkt zo bedrukt.”
“Ik kan nog weinig en dan voel ik me zo nutteloos” gromt ze. Hij slaat een arm om haar heen en trekt haar tegen zich aan.
“Laat je nu maar lekker door mij verwennen en geniet van de tijd die dat duurt. Voor je het weet mag je het weer zelf doen.”
“Ja, je zult wel gelijk hebben Carlos. Kunnen we nu naar huis gaan?” Carlos pakt haar tas in en begeleid haar naar buiten. Behoedzaam helpt hij haar de auto in. Ondertussen piekert over het gesprek dat hij dadelijk met haar moet voeren. Hij wil zo snel mogelijk tot actie over gaan.
“Is er iets Carlos?” vraagt ze als hij de auto start. Hij kijkt haar aan. Hij is voor haar altijd een open boek en zij weet vaak wat hij denkt. Ook nu weer.
“Je bent aan het piekeren over die emigratie” stelt ze vast.
“Jou ontgaat ook niets” moppert Carlos. Ze glimlacht als ze zijn norse gezicht ziet.
“We hebben het er thuis over Carlos. Maar we komen er wel uit” zegt ze hem een knipoog gevend. Er glijdt een glimlach over zijn gezicht.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 21

Als David op het politiebureau is aangekomen wordt hij begroet door een dienstdoende collega.
“Hé David, werk jij ook al op je vrije dag?” David grijnst.
“Alsof ons werk er wel eens op zit. Nee, ik neem die compositie tekeningen van die bankovervallers mee. Dan kan ik die eens op mijn gemak bestuderen.” Zijn collega kijkt hem bevreemd aan.
“Hebben die twee wat met elkaar te maken dan?”
“Geen idee” zegt David eerlijk. “Maar daarom wil ik ze juist meenemen om te kijken of ik iets vind.”
David pakt de benodigde tekeningen en legt nog snel een briefje op Sebs bureau zodat die weet waar de compositietekeningen zijn gebleven.
Hij groet zijn collega en stapt weer in zijn auto. Nog even bij de bloemist langs, even een bloemetje voor Natalia meenemen. Hij zoekt een prachtig boeket rode rozen uit.
“Mr. Miller in een romantische bui” roept de bloemist enthousiast uit. “Of is uw lieve vrouwtje jarig vandaag?” David schiet in de lach.
“Nee, hoor ze is niet jarig maar zo af en toe ben ik inderdaad in een romantische bui en verras haar met een bloemetje.” Hij kent de bloemist erg goed en weet dat hij gewoon een praatje wil maken met zijn klanten. Hij betaalt het boeket en gaat op weg naar huis.
Als hij thuis de sleutel in het slot omdraait valt hem op dat het opmerkelijk stil in huis is. Hij loopt naar de woonkamer waar hij Natalia op de bank had achter gelaten. Ze slaapt. Hij drukt een kus op haar voorhoofd en realiseert zich dat ze een gejaagde ademhaling heeft. Haar voorhoofd is gloeiend warm. Ze kon wel koorts hebben denkt hij bezorgd. Hij probeert haar wakker te krijgen maar zonder resultaat. De rozen heeft hij ondertussen achteloos op de salontafel gelegd evenals de compositie tekeningen. Hij is dodelijk ongerust.
“Natalia, wakker worden. Lieverd hoor je me?” David strijkt door zijn haar en overdenkt wat hij nu het beste kan doen. Hij weegt af hoelang de hulpdiensten erover zouden doen om tot bij hem te komen. Hij komt tot de conclusie dat hij beter zelf naar het ziekenhuis kan gaan. Dat is tenslotte niet zo heel ver weg van hun huis.
Hij rent naar buiten en zet zijn auto zo dicht mogelijk bij de voordeur. Vervolgens rent hij naar binnen en tilt zijn vrouw op met deken en al. Voorzichtig legt hij haar op de achterbank van zijn auto. Snel gaat hij naar het ziekenhuis waar verplegend personeel hem gelijk helpen en Natalia op een brancard leggen. De eerste hulp arts is snel ter plaatsen en begint haar te onderzoeken. David voelt zich zo hulploos en loopt te ijsberen op de gang. Hij verwijt zichzelf dat ze ziek is. Misschien wel longontsteking doordat ze nat werd door die tuinslang. Na een half uur komt de arts weer naar buiten en vraagt David even met hem mee te lopen.
“Wat is er met mijn vrouw? Heeft ze longontsteking?” De dokter sluit de deur van de spreekruimte en gebaart David plaats te nemen.
“Nee, Mr Miller uw vrouw heeft geen longontsteking. Maar waarom denkt u dat?” David vertelt van het tuinslang incident van vanmorgen. De dokter schudt zijn hoofd.
“Dat lijkt mij onwaarschijnlijk omdat dit niet kan binnen enkele uren na het incident. We hebben hier echter wel te maken met een ontsteking.” David kijkt niet begrijpend naar de arts.
“Maar wat heeft ze dan wel?” vraagt hij ongerust.
“Uw vrouw heeft een blindedarmontsteking en moet zo snel mogelijk worden geopereerd. Ik wil u vragen dit formulier te ondertekenen zodat we haar gelijk kunnen opereren.” David kijkt afwezig voor zich uit maar komt dan toch in actie om zijn handtekening te zetten. De arts brengt het formulier weg zodat de chirurgen aan het werk kunnen. David in gedachten verzonken achterlatend.

Sofie ligt te wachten tot Seb terug komt. Haar hele leven staat op zijn kop. Er is zoveel gebeurt de laatste paar weken. Ze heeft veel vragen en wil nog vele gesprekken met Seb over hoe nu verder gaat met hun drie. De schrik zit er goed in nu ze een Seb heeft leren kennen die zo koud en kil was, door met haar te willen trouwen maar alleen voor Elisa. Een huwelijk zonder liefde. Dat had ze nooit van hem verwacht. Maar aan de andere kant heeft zij ook fouten gemaakt. Ze heeft zijn dochter van hem weg gehouden.
“Ze slaapt” zegt Seb die net weer binnen komt. Ze kijkt naar de man die de vader van haar dochter is. De man die ze nooit heeft kunnen vervangen voor een ander. De man die altijd in haar gedachten is geweest. De man waar ze al heel lang van houd. Er gaat een glimlach over haar gezicht.
“ Sebastien, heb je even tijd om met me te praten?” Seb is verbaast dat ze nu gelijk wil praten.
“Wil je niet liever wat rusten en misschien een dutje doen? De reis was zeker vermoeiend” zegt hij zacht. Ze schudt haar hoofd.
“Nee, Seb ik wil nu graag praten anders lig ik toch maar te piekeren.”
“Waarover pieker je dan?” wil Seb weten.
“Nou over ons natuurlijk. Ik bedoel komt het wel goed? Weet je zeker dat je met me wilt trouwen? Doe je het niet alleen maar voor Elisa?” Seb glimlacht dit is weer de Sofie van weleer. Een Sofie die altijd zekerheid wil. Die altijd alles geregeld en gepland wil hebben. Dat was de reden van hun scheiding destijds. Zij wilde zoveel van hem en hij kon daar niet aan tegemoet komen. Kon en wilde niet, moet hij nu eigenlijk bekennen.
“Sofie ik geloof dat wij het er maar eens uitgebreid over moeten hebben. Maar ik denk dat het allerbelangrijkste is dat wij van elkaar houden. Dat doen we toch?” Ze pakt zijn hand.
“Ja, Seb dat doen wij. Weet je wel dat er nooit een andere man in mijn leven is geweest sinds die dag dat ik jou verliet?” Seb kijkt haar strak aan.
“Helemaal geen enkele?” Vraagt hij verbaast. Ze schudt haar hoofd.
“Nee Seb. Ik kon jou niet uit mijn hoofd zetten en zeker niet toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Ik heb zo vaak geprobeerd naar je toe te komen. Maar op één of andere manier kwam het er niet van.” Seb pakt haar hand en knijpt er bemoedigend in.
“We hebben allebei veel fouten gemaakt. Jij door mij niet te vertellen dat je zwanger was en ik om jou zomaar te laten gaan. Ik had veel harder voor je moeten vechten. En ook nu ben ik weer heel onredelijk tegenover je geweest. Ik had nooit moeten voorstellen om te trouwen zonder dat er liefde in het spel was. Ik denk dat ik het er heel moeilijk mee had gekregen Sofie. Want jij bent sinds dien ook de enige vrouw in mijn leven geweest. Ik heb mezelf overladen me werk en probeerde zo jou te vergeten.” Ze kijkt hem met tranen in haar ogen aan.
“We zijn toch ook een stelletje. Lopen we allebei bijna vier jaren met onze ziel onder onze arm te treuren om wat is geweest, terwijl het nog niet eens is afgelopen. Ik houd echt heel veel van jou Sebastien en ik wil er alles aan doen om met jou en Elisa gelukkig te worden. Onze kleine meid verdient een vader zoals jij.” Seb neemt haar in zijn armen en kust haar teder.
“Ik ben zo blij dat jij weer in mijn leven terug bent gekomen. Molly zei het al, Sofie is de enige voor jou en daar heeft ze helemaal gelijk in. Het is natuurlijk jammer dat ik de eerste paar jaar van haar heb moeten missen maar aan de andere kant geniet ik van haar nu en kan dat nog vele jaren doen. En buiten dat bij de volgende kan ik alles meemaken.” Hij kust haar weer. Sofie duwt hem een beetje van zich af en kijkt hem aan.
“Jij wilt weer vader worden?” vraagt ze verbaast. Hij knikt.
“Ik wil wel een heleboel kinderen met jou” roept hij enthousiast uit. “Maar nu even terug naar ons huwelijk zullen we gelijk trouwen als die zes weken plat liggen van jou erop zitten? Ik bedoel een bruiloft regelen kun je toch wel vanuit je bed hier.”
“Jij moest eens weten wat ik allemaal kan regelen vanuit mijn bed. Maar ik vind dat een prima idee. En zullen we Elisa bruidsmeisje laten zijn?” Seb krijgt een beeld in zijn hoofd van Elisa in een mooi jurkje met een bloemenmandje voor hen uitlopend. Hij glundert.
“Dat is een goed idee. Trouwens het is heerlijk weer zo met jou te kunnen praten. Het voelt als vanouds.” Hij knuffelt haar en kust haar voorhoofd. Hij blijft naast haar liggen tot ze uiteindelijk in zijn armen in slaap is gevallen.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 22

Ergens in Rome klinkt een wekker, die op onmenselijk tijd al afloopt. Er komt een hand onder de deken vandaan die er een mep op geeft. Urs draait zich nog eens om. Dan ineens zit hij rechtop in bed. Het is maandag en hij moet aan het werk. Hij wrijft door zijn ogen en komt tenslotte met moeite uit zijn bed. Eerst maar even douchen, kan hij gelijk wakker worden. Het duurt even voor hij de douche op temperatuur heeft. Snel springt hij eronder en werkt vliegensvlug zijn ochtend ritueel af. Als hij even later in de keuken een snee brood afsnijdt, bedenkt hij ineens dat hij vandaag nog nieuw brood moet halen. Dat kan misschien nog wel eventjes voor het werk, de bakker is toch altijd vroeg open. Fluitend loopt hij even later naar de bakker. De geur van vers gebakken brood komt hem al tegemoet. Het is niet druk gelukkig. Hij bestelt wat hij wil hebben en maakt zich dan weer gauw op weg. Hij brengt het brood even naar huis en besluit dan gelijk in de auto te stappen en naar het bureau te gaan. Is hij eens lekker vroeg daar en kan alvast beginnen. Stel je voor dat hij onbenullig administratieve dingen moet doen als zich ergens iets voordoet. Af is af en dan moeten Seb en David hem wel meenemen.

