Silhouette Island - door Conny Konsalik

[konsalik]

Sorry Kristel het kwam net zo uit. Ik weet dat jij daar wel van houd. cliffhangers. Of alleen maar om te schrijven?

We gaan deze week weer verder met Urs en Fleur die een ritje te paard maken. En David die opmerkt dat Danique ergens mee zit.

Veel leesplezier

liefs Conny


Hoofdstuk 34
Urs draaft door de bossen van Liechtenstein. Hij voelt zich zo vrij als een vogel. Simbala is een geweldig paard. Hij neemt elke hindernis en is zeer enthousiast. Hij houdt nu eenmaal van onstuimige paarden. En deze is een paard naar zijn hart. Als hij bij een open stuk bos aankomt stopt hij even om op Fleur te wachten.
Fleurs paard Sweetheart is niet zo temperamentvol als Simbala en lijkt vandaag wel niet vooruit te branden. Boos stapt ze af.
“Volgens mij wil jij dood of zo” begint ze tegen Urs. “Jij rijdt werkelijk onverantwoord.”
“Natuurlijk niet Fleur. Kijk maar eens hoe hij genoten heeft. Hij is nu veel rustiger.”Hij aait het paard op zijn neus. Het paard duwt zijn hoofd tegen Urs arm. Urs lacht en klopt het dier in zijn nek.
Fleur komt dichterbij en ziet nu inderdaad dat de hengst rustiger is. Ze is onder de indruk.
“Jij kunt echt goed met paarden omgaan” zegt ze hem aankijkend.
“Wat dacht jij dan? Ik heb alleen niet altijd tijd om paard te rijden maar ik doe het echt heel graag.”
“Zullen we even een stukje lopen? Kunnen we even praten” stelt ze voor.
“We kunnen ook de paarden even vast maken daar bij de beek en dan even gaan zitten en praten”stelt Urs voor.
“Ook goed”.
Als de paarden vastgemaakt zijn neemt Urs plaats naast Fleur.
“Zo vertel eens waarover wilde je praten?” zegt hij haar in zijn armen nemend.