Zuchtend pakt hij een stapel verbalen die nog uitgetikt moeten worden. Al snel is hij diep in gedachten verzonken. Hij wordt opgeschrikt door de telefoon. Urs neemt op.
“Goedemorgen Urs, je spreekt met David Miller” klinkt het in zijn oor.
“Goedemorgen David. Is er iets? Jij komt normaal toch gewoon naar kantoor?” vraagt Urs.
David zucht en denkt even na hoe hij het beste kan formulieren wat er tijdens dit weekend allemaal gebeurd is. Hij had eigenlijk gehoopt Seb al zo vroeg aan te treffen.
“Urs, Inspecteur Izambard al op het bureau?”
“Nee, die heb ik nog niet gezien maar die zal wel zo komen, denk ik. Moet ik een boodschap doorgeven?” gaat Urs beleefd verder.
“Ja, doe maar als je wilt. Ik ben in ieder geval pas later op het bureau want ik zit nu nog in het ziekenhuis.” Urs schrikt.
“ Toch niets ernstigs David?”
“Ja eigenlijk wel. Nou ja niet met mij maar met mijn vrouw. Die werd eergisteren ineens heel ziek en toen heb ik haar naar het ziekenhuis gebracht en toen bleek dat zij een blindendarm ontsteking te hebben. Ze is gelijk geopereerd maar de blindendarm was al gesprongen. Ze heeft uren op de operatiekamer gelegen en de artsen denken dat ze alle resten hebben kunnen verwijderen. Er zijn nu verschillende complicaties. Ze heeft erg hoge koorts en de artsen denken dat dit door een ontsteking komt.” David moet even slikken. Dit is zo moeilijk voor hem.
“Ik begrijp het David. Natuurlijk moet jij nu bij jouw vrouw in het ziekenhuis blijven. Ik zal het de inspecteur doorgeven.”
“Dank je wel Urs. Maar ik kom vanmiddag nog wel even, want het ziet er niet uit dat Natalia bijkomt op korte termijn. Tot straks.”
“Sterkte David en tot later” sluit Urs het gesprek af.
Zijn gedachten gaan terug naar de bankoverval van laatst. Natalia was toen ook al in gevaar. David heeft het toen al zwaar te verduren gehad en nu dit weer. Hij heeft het te doen met David.
“Morgen Urs. Wat ben jij al vroeg?” groet Seb die net binnen komt.
“Oh, ik was gewoon wat vroeger op, dus dacht ik laat ik hier maar eens aan beginnen” antwoordt Urs op de stapel verbalen wijzend.
“Goed zo jochie. Was er nog iets bijzonders?”
Urs vertelt Seb over Davids vrouw. Seb kijkt bedrukt.
“Jeetje, we hebben geloof ik een abonnement op het ziekenhuis. Eerst Sofie en nu Natalia. Ik hoop toch echt dat ze gauw beter wordt” zegt Seb. Urs knikt instemmend.
“Ja en dat zo kort na die bankoverval. Ik vind dit echt heel erg voor David.”
“Nou Urs dan moet jij mij maar helpen vandaag. Ik was van plan nog even verder gaan met die ontvoering en die bankoverval. Kun jij even alle verslagen daarvan bij elkaar zoeken? Ik wilde eens kijken of er misschien toch wel verband is tussen die twee zaken. Over tien minuten in mijn kantoor? Dan ga ik even koffie halen ” stelt Seb voor.
Urs groeit helemaal. Ze hebben hem nodig. In allerijl raapt hij de gevraagde rapporten bij elkaar en is al voor Seb in diens kantoor.
“Zo Urs koffie met veel melk en suiker als ik het goed heb. Alsjeblieft” zegt Seb een mok voor zijn stagiaire neerzettend.
“Dank je wel chef. Ja, dat klopt helemaal. Mijn moeder zei altijd, een normaal mens drinkt koffie met melk en suiker en jij drinkt melk met suiker en koffie.”
Seb schiet in de lach.
“Bij ons noemde ze dat kinderkoffie” grijnst Seb.
“Nou ja zeg, dan zal dat wel uit die tijd zijn blijven hangen” lacht Urs.
“Zullen we dan maar eens aan de slag gaan en deze rapporten doornemen, kijken of ons nog iets bijzonders opvalt dat we wellicht eerder over het hoofd hebben gezien?”
“Oké” klinkt het opgewekt. Urs heeft er duidelijk zin in.

Carlos zit met een kop koffie in de woonkamer te piekeren over de dingen die hij op korte termijn moet doen. Maria ligt gelukkig nog in bed en zo kan hij ongestoord zich in zijn plannen verdiepen. Een zaak in kluizen neemt een steeds groter vorm aan. Hij is aan het dubben of hij Maria van alles op de hoogte moet stellen. Als hij kluisgegevens kan door spelen naar zijn familie, kan hij daar een lucratief bijbaantje mee hebben. Ze zijn tenslotte gewend om op een bepaald niveau te leven en altijd geld ter beschikking te hebben. En als dat geld er even niet is, wordt er gewoon nog een bankoverval of kraak gepleegd. De voordeur bel klinkt door de kamer.
“Wie kan dat nu zijn? Ik verwacht eigenlijk niemand” bedenkt Carlos. Hij staat op en loopt naar de voordeur. Als hij door het kijkgat kijkt ziet hij zijn nicht Ginevra voor de deur staan. Snel doet hij open en trekt haar naar binnen.
“Gine ben je nu helemaal gek geworden? Het is niet verstandig hierheen te komen dat weet je toch wel?” stuift Carlos.
“Goedemorgen Carlos. Jeetje, wat heb jij een kort lontje vanmorgen. Ik kwam alleen even kijken hoe het met Maria was. Ik kreeg het bijna toen zij ineens voor ons sprong. Deed ze dat bewust?” vraagt Ginevra.
“Ja, ze was bang dat mij iets gebeurde. Ze is sinds eergisteren weer thuis maar mag nog bijna niets doen. Trouwens nu je toch hier bent ga zitten ik wil even met je praten” zegt Carlos haar in een stoel neerduwend.
Carlos begint zijn plannen uit de doeken te doen.
“Daar geloof ik niets van Carlos jij een eerlijke zakenman. Laat me niet lachen. Een vos verliest zijn haren niet zijn streken.” Boos kijkt Carlos haar aan.
“Je hebt niet goed geluisterd. Ik wil Maria niet meer in gevaar brengen en daarom hebben wij besloten naar Zwitserland te emigreren.” Ginevra denkt even diep na en moet Carlos eigenlijk gelijk geven. Zijzelf doet ook geregeld klusjes voor de familie opknappen die het daglicht niet kunnen verdragen maar ze zit met zichzelf in de knoop sinds ze Urs beter heeft leren kennen. Voor hem zou ze het roer ook om willen gooien. Samen met hem een leven leiden zonder bang te hoeven zijn dat hij haar achtergrond doorziet. Maar ze weet ook dat in maffia families altijd taken zijn die verdeeld moeten worden. En er altijd boze gezichten komen als iemand zich aan een taak wil ontstrekken. Haar vader en Carlos’ vader zijn broers van elkaar. Beiden hebben hun eigen regels waar de familie zich aan te houden heeft.
“Denk jij dat je dat thuis erdoor heen krijgt?” vraagt Ginevra hoopvol.
“Ik denk het niet maar desnoods verbannen ze mij maar, Maria gaat mij voor alles. Zolang we niet bij de familie aankomen voor financiële hulp, zal het wel meevallen denk ik” antwoordt Carlos.
Ginevra vertelt in het kort over haar relatie met Urs. Carlos schiet in de lach.
“Jij bent nog erger. Jij wilt een braaf leven en dan ook nog een relatie met de vijand. De politie nota bene. Ik kan me niet voorstellen dat papa Enrique dat goed keurt.”
“Wil je me bang maken Carlos? ” vraagt geschrokken.
“Nee, Gine natuurlijk niet. Maar je weet goed hoe onze familie in elkaar steekt. Misschien moeten wij het maar tegelijk melden op de familiedag die volgende week gehouden zal worden. Gezellig dan zelfs grootvader meegenieten.” Ginevra ziet er de lol wel van in.
“Ik geloof dat je gelijk hebt Carlos. Misschien komt er wel een bloedbad en worden we gelijk verbannen en geliquideerd” antwoordt zij lachend. Carlos kan echter niet mee lachen want hij weet dat dit geen ondenkbaar scenario is in de onderwereld. Zo worden mensen gestraft die zich niet aan de wetten van de familie houden. Voor het eerst heeft hij wroeging met de levenswijze van zijn familie. Hij heeft Maria daar destijds mee ingetrokken. Hij praat nog een tijdje over koetjes en kalfjes met Ginevra en laat haar vervolgens uit.
“Doe Maria de groeten Carlos en ik spreek je gauw.” Carlos knuffelt zijn nicht even en zwaait haar na. Om weer verder te gaan met overdenken van zijn plannen.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 23

In het ziekenhuis loopt David te ijsberen over de gang. Hij moet even wachten alvorens hij bij de dokter binnen mag. Hij maakt zich grote zorgen om zijn vrouw. De tweede operatie heeft uren geduurd en in de tussentijd was er niemand die hem iets kon zeggen. De zuster kwam hem net vertellen dat hij hier op de gang mocht wachten op de dokter die Natalia geopereerd heeft.
“Ze ligt nu op de uitslaapkamer en de dokter is onderweg” deelt de zuster hem mede. Hij knikt in gedachten verzonken en begint de gang op en af te lopen. Duizend gedachten gaan door zijn hoofd.
Hij kijkt verbaast op als hij ineens iemand voor zich ziet staan.
“Mr. Miller? ” vraagt de arts hem een hand toestekend.
“Ja, dat ben ik. Dokter hoe is het met mijn vrouw? Is het gevaar nu geweken? Kan ik nu naar haar toe?” De arts gaat hem voor naar zijn spreekkamer en gebaart hem te gaan zitten. Als hij zelf plaats heeft genomen begint hij uit te leggen.
“Uw vrouw had een tweede ontsteking zoals we eerder al vermoeden. Tijdens de eerste operatie is deze blindendarm echter gesprongen en moest we de gehele buikholte schoon maken. Dit is heel grondig gebeurd maar heeft toch tot nieuwe ontstekingen kunnen leiden. Daarom heeft deze operatie langer geduurd dan verwacht.”
“Komt het wel nog goed met mijn vrouw?” vraagt David gespannen. De arts knikt hem bemoedigend toe.
“Ik denk het wel Mr. Miller. Wij hebben gedaan wat we konden om alles te verwijderen. We moeten er echter wel voor waken dat er niet toch weer complicaties de kop opsteken. Uw vrouw is nu op de uitslaapkamer en zodra ze wakker is mag u naar haar toe.”
David haalt opgelucht adem.
“Dat zou ik fijn vinden” zegt hij dan. De dokter kucht en vervolgt zijn verhaal.
“Mr. Miller, we hebben nog iets ontdekt en ik weet niet of u en uw vrouw al op de hoogte zijn. Maar u vertelde het mij in ieder geval niet voor ze de operatiekamer in ging.”
“Wat heeft u ontdekt” onderbreekt David de arts.
“Mr. Miller wisten u en uw vrouw dat er een baby op komst is?” David staart de arts aan. Hij kan niet bevatten wat hij zonet gehoord heeft.
“Mr. Miller?”
“Nee, dokter dat wisten wij niet. Maar kan die narcose dan geen kwaad voor de baby, is alles goed met de baby?” Davids hersenen werken op volle toeren. Aan de ene kant is hij over bezorgd over Natalia en nu blijkt dat hij ook nog zorgen mag hebben over hun kind. Vertwijfelt strijkt hij een hand door zijn haren.”
“Mr. Miller, de baby maakt het naar omstandigheden goed. Ik denk dat we eerst moeten zien dat uw vrouw weer een beetje beter is. Daarna kunnen we nog enkele onderzoeken doen. En tot die tijd…….”
“Dr. Polini met spoed naar OK 5” klinkt uit de ziekenhuis intercom. David springt verschrikt op dat is de OK waar Natalia net geopereerd is. De dokter is al bij de deur mompelt iets van momentje, wacht u alstublieft even op mij.
David wordt bijna gek. Waarom moet de dokter terug naar het OK. Zijn er toch nog complicaties? Wordt hij opgeroepen voor Natalia? Hij loopt de gang weer op en gaat opzoek naar een zuster.
“Mr. Miller alstublieft gaat u zitten. De dokter komt zo snel mogelijk bij U terug.”
“Ik wil niet zitten ik wil weten wat met mijn vrouw aan de hand is. Ik ga nu wel richting OK en wacht daar wel op Dr. Polini.” David stuift weg en de zuster probeert wanhopig de man bij te houden en op andere gedachten te brengen. David is echter sneller en al snel beent de zuster het niet meer bij. Als hij de OK aankomt wordt er net een bed met een heleboel slangen en apparatuur naar buiten gereden. David overziet gelijk te situatie.
“Natalia” roept hij geëmotioneerd. De zuster heeft hem nu weer ingehaald.
“Mr. Miller alstublieft, komt u even met mij mee. De dokter zal u zo weer te woord staan” probeert de zuster. David schudt zijn hoofd en zoekt de ogen van de arts.
“Mr. Miller, we brengen U vrouw nu naar de intensive care en zullen haar daar goed in de gaten houden.”
“Waarom is ze nog niet wakker? Ze lag toch al op de uitslaap kamer?” roept David bezorgt uit.
“Mr. Miller we hebben het er dadelijk over. Gaat u nu maar even met de zuster mee….”
“Nee, ik wil nu weten waarom mijn vrouw niet wakker is? Schreeuwt hij dan onbeheerst. De dokter kijkt hem aan en vertelt hem dan: “Uw vrouw ligt in coma. Komt u maar even met mij mee dan praten we er even over.” Tranen lopen over Davids wangen. Zijn handen ballen zich tot vuisten. Dit is te verschrikkelijk voor woorden. Iets breekt in hem. Hij kijkt even naar Natalia en volgt dan de arts naar zijn spreekkamer.

Sebastien en Urs zijn druk in de weer over de ontvoering en de bankoverval, als Urs ineens iets invalt.
“Chef ik had het laatst met u erover dat ik wel gelijkenis zag tussen die overvaller van de laatste overval en die van Bonnie en Clyde.” Seb kijkt Urs overdondert aan.
“Verhip, dat klopt inderdaad en daar zijn we op één of andere manier niet meer verder op ingegaan” zegt Seb zich omdraaiend naar zijn prikbord. Hij fronst zijn wenkbrauwen.
“Weet jij toevallig waar die compositietekeningen zijn gebleven?” Urs haalt zijn schouders op. “Misschien had iemand ze nodig en heeft ze meegenomen” suggereert hij.
“Wie had er van het weekend dienst?” vraagt Seb richting de planningslijst lopend.”Erik zo te zien. Ik zal hem wel even bellen en vragen of hij meer weet.”
Als Seb een tijd later de telefoon weer neerlegt weet hij dat David de tekeningen is komen ophalen. Hij gaat ervan uit dat ze dus bij hem thuis liggen. Ineens valt zijn oog op een kladje met Davids handschrift.
“David heeft ze inderdaad opgehaald. Hier ligt een briefje van hem zie ik nu pas. Nou dan gaan wij even verder met die man van de ontvoering die zit ook nog steeds in voorarrest” gaat Seb verder.
“Ja, dat klopt maar we weten nu wel zijn echte naam en die is Franco Delsani” antwoordt Urs in zijn rapporten zoekend. “We hebben er alle vingerafdrukken van. Hebben wij ook vingerafdrukken van Bonnie en Clyde? Vraagt Urs gedreven verder.
“Nee, die hebben altijd handschoenen aan. Het enigste wat we van die twee hebben zijn de getuigenverklaringen en de compositietekeningen” antwoordt Seb zuchtend.
“Wat als het toch om dezelfde man gaat? Kan toch zijn dat hij eens zonder zijn vriendin op pad is gegaan om zo de aandacht van Bonnie en Clyde af te leiden.” Urs is weer helemaal op dreef.
“Jezus Urs, wat ben jij wakker vanmorgen, in theorie kan het allemaal maar in de praktijk weet ik het niet. We hebben eigenlijk die tekeningen nodig.” Urs snapt het gelijk en is al op weg om zijn jas op te halen.
“Ik rijd wel even bij David langs, kijken of hij thuis is dan haal ik ze gelijk op” meldt Urs.
“Urs, wacht eventjes volgens mij is David in het ziekenhuis” roept Seb hem na.
“Dat klopt chef maar ik dacht ik probeer eerst thuis en als hij er niet is rijd ik even bij het ziekenhuis langs misschien kan hij onze steun wel gebruiken nu.” Seb knikt bedenkelijk. Daar heeft hij nog niet eens aan gedacht.
“Doe maar Urs en houd me alsjeblieft op de hoogte als je wilt.”
“Oké chef, komt voor elkaar tot later” roept Urs nog als hij de deur uitloopt.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 24

Carlos heeft zijn plannen rond. Volgende week tijdens de familiebijeenkomst gaat hij met zijn vader Martinque en zijn oom Enrique praten. Hij denkt een weg gevonden te hebben waarmee hij zowel zijn familie als ook Maria een plezier kan doen. Hij is bezig met een hapje eten klaar te maken als Maria beneden komt.
“Dat komt niet vaak voor dat ik mijn wederhelft achter de potten en pannen vind” grijnst ze. Carlos kijkt gemaakt boos naar zijn vrouw.
“Daar zou jij natuurlijk aan kunnen wennen neem ik aan?” moppert hij. Zij staat achter hem en slaat haar gezonde arm rond zijn taille.
“Natuurlijk lieverd kan ik daar aan wennen maar je weet het allerliefste doe ik alles met je samen.”
Hij draait zich om naar haar en neemt haar in zijn armen. Hij kust haar teder.
“En heeft mijn vrouwtje al honger? Ik was net een soepje aan het maken en wilde daar een boterham bij eten. Lijkt jou dat iets? Vraagt Carlos haar. Maria roert afwezig in de soep terwijl Carlos nog enkele boterhammen meer smeert. Hij kijkt haar van opzij aan.
“Ben je aan het piekeren meisje?” Ze kijkt hem aan en knikt.
“Is dat zo duidelijk te zien dan?” vraagt ze op fluister toon.
“Ga jij alvast maar zitten dan zet ik dit wel even op tafel en dan kunnen we onder het eten erover praten.”
“Goed Carlos want we moeten wat doen. Ik moet tenslotte ook nog een verklaring op het politiebureau gaan afleggen anders krijgen ze daar ook argwaan” antwoordt Maria zuchtend.
Carlos drukt Maria in een stoel en schept vervolgens de soep op.
“Eerst eten meisje, we vinden wel een oplossing. En dat politiebureau doen we morgenvroeg even dan zijn we daar vanaf.”
“Maar wat moet ik wel en vooral wat moet ik niet zeggen? Ik ben bang dat ik iets verkeerd ga zeggen.”
“Natuurlijk niet je vertelt gewoon hoe het geweest is. Dat je zag dat iemand een pistool trok en dat jij in paniek raakte en niet wilde dat er geschoten zou worden. Je wilde het verhinderen en dacht dat de politieman niet zou schieten als hij zou zien dat er iemand anders dan de dader in de vuurlinie stond. Trouwens Ginevra was vanmorgen hier. Wist je dat haar nieuwe vriendje die politieagent is die jou heeft geraakt?”
Maria kijkt hem ongelooflijk aan.
“Maar dat kan toch niet, waarom wilde hij dan op mij schieten? Heeft ze dat ook gezegd?” Maria wind zich mateloos op.
“Rustig nu maar die jongeman draaide door toen hij zijn lief ontwaarde in mijn armen met een pistool aan haar hoofd. Hij wilde mij erachter wegschieten volgens Gine.” Maria wordt nu echt boos.
“Dus ik ben gewond geraakt omdat die politieman iets heeft met Gine heeft?”
“Maria alsjeblieft, windt je niet zo op. Gine kan er toch ook niets aan doen dat ze verliefd is geworden op een politieman. Ik weet ook niet wat de familie ervan gaat vinden als we het hen volgende week vertellen maar voor mij staat één ding vast ik wil met jou een geregelder leven. Ik wil naar Zwitserland en daar een nieuw bestaan opbouwen als eerlijke zakenman in kluizen.”
“Kluizen? Ben je daar nog steeds over aan het denken? Carlos je bent niet wijs. Ik weet precies waar dat op uit draait, maar ik weet zeker dat hier wat jou betreft meer achter zit.”
Carlos verschiet van kleur dat Maria hem zo snel door heeft. Het lijkt wel of hij een open boek voor haar is.
“Krijg ik nog antwoord?” zegt ze hem strak aankijkend. Carlos is de eerste die zijn hoofd buigt.
“Maria, laat me alsjeblieft uitleggen wat ik bedoel. Wij zijn tenslotte een bepaalde levensstandaard gewend en ik dacht als we een gewoon leven moesten leiden, dat we misschien op de kleintjes moesten letten. Daarom dacht ik met die kluizen zaak het één met het ander te combineren.”
“Carlos Marín ik zeg het maar één keer. Ik wil niet dat jij dingen blijft doen die het daglicht niet kunnen verdragen. We hebben de keuze of we gaan gewoon verder met overvallen en dergelijke zoals we tot nu toe met succes hebben gedaan of wel we leven een ander leven maar dan wel zonder van die malafide praktijken. Als het zijn moet wil ik voor dat laatste wel met jou familie breken.” Carlos is ondertussen zwijgend op een stoel gezakt en denkt koortsachtig na over de woorden die net uit zijn vrouw haar mond kwamen.
“Breken met de familie? Alle schepen achter ons verbranden? En dan in een hutje op de hei gaan wonen zeker? Dadelijk zeg je ook nog dat je jezelf wilt gaan aangeven” roept Carlos gefrustreerd uit.
Maria kijkt hem boos aan.
“Dat heb je mij niet horen zeggen maar het is het één of het ander. Ik wil niet in onzekerheid leven. Of we blijven risico’s nemen en riskeren vroeg of later opgepakt te worden of we gaan een ‘normaal’ leiden. Mij om het even maar beiden is niet te combineren. Aan jou de keuze Carlos” zegt ze waarna ze luidruchtig opstaat en de kamer uitgaat, de deur onzacht dicht knallend.

David zakt verslagen in een stoel voor het bureau van de arts. Hij is wanhopig. Alles gaat zo snel en het wordt steeds erger met Natalia. Hij kijkt de arts aan die hem bemoedigend toeknikt.
Mr. Miller we doen alles wat in onze macht staat om uw vrouw er weer bovenop te krijgen. Maar op dit ogenblik kunt u echt niets doen. Gaat u naar huis en probeer wat te rusten en kom straks terug met wat nacht- en toiletspullen. Ik kan u werkelijk niet vertellen of en vooral wanneer u vrouw uit deze coma zal ontwaken. We zullen af moeten wachten. Als u wilt zal ik een bed voor u op haar kamer laten zetten zodat u zoveel mogelijk bij haar kunt zijn.”
Duizenden dingen gaan door Davids hoofd. Wat hij allemaal moet regelen en vooral wat hij nog kan doen voor zijn geliefde vrouw. Vertwijfeld strijkt hij met zijn vingers door zijn haar. Hij staat op en loopt naar de deur. Hij mompelt een bedankje tegen de arts en gaat op weg naar huis om wat spullen te halen.
Achteraf weet hij niet meer hoe hij thuis is gekomen. Hij opent de deur en loopt gelijk naar boven om Natalia’s spulletjes te pakken. Als hij enige tijd later beneden komt gaat de deurbel. Hij opent de deur in kijkt in Urs zijn gezicht.
“Sorry, jongen ik heb nu geen tijd voor je. Ik sta op het punt om terug naar het ziekenhuis te gaan” begint David uit te leggen. Urs knikt begrijpend.
“Ik snap het David, hoe is het met je vrouw?”
“Slecht ze is geopereerd en is nu in coma geraakt. We kunnen alleen maar afwachten en hopen dat ze snel ontwaakt.” David laat Urs binnen en gaat hem voor naar de woonkamer. Hij nodigt Urs uit om plaats te nemen. Zelf loopt hij naar de raam en kijkt naar buiten, onder tussen vertelt hij alles aan Urs. Urs ziet dat David het erg moeilijk heeft en staat weer op. Hij legt een hand op zijn schouder en knijpt er bemoedigend in.
“Dat is verschrikkelijk David. Ik begrijp dat dit heel veel van je vergt maar je mag de moed niet opgeven. Natalia wordt wakker, daar moet je in blijven geloven. Hoor je me?” Hulpeloos gaan Davids handen omhoog.
“Ik weet echt niet wat ik nog kan doen Urs. Ze ligt daar zo hulpeloos in dat ziekenhuisbed. Mijn eens zo vrolijke en vitale vrouw is nog maar een schim van zichzelf.”
Urs weet dat hij niets voor hem kan doen alleen maar proberen een steun en een luisterend oor te zijn voor hem.
“Urs geef jij dit ook door aan de Inspecteur Izambard, ik vrees dat ik de komende tijd weinig op het bureau zal zijn. Ik wil de komende tijd bij haar zijn” zegt David even later.
“Goed David, ik zal je niet langer ophouden maar waar ik eigenlijk voor kwam waren de compositie tekeningen van Bonnie en Clyde. Als ik het goed had heb jij die hier.”
David draait zich om en ziet dat de tekeningen nog op de salontafel liggen waar hij ze achteloos opgelegd had toen hij Natalia zo ziek had aangetroffen. De rozen zijn verwelkt.
“Neem ze maar mee Urs. Ik had erna willen kijken van het weekend maar nu staat mijn hoofd er niet meer na. Kom ik loop wel met je mee want ik ga gelijk door naar het ziekenhuis.”
“Is goed David. Heel veel sterkte ik hoop echt dat ze gauw wakker zal worden.”
“Ik ook Urs, ik ook.”
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 25

Als Sebastien die avond thuis komt is hij afwezig. Het bericht van Davids vrouw heeft hem aangegrepen. Die arme man heeft zoveel tegenslag. Hij loopt Sofies kamer binnen en kust haar voorhoofd.
“Goede avond lieverd, alles goed met je vandaag?”
“Sebastien wat is er aan de hand je kijkt zo bedrukt?” Seb begint te vertellen van Natalia en David en hoe dramatisch het er nu voor staat.
“Dit is verschrikkelijk lieverd, die arme man. Is er zicht op dat ze uit deze coma kan komen?”
“Ik weet het niet maar ik zal anders één dezer dagen David in het ziekenhuis opzoeken en vragen of ik iets voor hen kan doen.” Sofie strijkt met een hand door zijn haar.
“Dat is lief van je Seb, dat zal David fijn vinden als je komt.”
“Willen jullie eten?” vraagt Molly, die na een klopje op de deur binnenkomt.
“Ja, Molly we eten hier bij Sofie. Waar is mijn kleine prinsesje?” vraagt hij aan Molly.
“In de keuken. Ze is de pan, die ik gebruik heb om custardvla te maken, uit aan het likken” antwoordt Molly lachend. Sebastien grijnst, dat deed hij vroeger ook altijd als zijn moeder custardvla maakte.
Hij loopt naar de keuken en kijkt gemaakt boos naar zijn dochtertje.
“Snoeperd, je bent al aan het dessert begonnen zie ik” zegt hij lachend zijn dochter optillend van de keukenstoel. Hij pakt een washandje uit de keukenla en poetst haar een beetje schoon.
“Zo jongedame we gaan eten maar eerst wil papa een hele dikke kus van jou.” Nog voor hij de zin heeft uitgesproken voelt hij Elisa armpjes om zijn nek en krijgt hij een natte pakkerd.
Hij kust Elisa op haar wang en neemt haar mee naar Sofie.
“Wil bij mama zitten” meldt de kleine meid als Seb haar in het kinderstoeltje bij de tafel wil zetten.
“Oké, jij je zin dan eet je maar bij mama op bed. Elisa kruipt in Sofies armen en knuffelt haar moeder en laat zich dan gewillig voeren van haar vader. Ze kan het best zelf maar vind dit schijnbaar gemakkelijker.
“Molly laat ons eten maar even. We doen eerst dit kleine monstertje voeden, dan kan zij alvast aan het dessert beginnen en kunnen wij rustig eten” stelt Sofie voor.
“Dat wilde ik al voorstellen Sofie, ik kom zo wel terug met jullie eten.”
“Dank je wel Molly je bent de allerbeste” zucht Sofie.
Molly glundert, ze vindt het heerlijk om nodig te zijn. En sinds Sofie en Elisa er zijn heeft ze nog meer moedergevoelens gekregen als ze al had.
Als enige tijd later Elisa gegeten heeft gaat ze spelen in de hoek van de kamer waar ze haar speelgoed heeft staan. Ze is haar pop aan het bemoederen. Seb en Sofie kijken vertederend toe.
“Wat is ze toch een schatje, ze lijkt precies op haar moeder” zegt hij Sofie aankijkend.
“Nou ze heeft jouw neus en jouw ogen. Ze lijkt wel degelijk op jou Seb” helpt Sofie hem herinneren.
Trouwens Sofie heb jij nog iets aan onze bruiloft gedaan?
“Ja hoor, ik heb Molly gevraagd mij folders van cateringbedrijven te halen zodat ik kan kijken wat mogelijk is.”
“Catering? Wilde je hier trouwen? Vraagt Seb verbaast.
“Natuurlijk hier je wilde toch niet in één of ander hotel het feest vieren? Ik bedoel we kunnen personeel inhuren en het eten door de catering laten verzorgen. We hebben tenslotte maar een kleine groep mensen. Jouw en ook mijn familie zijn betrekkelijk klein. Dan wat vrienden en collega’s van jou en dat is het dan al. Misschien moeten we eens samen een gastenlijst opzetten” draaft Sofie door. Seb is helemaal verrast. Ze wil het klein houden dat had hij niet verwacht.
“Ik ben verbaast Sofie en ja dat met die gastenlijst lijkt mij een goed idee. Heb je ook al een datum geprikt?” vraagt hij ongelovig. Ze schiet in de lach en schudt haar hoofd.
“Nou, nog niet maar ik zou wel een voorstel hebben” Seb kijkt bedenkelijk maar is gelijktijdig wel benieuwd welke datum ze in petto heeft.
“Wat dacht je van vrijdag 14 april?” vraagt Sofie.
“ Dat kan niet Sofie want dan is David jarig. Vind ik niet leuk voor hem” reageert Sebastien gelijk.
“Dat is inderdaad niet zo handig dan. Zullen we dan een weekje eerder doen? De zevende of de achtste?” stelt Sofie voor.
“Doe dan maar de zevende aanhouden Sofie. Mooie datum 7-4-’47 en makkelijk te onthouden”grijnst hij. Ze schiet in de lach om zijn logica.
“Is goed Seb, maar ik geloof dat we eerst een verhaaltje moeten voorlezen voor iemand waar het bijna bedtijd voor is.” Elisa die haar moeder dit hoort zeggen schudt al verwoed nee met haar hoofdje. Ze wil nog niet naar bed terwijl ze wel moe is. Seb moet lachen als hij dit ziet.
“Volgens mij wil mij kleine prinsesje bij mij op schoot, lekker een heel groot verhaaltje voorgelezen krijgen…………” Seb kijkt naar Elisa die zich nu langzaam omdraait.
“Het verhaaltje van de prins en de prinses?” kan ze dan niet nalaten te vragen. Seb staat op en pakt het dikke sprookjesboek van de boekenplank en houd het omhoog en knikt.
“Kom je nog, Elisa?” zegt hij terwijl hij in de grote leunstoel gaat zitten. Elisa nestelt zich in haar vaders armen en stopt haar duimpje in haar mond. Seb begint voor te lezen en Sofie kijkt vertederend naar dit plaatje.

De volgende morgen zijn Sebastien en Urs weer gelijk verdiept in de compositietekeningen.
“Urs jij hebt helemaal gelijk met je beweringen. Waarom zie ik dat nu pas?” Hij legt de tekeningen op elkaar en houd ze tegen het licht. Dit is echt opmerkelijk. Urs kijkt hem gespannen aan.
“Goed werk Urs, jij bent echt goed bezig voor een inspecteur in opleiding. Hoe lang moest jij nog terug naar school voor je geslaagd bent?” vraagt hij belangstellend.
“Ik moet nog een half jaar stage lopen en 1 dag in de week naar de politieschool” antwoordt Urs.
“Dan ben je bijna klaar dus. Nou jongeman blijf zo doorgaan dan zal ik als je geslaagd bent zien wat ik voor je kan doen in dit district. Het bevalt jou toch wel een beetje hier of niet dan?” vraagt Seb.
Urs knikt driftig dat dit zo is.
“Ik zou het echt helemaal geweldig vinden als ik na mijn opleiding op dit bureau mocht komen werken, chef.” Er klinkt een klopje op de deur.
“Chef ik heb mevrouw Gonzales hier die zei dat ze nog een verklaring moest afleggen”meldt de receptioniste.
“Dat is goed Claire, laat mevrouw maar door komen” antwoordt Seb. Urs springt geschrokken op en kijkt naar Seb, die opstaat om mevrouw Gonzales te begroeten.
“Goedemorgen, mevrouw wat fijn dat u zich even meldt. Ik was anders vandaag of morgen wel bij u langs gekomen” begint Seb zijn verhaal. Maria lacht naar de inspecteur en geeft hem een hand.
“Ik dacht laat ik dit maar afhandelen nu ik uit het ziekenhuis ben.”
“Verstandig mevrouw, mag ik u voorstellen aan Urs Bühler onze inspecteur in opleiding?” vervolgt Seb naar Urs wijzend. Urs geeft mevrouw Gonzales een hand en begint zich gelijk te verontschuldigen.
“Sorry, dat ik u geraakt heb tijdens die overval dat was echt niet de bedoeling hoor” stamelt hij verlegen. Maria bekijkt de jongeman even onderzoekend aan en dan glijdt er een glimlach over haar gezicht.
“Ik neem aan dat u alleen u werk deed inspecteur……. Hoe noem je dat eigenlijk een inspecteur in opleiding? Vraagt ze dan. De mannen schieten lach.
“Dat zou ik echt niet weten” lacht Seb. “We noemen hem gewoon Urs.” Urs schuift beleeft een stoel achteruit en nodigt Maria uit om plaats te nemen.
“Urs doe jij notuleren? Vraagt Seb. Urs is al richting deur om pen en papier te pakken. Als hij op zijn plaats zit begint Seb met vragen stellen.
“Het is alweer een tijdje geleden maar wat kunt u zich nog allemaal herinneren van die ochtend van de overval?” Maria denkt diep na en begint vervolgens te vertellen wat haar allemaal is opgevallen tijdens de overval. Ze vermijdt echter details over de overvaller te melden.
“En toen ik u collega hier zijn pistool zal trekken kon ik alleen maar denken niet schieten die arme vrouw wordt dadelijk nog geraakt. Ik heb toen niet nagedacht en ben er tussen gestaan omdat ik dacht dat de politie niet op mij als buitenstaander zou schieten.” Ze haalt diep adem en gaat verder.
“Helaas besefte ik te laat dat u wel schoot” richt ze zich tot Urs, die gelijk weer zenuwachtig wordt.
“Dank u wel mevrouw, zou u mij een groot plezier willen doen en even naar wat compositie tekeningen te kijken?” vraagt Seb dan.
“Natuurlijk inspecteur” antwoordt Maria. Seb legt de tekeningen voor haar neer. Maria schrikt als ze ziet hoe duidelijk Carlos er in te herkennen is ondanks het feit dat hij altijd een masker en een pruik draagt. Maar dat komt misschien ook wel omdat zij weet dat hij het is. Ze kijkt Seb vragend aan.
“Herkent u een van deze mensen?” vraagt Seb. Ze kijkt nog eens goed en schudt dan haar hoofd.
“Sorry, inspecteur maar dit zou ik echt niet kunnen zeggen. Ik bedoel deze twee lijken wel op elkaar maar ik kan u echt niet zeggen of één van deze mannen erbij betrokken was. Ik heb eigenlijk niet zozeer op hem gelet maar op de arme mevrouw die hij onder schot hield.”
“Dat vond ik ook al dat die twee op elkaar leken” haalt Urs er enthousiast op in. Blij dat er nog iemand is die het ziet. Seb kijkt van de een naar de ander en besluit het hierbij te laten. Hij neemt afscheid van mevrouw Gonzales en laat haar uit.
“Mochten wij u nog nodig hebben dan melden wij ons bij u” zegt hij tot slot.
“Tot ziens inspecteur.”
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 26

David zit al dagen in het ziekenhuis. Uur na uur zit hij aan het bed van zijn vrouw. Hij weigert naar huis te gaan om te slapen en eet slecht. De zuster neemt telkens het eten mee terug waar enkele hapjes van zijn genomen. Nu ook weer.
“Mr. Miller U moet iets eten. U helpt uw vrouw niet door zelf ook nog ziek te worden” zegt de dienstdoende zuster bezorgd. David schudt moedeloos zijn hoofd.
“Ik weet het zuster maar ik kan echt niets meer door mijn keel krijgen. Telkens denk ik dat ik tegen haar moet blijven praten. Misschien hoort ze me wel vandaag of morgen en wordt dan wakker.”
“Praten is altijd goed Mr Miller en ik weet zeker dat zij het fijn vindt om u in de buurt te hebben, maar zijn er nog meer familieleden die u misschien eens af kunnen lossen?” David denkt even na. Zijn familie is klein en iedereen heeft zo zijn eigen leven. Ze komen eens per jaar bij elkaar maar dat is het dan ook. Dan Natalia’s familie die is groot en hecht. Hij heeft hen al gebeld wat gebeurt is maar nog niemand van hen is gekomen. Wel is het voor hun moeilijker tot hier te komen omdat ze allemaal in het zuiden van Italië wonen. Hij schudt zijn hoofd.
“Nee, zuster er woont geen familie in de buurt die dit zou kunnen doen. Bedankt voor uw voorstel.”
“Oké, ik hoor wel mocht u mij nodig hebben” zegt de zuster alvorens de kamer te verlaten.
David gaat weer aan haar bed zitten en pakt haar hand en drukt er een kus op en begint weer te praten tegen haar.
“Lieverdje, kon je me maar horen. Ik wil zo graag dat je wakker wordt. Maar ik zit hier en jij reageert nergens op. Geeft ook niet want jij kunt er tenslotte ook niets aan doen. Kon ik maar met je praten. Kon ik jou maar vertellen hoeveel ik van je houd. Konden we maar samen gelukkig zijn en alvast plannen maken voor de babykamer. Volgens mij weet jij nog niet eens dat je moeder gaat worden.” Hij kijkt naar haar buik en legt zijn andere hand op haar buik.
“Uitgerekend net nu er een klein wonder is geschied, gebeurt er dit. Ik zou er alles voor over hebben zodat jij weer wakker zou worden.” Verwoed poetst hij een traan weg. Mannen horen niet te huilen maar het komt helemaal vanzelf en hij kan ze niet tegenhouden. Zijn hoofd zakt op Natalia buik en hij laat zijn tranen de vrije loop. Even maakt het hem niet uit dat iemand hem hier zo zou kunnen zien. Als hij na een tijdje weer wat bedaard is veegt hij zijn laatste tranen af maar blijft zo tegen Natalia aanliggen. In deze positie valt hij in een onrustige slaap.
Hij droomt dat hij met Natalia aan het picknicken is op grote weide. Er staan veldbloemen die hij geplukt heeft en waar zij een krans van vlecht die ze op haar hoofd zet. “Nu ben je mijn prinses” hoort David zichzelf lachend zeggen. Ze straalt, ze is ook zo mooi. Hij knuffelt haar . Ze legt haar hand op zijn hoofd en laat die daar rusten. Hij nestelt zich gelukkig tegen haar aan.
Als hij wakker wordt realiseert hij zich dat de hand nog steeds op zijn hoofd ligt. Hij glimlacht en kijkt naar Natalia die hem met open ogen aankijkt. Zijn ogen worden groot. Ze is wakker. Hij springt omhoog en kijkt zijn vrouw aan.
“Natalia, lieveling je bent wakker. Ik moet de zuster even bellen.” Haastig drukt hij op de knop. Hij kust haar voorhoofd.
“Lieverd alles komt goed, wat heerlijk dat je weer wakker bent” gaat hij haastig verder, bang dat ze gelijk weer in slaap zal vallen. De zuster komt binnen en overziet gelijk de situatie.
“Mr. Miller komt u even, dan kan ik even bij u vrouw. Saskia roept jij de dokter even op wil je?”wendt ze zich tot de tweede zuster die nu binnen komt.
“Dit is toch een goed teken hé zuster, nu wordt ze toch weer gezond.” David is er helemaal hyper van en blijft rondlopen door de kamer. Zelfs als de zuster hem vraagt om alsjeblieft te gaan zitten blijft hij vragen hoe en wat. De dokter is echter onverbiddelijk en laat David op de gang wachten tot hij klaar is met zijn onderzoeken. Een klein uurtje later staat hij David te woord.
“Mr. Miller, uw vrouw is ontwaakt uit een diepe coma. Ze heeft nog niets kunnen zeggen maar dat kan wel even zijn omdat ze haar stem een tijdje niet heeft gebruikt. Zo op het eerste gezicht ziet het er goed uit. Haar reflexen zijn goed en ze reageert alert. De zuster is nu de slangen voor de sonde voeding aan het verwijderen zodat ze wat meer bewegingsvrijheid krijgt. We hebben het ergste achter de rug. We blijven wel nog penicilline geven totdat die ontstekingsgevaar geheel is geweken. En zal ze nog even in het ziekenhuis moeten blijven. U mag natuurlijk naar haar toe als u wilt.” David is door het dolle heen, dit is geweldig nieuws. Ineens heeft hij mega veel haast en neemt in allerijl afscheid van de arts die hem lachend na kijkt.

Carlos is niet mee het politiebureau ingegaan maar heeft besloten in de auto te wachten. Als Maria weer instapt is hij wel opgelucht en vraagt gelijk wat er allemaal gezegd werd. Maria probeert een zo gedetailleerd mogelijk verslag te doen maar dat lukt niet helemaal omdat de compositietekeningen in haar geheugen geprent zijn.
“Carlos ik herkende jou zo duidelijk op de compositietekeningen, ik kreeg het gewoon steenkoud ervan.”
“Jij hebt toch niets verkeerd gezegd Maria?” roept Carlos verschrikt uit.
“Natuurlijk niet Carlos” haast Maria zich te zeggen.
“Weet jij dat zeker?”
“Heel zeker” probeert Maria hem gerust te stellen. Carlos vertrouwt het niet helemaal en stelt voor om gelijk even de emigratiepapieren op te halen op het consulaat. Des te eerder hij deze trein in gang zet, des te beter. Hij heeft besloten zijn plannen voort te zetten zonder Maria op de hoogte te brengen van zijn bijbaantje. Hij is gisteren nog naar zijn vader gereden om met hem erover te praten. Die was zeer duidelijk. Hij dient zich te houden aan de regels van de familie, ook als hij in Zwitserland gaat wonen. Dat wordt voor Ginevra nog een harde dobber denkt hij want zijn vaders broer is nog erger op de regels gesteld dan zijn vader. Hij zucht en start de auto.
“Waar ga jij heen? Je rijdt de verkeerde kant uit Carlos” zegt Maria.
“Even langs het consulaat voor die emigratiepapieren, Maria. Ik wil zo snel mogelijk naar Zwitserland om die zaak op te zetten.” Hij kijkt opzij en ziet zijn vrouw boos kijken.
“Maak je geen zorgen Maria ik beloof je dat ik een eerlijke zakenman wordt. Alleen maar kluizen en ik beloof je met mijn hand op mijn hart dat is geen dingen meer zal doen die het daglicht niet kunnen verdragen.” Maria kijkt hem onderzoekend aan.
“Weet jij het zeker? Wat zei je vader toen je hem zei?” begint ze te vragen.
“Mijn vader wil mij alleen gelukkig zien Maria en jou ook. Hij komt ons snel in Zwitserland opzoeken” liegt Carlos. Maria is gerust gesteld. Gelukkig nu hoeft ze zich geen zorgen meer te maken en kunnen ze aan een heel nieuw leven beginnen. Eindelijk hoeft ze niet meer bang te zijn voor opgepakt te worden. Ze kijkt haar man van opzij aan. Hij kijkt strak op de weg en doet er het zwijgen toe.

Urs en Sebastien stappen het café in waar ze besloten hebben een pilsje te pakken na een drukke werkdag. Doordat Sebastien zo intensief met Urs heeft moeten samenwerken de laatste paar dagen is er een vriendschappelijk band gegroeid tussen de mannen. Ze zoeken een rustig tafeltje en bestellen twee pilsjes.
“Proost Urs” toast Seb.
“Proost chef, op een goede samenwerking” toast Urs terug.
“Nou Urs ik weet nog wel wat anders. Op alle mooie vrouwen” zegt Seb lachend.
“Nou niet op alle maar er is er wel eentje waar ik op wil drinken” grinnikt Urs.
“Laat me raden, ze is donkerharig, heeft bruine ogen en is een pittige tante?” vraagt Seb. Urs schatert.
“Jij hebt haar wel erg goed bekeken chef” grijnst Urs.
“Ik geloof niet dat Sofie gelukkig zou zijn als ze mijn uitspraak hier hoorde, maar Urs zonder gekheid jouw vriendin lijkt met een hele aardige dame.” Ongewild heeft Urs een rode blos op zijn wangen gekregen.
“Nou chef ik weet niet of ik haar al mijn vriendin kan noemen. Ik bedoel we zijn een paar keer uitgeweest en hebben samen wat leuke dingen gedaan maar verder is het nog niet gekomen hoor.” Seb kijkt hem aandachtig aan en moet dat lachen om het feit dat Urs zich nu zo ongemakkelijk voelt.
“Volgens mij heb jij haar ook al gekust” plaagt Seb hem.
“Nee, nou ja zij kuste mij.. Ik weet even niet hoe ik verder moet aanpakken chef. Afgelopen weekend had ik een etentje gekookt voor ons twee bij mij thuis en na afloop heb ik haar gewoon naar huis gebracht en heb niet geprobeerd haar te verleiden. Stom hé.”
“Nee, Urs dat is niet stom, neem je tijd en begin rustig aan, ik bedoel je wilt toch niet zoals ik vader zijn voor je trouwt..” zegt Seb en ineens beseft hij dat hij iets gezegd heeft dat hij eigenlijk niet wilde vertellen.
“Dat wist ik niet chef dat u al vader was. Hebt u een zoon of een dochter?” vraagt Urs belangstellend.
“Urs wat wij hier bespreken over ons privéleven blijft onder ons. Ik wil er niets over horen van collega’s, begrepen?”
“Natuurlijk chef” zegt Urs. Seb kijkt hem verwondert aan.
“Wil je mij nu dan Seb noemen als we niet aan het werk zijn? Ik voel me helemaal opgelaten door dat ‘chef’ van jou telkens.” Urs grijnst.
“Oké chef, uch Seb bedoel ik” verbetert hij snel. Seb begint nu te vertellen over hoe hij te weten kwam dat hij een dochter had. Urs luistert aandachtig en onderbreek hem niet. Wel wenkt hij de kastelein dat hij nog twee pilsjes wil. Als Sebastien klaar is met zijn verhaal kijkt hij Urs aan.
“Dat is een heel verhaal Seb. Maar dat lijkt me echt keileuk om een kind te hebben. Vooral meisjes zijn zo schattig. Ik heb een nichtje van vier jaar en dat is zulke leuke leeftijd” reageert Urs. Seb glimlacht als hij aan zijn dochter denkt. Het is werkelijke een schatje. Achteraf is hij heel blij dat hij Sofie terug heeft en al is hij een beetje verbolgen dat hij de eerste paar jaar niet heeft mee kunnen maken, dit had hij zeker niet willen missen. Wat zeggen ze wel eens? Oude liefde roest niet? Zijn liefde voor Sofie moet wel echte liefde zijn. Het kan gewoon niet anders.
“Wanneer ging je nu trouwen Seb?” vraagt Urs belangstellend. Seb schrikt op uit zijn gedachten.
“Oh op 7 april aanstaande Urs. Heb jij en je vriendin zin om op onze bruiloft te komen?” laat Seb er gelijk op volgen.
“Heel graag zelfs, chef. Pardon ik bedoel Seb” zegt Urs lachend om zijn eigen verspreking.
“Maar dan moet je wel wat voortvarender te werk gaan met die mooie dame van jou” vertrouwt Seb hem toe.
“Ik zal er zeker werk van maken”antwoord Urs knipogend.
“Daar drinken we op Urs. Proost.”
“Proost Seb.”
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 27

David stormt de kamer van zijn vrouw binnen.
“Natalia” roept hij blij. Hij neemt haar in zijn armen en houd haar stevig vast. Dan kijkt hij diep in haar blauwe ogen op zoek naar de pretlichtjes die daar altijd waren. Haar ogen staan echter dof en nu ziet hij dat er geen lachje vanaf kan.
“Lieveling alles goed met je?” vraagt David nu bezorgd. Ze knikt alleen maar. David kijkt bevreemd en legt haar voorzichtig terug op haar kussen.
“Wat is er dan? Alles komt goed hoor, je bent nu wakker en de dokter is tevreden over de eerste uitslagen van de onderzoeken” begint David uit te leggen. Natalia gebaart met haar handen dat ze iets wil opschrijven. David kijkt zoekend rond en ziet op het tafeltje een schrijfblok met pen liggen. Hij pakt ze en geeft ze zijn vrouw. Ze schrijft op: Ik kan niet praten David. Ik probeer het telkens maar er komt niets uit.
“Rustig maar lieverd, wind je alsjeblieft niet op. Dat komt omdat je al dagen in coma hebt gelegen. Volgens de dokter kon het eventjes duren voordat je stemband weer bruikbaar waren. Natalia schrijft driftig verder en laat David het zien. Wanneer?
“Ik weet het ook niet lieverd maar ik weet wel dat het goed komt. Het belangrijkste is nu dat je rust neemt en goed voor jezelf zorgt. We moeten tenslotte ook aan ons kind denken……” gaat David verder. Als hij ziet dat zijn vrouw hem verschrikt, met grote ogen aankijkt bedenkt hij zich ineens dat zij het nog niet weet. Ze probeert te praten wat niet lukt. Boos pakt ze de schrijfblok en schrijft: Waarom weet ik dit niet en jij wel. Ben ik zwanger? David neemt haar in zijn armen en kust haar teder.
“Niet praten meisje dat lukt nu nog niet. Laat mij maar praten. Toen jij zo ziek was hebben ze natuurlijk ook onderzoeken gedaan. En toen bleek inderdaad dat je zwanger bent. Ik was gelijk bezorgd om jou en de baby omdat je eerst één en toen later nog een operatie moest ondergaan. Ik was bang dat de narcose ons kind kwaad kon doen maar de arts stelde me gerust en vertelde me dat jij dringend geopereerd moest worden omdat jij dit anders niet zou overleven. Ik moest keuzes maken lieverd die ik niet met jou kon overleggen.”Hij legt behoedzaam een hand op haar buik. “Natalia ik zal alles doen om voor dit kindje een goede vader te zijn. Ik hou zoveel van jou en dit moet toch wel een teken zijn dat het goed gaat komen. Ik ben zo gelukkig met jou. Maar nu eerst gaan wij er alles aan doen om jou weer helemaal beter te krijgen. Sorry maar je moet nog even in het ziekenhuis blijven. Maar ik ben al zo blij dat je wakker bent en me weer hoort. Ik heb….” David wordt onderbroken door Natalia die weer de schrijfblok ter hand neemt en opschrijft: Ik kon je telkens horen, ik hoorde je over een baby en dacht dat jij lag te dromen. Ik wist niet waar ik is was en waarom ik daar was. Maar jouw stem gaf me troost. Ik ben heel blij David dat ik in verwachting ben maar maak me ook zorgen of de baby niet geleden heeft.
David neemt haar weer in zijn armen en knuffelt haar.
“Alles komt goed lieverd, ik weet het heel zeker. Geef het wat tijd.” Ze nestelt zich in Davids armen en overdenkt de hele situatie. Waarom is ze zo doodmoe? Ze zou zo weer kunnen slapen. En precies dat doet ze ook. Even later slaapt ze in de vertrouwde armen van haar man.
David verzit in een gemakkelijker positie zonder haar los te laten. Even later geeft ook hij toe aan het slaap tekort dat hij heeft opgelopen de afgelopen dagen, en valt in slaap.
De zuster trekt glimlachend de deur achter zich dicht. Wat ze daarnet zag in de ziekenkamer deed haar veel plezier. Twee mensen die zoveel hebben moeten doormaken, liggen daar nu in elkaars armen te slapen. Heerlijk te weten dat ze steun aan elkaar hebben. Ze hebben nog een lange weg te gaan maar ze komen er wel die twee. Nu alleen maar hopen dat de kleinste telg geen roet in het eten gooit. Want de baby heeft al aan verschillende risico’s bloot gesteld gestaan. Narcose en dan de coma van zijn moeder. Maar voor als nog ziet het er goed uit.


Het huis van Carlos en Maria is verhuurd aan een neef van Carlos. Zijn vader heeft zich er persoonlijk mee bemoeid dat het stel zo snel mogelijk naar Zwitserland kan emigreren. Carlos is al voor gereisd naar Zurich om daar een pand in de binnenstad aan te kopen voor zijn zaak in kluizen. Hij heeft inmiddels al zaken gedaan met grote merken van kluizen zoals Savus, Euroguard, Polifer Star en Wertheim. Voor een buitenstaander is een kluis een kluis maar er zit veel verschil in. Er zijn categorieën licht, normaal en zwaar inbraakwerend. Dan is er nog een gradering in de brandwering en nog verschillende speciale kenmerken. En dan zijn er nog de kluizen die op specifieke aanwijzingen van de klant gefabriceerd kunnen worden. Het pand is mooi groot en bied voldoende ruimte voor alles zoals hij het in gedachten had.
Nu is hij op weg om de overdracht van het pand te tekenen. Vanmorgen heeft hij al diverse bestellingen geplaatst bij diverse fabrikanten. Verder heeft hij een reclamebureau in de arm genomen om wat folder materiaal te ontwerpen. De overdracht verloopt soepel. Hij is dan ook dik tevreden als later die middag een restaurant binnen loopt om een hapje te eten. Hij bestelt een fles wijn en het eten om vervolgens rond te kijken naar de mensen om heen. Het restaurant is erg in trek in de binnenstad en het is er aardig druk. Zijn blik blijft hangen op een mooie donker blonde dame die aan een tafeltje bij het raam zit. Ze kijkt hem aan en knikt beleeft naar hem. De ober brengt de wijn en schenkt een glas voor hem in.
“Ober, zou u die dame daar aan het tafeltje bij het raam iets te drinken willen aanbieden namens mij?” vraagt hij de ober.
“Natuurlijk meneer. Ik zal het gelijk gaan vragen.” De ober loopt naar het tafeltje en buigt zich voorover naar de dame die daarop nieuwsgierig naar Carlos kijkt en bij de ober een glaasje witte port besteld.
Als zij haar drankje voor zich heeft staan heft ze het glas richting Carlos. Carlos heft zijn glas glimlachend omhoog en neemt vervolgens een slokje. Hij staat op en gaat naar de dame toe om een praatje te maken.
“Sorry, dat ik mijzelf zo opdring maar toen ik u zag kon ik gewoon niet anders. Ik wilde even met u praten. Bent u uit Zurich?” vraagt hij gelijk met deur in huis vallend. De dames schudt lachend haar hoofd.
“Nee, ik woon in Locarno en was vandaag even gezellig aan het winkelen hier. U bent zeker ook niet van hier?”
“Nee, ik woon in Lugano, maar was vandaag voor zaken hier” antwoordt hij lachend. “Ik zal me even voorstellen. Ik ben Carlos Marín.”
“Henriëtte Serano” zegt hem en een hand gevend. Carlos wenkbrauw gaat omhoog.
“Bent u familie van de beroemde diamaten slijper Ricardo Serano?” vraagt hij met ingehouden adem. Ze knikt ter bevestiging. Carlos’ interesse is meer dan gewekt.
“Dan kunnen we misschien op zakelijk gebied wat voor elkaar betekenen”gaat Carlos enthousiast verder. Ze schatert.
“Meneer Marín ik heb werkelijk geen idee welk soort zaken u doet. Zit u ook in de juwelen business?” vraagt ze hem geamuseerd aankijkend. Carlos grijnst, dat begint werkelijk al goed om tegen deze dame aan te mogen kletsen. Hier kan hij zeker weten al zaken mee doen.
“Mevrouw ik heb een zaak in kluizen. Ik ben nog bezig met het inrichten van mijn pand hier in Zurich maar wil u evengoed alvast mijn diensten aanbieden. Ik kan me voorstellen dat er in uw branche altijd behoefte is aan goede inbraakwerende en vooral brandwerende kluizen.”
“Misschien wel” zegt Henriëtte dan peinzend. “Mijn vader is altijd opzoek naar meer beveiliging voor zijn kostbare diamanten.”
“Mag ik u uitnodigen bij mij aan tafel voor een dinertje en een lekker glas wijn? Zodat we wellicht tot zaken kunnen komen?” smeedt Carlos het ijzer nu het heet is. De dame denkt even na en besluit dan op Carlos voorstel in te gaan. Ze volgt hem naar zijn tafeltje en Carlos wenkt de ober voor een tweede couvert en geeft gelijk door dat het eten dat beide besteld hebben samen opgediend moet worden. Carlos is in zijn element. Een betere start in deze branche kan hij zich echt niet voorstellen.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 28

Alles is nog stil in huize Izambard. Het is negen uur ’s morgens en de kleine Elisa wordt wakker. Ze kijkt om zich heen en wil eigenlijk wel uit bed. Ze springt uit haar bed en loopt naar de deur. Ze gaat op haar teentjes staan maar komt bijna niet aan de klink. Ze kijkt eens rond en ziet het dikke sprookjesboek, waar haar vader gisteren nog uit heeft voorgelezen, op haar speeltafel liggen. Ze pakt het boek en legt het op de grond voor de deur en gaat erop staan. Ze opent de deur en laat het boek argeloos liggen. Ze loopt de gang op en gaat naar de kamer van haar ouders. Zo te zien slapen beiden nog. Ze probeert eerst aan haar moederskant in het grote bed te komen maar die ligt met haar rug naar haar toe en er is aan die kant bijna geen plaats. Ze loopt om het grote bed heen naar de kant van haar vader. Hier heeft ze meer geluk. Seb ligt met zijn gezicht naar haar toe en heeft voor zich een heerlijk plekje waar ze kan liggen. Ze kruipt erin en vlijt zich tegen haar vader aan. Sebs armen gaan als vanzelf om de kleine meid heen.
“Hé, prinsesjes wat ben je koud” mompelt hij.
“Is papa wakker?” vraagt ze met haar heldere kinderstemmetje.
“Nee, Elisa papa slaapt nog, dat zie je toch” plaagt Seb zijn dochtertje.
“Lisa heeft honger” meldt ze dan verontwaardigd. Er glijdt een grijns over Sebs gezicht.
“Ik ben de grote boze wolf en ik heb zo’n honger” gromt hij in Elisa’s oortje. Elisa is gelijk op haar hoede.
“Nee, papa niet mij opeten” gilt ze enthousiast. Seb doet net alsof hij haar met huid en haar zal opeten. Elisa gilt het uit en kruipt verder onder de dekens. Seb geniet van deze spelletjes met zijn dochter. Ze haalt er altijd wel één of ander sprookje bij. Ineens gilt Sofie.
“Help er ligt een wolf in mijn bed.” Seb schudt van het lachen want hij voelde Elisa verstijven onder de dekens. Seb zet een zware stem op en blijft in zijn rol.
“Zie jij dan niet dat ik grootmoeder ben?” Sofie doet serieus mee.
“Maar grootmoeder wat heb jij grote oren” zegt ze.
“Dat is dat ik je beter kan horen”gaat Seb er gelijk op in.
“Maar grootmoeder wat heb jij grote ogen?”
“Zo kan ik jou beter zien mijn lieve kind.”
“Maar grootmoeder wat heb jij een grote mond” gaat Sofie verder.
“Daar kan ik jou beter mee kussen” fluistert Seb en kust Sofie teder. Elisa is het er niet mee eens en komt boos onder de dekens vandaan.
“Papa dat is helemaal fout jij moet Roodkapje opeten en dan komt de jager die snijdt jou buik open en dan komen wij daar uit.”
Sofie en Seb hikken van het lachen als ze naar het boze snoetje van hun dochter kijken. Seb knuffelt zijn dochter.
“Lieverd, dat is toch maar een sprookje. Ik heb jou toch al vaker uitgelegd dat sprookjes niet echt zijn maar alleen verzonnen zijn door de meneer die ze schrijft” zegt Seb haar nog steeds stevig vasthoudend. Ze knikt bedeesd en reikt dan naar haar moeder.
“Mama, Lisa heeft honger” meldt de kleine meid nog maar eens.
“Mama heeft ook honger Elisa” antwoordt Sofie, Seb grijnzend aankijkend. Seb gooit de deken af en springt uit bed.
“Boodschap begrepen dames, ik ga ontbijt maken.”

Het is weekend en Urs heeft zich voorgenomen om Ginevra te verrassen met een picknick in het bos. Het is vandaag een heerlijk voorjaarsdag met een aangename temperatuur. Hij is al vroeg opgestaan om wat broodjes en lekkernijen bij de bakker te halen. Hij neemt de fles champagne die hij in de koelkast heeft liggen en wikkelt hem in aluminium folie en stopt hem in de picknick tas. Verder zijn er kleine hapje en een heerlijk pastasalade die hij gisteren zelf heeft gemaakt naar een recept van zijn moeder. Bordjes, glazen, bestek en servetten erin. Hij kijkt op de klok en ziet dat het elf uur is. Tijd om te gaan dus. Hij stapt in de auto en rijdt naar Ginevra’s huis. Hij drukt op de bel maar er wordt niet open gedaan. Hij drukt nog maar eens op de bel. Na nog even gewacht te hebben loopt hij achterom om te kijken of ze misschien wel buiten zit en de bel niet heeft gehoord.
Hij opent het poortje en loopt haar tuin in. Hij glimlacht, ze zit inderdaad buiten in het voorjaarszonnetje te genieten. Hij sluipt naar haar toe, buigt over haar heen en kust haar voorzichtig. Haar ogen schieten open maar gaan gelijk weer genietend dicht als ze ziet wie haar kust. Haar armen gaan omhoog en omhelzen Urs.
“Goede morgen mooie dame” groet hij.
“Morgen Urs waar heb ik die kus aan verdiend? Vraagt ze hem ondeugend aankijkend.
“Die was is vorige week vergeten” zegt Urs een beetje verlegen.
“Wat heerlijk dat je er bent. Wilde je wat te drinken?” Urs schudt zijn hoofd.
“Nee dank je wel. Ik wilde je komen halen om met mij te gaan picknicken” begint Urs uit te leggen.
“Echt waar? Wat een geweldig leuk idee van jou” reageert ze meteen enthousiast. Hij knikt lachend en trekt haar uit haar stoel omhoog.
“Kom maar eens mee jij, dan sluiten we hier de boel af en dan gaan we gauw.”
Ze laat zich maar al te graag meenemen van Urs. De afgelopen week heeft ze veel nagedacht over Urs die na het gezellige en intieme dinertje bij hem thuis geen verder actie heeft ondernomen om haar weer te zien. Ze was al even bang dat hij haar niet meer zag zitten. Zeker toen hij haar naar huis bracht zonder fatsoenlijk afscheid te hebben genomen. Of beter gezegd, dat hij te fatsoenlijk afscheid had genomen. Geen kus alleen een welterusten. Geen nieuwe afspraak. Ze kijkt hem van opzij aan. Zijn markante profiel staat ernstig en zijn ogen zijn strak op de weg gericht.
“Urs vindt jij dit wel leuk?” vraagt ze voorzichtig.
“Natuurlijk was ik jou anders komen halen” geeft Urs snel antwoord.
“Ik bedoel voel je vooral niet verplicht hoor…..” laat ze erop volgen. Urs denkt even na alvorens hij antwoord geeft.
“Ik voel me niet verplicht Ginevra, je zou eigenlijk moeten weten dat ik graag bij jou ben en dat ik jou daarom ben komen op halen voor deze picknick.
“Waarom kijk je dan zo bedrukt?” vraagt ze. Hij glimlacht.
“Ik kijk toch niet bedrukt, althans niet dat ik weet” antwoordt Urs duidelijk te lollig. Ze bijt op haar lip en denkt na. Ondertussen draait Urs de auto op een parkeerplaats en stapt uit. Hij loopt om de auto heen en opent haar deur. Zij realiseert zich dat er van haar verwacht wordt dat ze uitstapt. Urs pakt de picknickmand en bied haar zijn arm aan. Zwijgend lopen ze naast elkaar tot Urs een geschikt plekje ziet.
“Hier lijkt mij wel een geschikt plekje” zegt Urs als ze bij een bosmeertje zijn aangekomen.
“Is goed Urs. Het is hier werkelijk prachtig kijk die ganzen daar eens” zegt Ginevra enthousiast. Urs kijkt in de aangegeven richting en spreidt vervolgens de deken uit. Samen halen de spullen uit de mand en gaan zitten.
“Hoe kwam je eigenlijk op dit idee?” vraagt Ginevra nieuwsgierig.
“Ik voelde me een beetje lullig na afgelopen week. Ik heb me een beetje onbehouwen gedragen toe ik jou naar huis bracht. Weet je ik dacht achteraf. Waarom heb ik haar niet gekust? Waarom heb ik niet gezegd dat zij heel veel voor mij is gaan betekenen? En daarom dacht ik laten we samen iets ondernemen en er een gezellige dag van maken.” Ginevra kijkt lachend naar de knappe man tegenover haar. De man die de afgelopen tijd niet uit haar gedachten te bannen was.
“Ik vind het een geweldig idee Urs, maar het aller fijnste vond ik wel jouw begroeting bij mij thuis. Ik dacht inderdaad dat jij liever niets meer met mij te maken wilde hebben. Toen dacht ik eigen schuld je hebt hem nog niet eens bedankt voor dat heerlijke eten bij hem thuis.” Urs kijkt in haar bruine ogen en kan niet anders dan naar haar vooroverbuigen. Heel langzaam komt hij dichterbij, zijn handen nemen haar gezicht in zijn handen. Heel voorzichtig beroert hij haar lippen en kust haar. Haar lippen wijken vaneen en Urs intensiveert zijn kus. Hij voelt haar handen om zijn middel gaan. Als ze hem enige tijd later aankijkt gaat er een glimlach over Urs’ gezicht.
“Ginevra, jij bent een geweldige vrouw. Je weet het misschien niet maar ik voel me bijna een puber die niet weet wat hij moet doen of zeggen. Ik hoef maar na je te kijken en ik weet niet meer wat ik wilde zeggen. Jij spookt al tijden door mijn hoofd en ik krijg je er niet meer uit. Ik……” Ginevra legt haar handen om zijn nek en trekt hem weer naar zich toe. Ze kust hem intens.
“Jij doet met mij het zelfde Urs, ik…..” Hun lippen vinden elkaar weer. Woorden zijn hier overbodig.
_________________

mijn site klik hier

[konsalik]

Hoofdstuk 29

Natalia wordt wakker en weet even niet waar ze is. Ze kijkt verbaast rond en dan ineens weet ze het weer, ze ligt in het ziekenhuis. Ze schijnt zwanger te zijn en in coma te hebben gelegen. Ze kijkt naar David die duidelijk ongemakkelijk in het ziekenhuisbed ligt. Dit bed is ook veel te kort voor haar lange man. Ze wil hem wakker maken.
“Dave” klinkt het schor. Dan realiseert ze zich dat ze haar stem terug heeft. Haar keel doet zeer maar er komt weer geluid uit. Ze schudt aan David, die langzaam wakker wordt.
“Wat is er lieverd, heb je ergens pijn? Vraagt hij gelijk bezorgd.
“Keelpijn” fluistert ze schor en maakt een gebaar met haar hand dat ze wil drinken. David stapt van het bed af en gaat naar de kraan waar hij een glas water vol laat lopen. Gulzig drinkt ze het water op en probeert weer iets te zeggen.
“David……mijn stem is er weer” zegt ze schor. Hij neemt haar in zijn armen.
“Ik hoor het lieverd. Ik heb je toch verteld dat alles goed zou komen. Nu niet te veel praten maar rustig aan met je stem” raadt David haar aan. Ze knikt en lacht naar hem.
“Fijn dat ik je weer terug heb meisje.” Ze maakt een gebaar met haar handen. Ze wijst op zich zelf, omarmt zich zelf en wijst vervolgens op David.
“Ik hou ook van jou lieverd. Jij bent wel al handig om je stem te ontzien.” Hij knuffelt haar.
“Kan ik jou nu even alleen laten want ik ben al dagen niet meer op mijn werk geweest, misschien kan ik nu mijn neus weer eens laten zien. Of heb jij daar moeite mee? Ik bedoel heb je liever dat ik bij je blijf? Vraagt David. Ze schudt haar hoofd en steekt haar duim omhoog als teken dat het goed is.
“Ik ben gauw weer terug hoor, tot strakjes. Oh ik had wat leesboeken meegenomen wil jij die hier op je nachtkastje?” Ze knikt dankbaar. Een laatste kus en een zwaaiend handje en weg is David.

Carlos in zijn nopjes, wie had dat durven dromen dat hij al zo snel een eerste klant voor zijn zaak zou hebben. Hij denkt nog even terug aan Henriëtte Serano. Wat een aardige dame en wat een goede partij. Haar vader heeft een grote naam in de diamantindustrie. Hij heeft een vervolgafspraak met haar vader kunnen maken en daar is hij naar op weg. Hij kijkt naar het grote gebouw waar Serano Holding is gevestigd. Hij loopt naar binnen en meldt zich bij de portier.
“Wilt u even plaats nemen u wordt zo opgehaald” meldt de man, hem. Hij neemt plaats en wacht rustig af, ondertussen het interieur in zich opnemend.
Even later staat er donkerharige man met fors postuur voor hem.
“U bent Carlos Marín?” vraagt hij aan Carlos. Carlos haast zich op te staan en geeft de man een hand.
“Dat ben ik inderdaad. Mr. Serano?”
“Alstublieft noemt u mij maar Ricardo. Ik zou niet willen dat vrienden van mijn dochter mij meneer noemen” antwoordt hij lachend. Carlos loopt met de man mee naar zijn kantoor. Zodra hij binnenstapt, lijkt het wel of hij weg zakt in de vloerbedekking. Het kantoor is duur ingericht met echt tropisch houten meubelen en een echt Italiaan lederen bankstel. Carlos neemt plaats aan de spreektafel waar Ricardo hem een stoel aanbiedt.
“Mag ik u iets te drinken aan bieden?” vraagt hij dan beleeft.
“Graag, een kopje koffie zou ik wel lekker vinden” geeft Carlos als antwoord waarna Ricardo via zijn intercom zijn secretaresse opdracht geeft om twee koffie te halen.
Zo Carlos, ik begreep van Henriëtte dat u ons wellicht van dienst kunt zijn. U verkoopt kluizen hoorde ik van haar.”
“Inderdaad. Ik ben pas net nieuw op de markt maar dat heet niet dat ik niet weet wat ik doe. Ik heb me verdiept in vele merken kluizen alvorens er ook maar over te denken er een zaak in te beginnen. Ik heb mij ten doel gesteld mijn klanten tevreden te houden door met hen mee te denken wat in hun situatie de beste oplossing is. Ziet u er zijn bedrijven zoals notaris- en advocatenkantoren die bijvoorbeeld een hele hoge waarde hechten aan brandwerendheid omdat zij er belangrijke documenten in bewaren. Ik kan me voorstellen dat u hier meer waarde zult hebben aan inbraakwerende kluizen, die uiteraard ook brandwerend zijn.” Carlos legt ondertussen wat documentatie op tafel waar Ricardo geïnteresseerd naar kijkt.
“Carlos een vraagje hoe zit het met de service? Ik bedoel wordt de kluis hier geïnstalleerd en welke beveiligingen worden er gebruikt. Prijs maakt niets uit maar ik wil wel een hele degelijke kluis hebben die niet zo één, twee, drie gekraakt wordt. Verder wil ik graag dat de plaatsing van de eventueel te leveren kluis niet bekend wordt naar buiten toe. U kunt dus mij niet als referentie gebruiken.” Carlos denkt even na .
“Dat kan ik u wel beloven maar misschien kunt u mijn naam wel laten vallen als u hoort dat iemand opzoek is naar een kluis.” Carlos kijkt de man vragend aan.
“Dat zou ik uiteraard wel kunnen doen. Ik moet zeggen dat ik wel onder de indruk ben van u te leveren assortiment. Maar mijn interesse is gewekt door die folder over kluizen op maat. Loopt u eens even mee als u wilt. Ik heb een idee en nu wil ik graag weten of dat te realiseren is.”
Carlos staat op en loopt achter Ricardo aan, die hem naar een indrukwekkende ruimte brengt.
“Waar wilde u de kluis hebben?” vraagt Carlos nieuwsgierig de kamer rondkijkend.
“Wat had u gedacht om van deze hele kamer een kluis te maken? Ik bedoel eigenlijk een grote kluis met daarin allemaal kleinere kluizen” begint Ricardo toe te lichten.
“Dat is goed mogelijk en met die kleinere kluizen in de grotere kluis is het nog veiliger. We maken in de grote kluis een deur van vijftig centimeter dik staal en een diffracslot dat speciaal voor u ontworpen wordt met diverse combinaties” antwoordt Carlos enthousiast. Ricardo laat zich door Carlos enthousiasme mee slepen.
“En hoe gaat het met de installatie?” vraagt Ricardo.
“Die wordt door ervaren monteurs van de fabriekgedaan en uiteraard houd ik op de dagen van installatie een oogje in het zeil” zegt Carlos snel.
“Carlos we gaan beneden een bestelling opstellen, jij kunt dan daarna hier wel terug komen om de maten te nemen en aantekeningen te maken die je nodig denkt te hebben.” Dezelfde middag nog wordt de bestelling geplaatst en gaat Carlos tevreden naar huis.

Het weekend was heerlijk maar veel te kort. Sebastien loopt naar de badkamer om een douche te nemen. Hij overdenkt de afgelopen twee dagen. Hoe idyllisch het was, samen met zijn aanstaande vrouw en zijn dochter. Ze vormen al een echt gezinnetje. Hij realiseert zich hoeveel hij van Sofie houdt en dat hij eigenlijk zo snel mogelijk een getrouwd man wil zijn. Fluitend gaat hij naar de keuken voor ontbijt waar Molly al bezig is met brood bakken.
“Morgen Molly, ben je nu alweer zo vroeg op om brood te bakken? Haal dat toch gewoon bij de bakker” zegt Seb.
“Vindt jij mijn brood ineens niet meer goed?”snuift zijn huishoudster.
“Natuurlijk wel Molly je weet dat ik jouw brood het allerliefste eet maar ik vind het een beetje sneu dat jij daar voor dag en dauw voor bent op moeten staan” haast hij zich te zeggen.
Molly lacht gelukkig al weer. Ze doet tenslotte niets liever dan voor Seb en zijn gezinnetje zorgen.
“Papa” hoort hij dan een kinderstemmetje. Hij tilt zijn dochter glimlachend op.
“Wat ben jij al vroeg, mama slaapt nog. Wil je bij haar liggen en dan straks met haar eten?” vraagt Seb. Elisa knikt met haar duimpje nog in haar in mond.
“Zwaai dan maar even naar Molly dan breng ik jou naar mama.”
“Sofie ben je wakker? Vraagt Seb als hij hun slaapkamer binnenkomt.
“Mhh nee Seb” klinkt het vanonder de dekens.
“Mama fopt” roept Elisa verontwaardigd. Seb grijnst om de opmerking van zijn dochter. Sofie draait zich om en spreidt haar armen om Elisa van Seb over te nemen.
“Kom jij maar eens bij mij, kleine spook” zegt ze teder. Elisa giebelt als Seb, Sofie een kus geeft.
“Tot straks meisjes” zegt Seb.
“Tot straks Seb” fluister Sofie geeuwend.
Seb gaat snel ontbijten en dan naar kantoor. Hij gaat vandaag met Urs verder aan die ontvoering en bankovervallen. Het laat hem niet los dat Urs die gelijkenis heeft gezien. Ze moeten iets over het hoofd zien. Misschien ligt de oplossing wel veel dichterbij dan ze tot nu toe gedacht hebben.
In gedachten verzonken rijdt hij naar het politiebureau waar Urs net zijn auto neerzet.
“Morgen chef, fijn weekend gehad?” vraagt hij.
“Heerlijk Urs, wat een geluk dat ik omringd wordt door twee mooie dames. Ik mag niet mopperen de dames waren zeer charmant. En hoe was jou weekend nog iets leuks met je vriendin gedaan?”
Urs kan niet voorkomen dat hij een kleur krijgt.
“Ik ben geweest picknicken met de Ginevra en we hebben eigenlijk wel open over onze gevoelens gesproken. Ik heb er echt een goed gevoel over en zij ziet mij wel zitten.”
“Blijven praten Urs, dat is heel belangrijk in een relatie. Als je niet praat, blijven er mogelijkheden liggen die je niet aangrijpt en waar je achteraf spijt van hebt. Fijn dat het zo goed gaat tussen jullie. Je bent dus weer fris om je op het werk te storten?” vraagt Seb
“Zeker weten chef, ik ben er meer dan klaar voor.”
_________________

mijn site klik hier

[Anny]

Hey adminnetje volgens mij heb jij haast gekregen met je verhaal. Je zit nu op gelijke hoogte met de NL.
_________________
[img:756e51a060]http://i158.photobucket.com/albums/t105/Aqualady_2007/eigen%20ontwerpen/siggijunibl.jpg[/img:756e51a060]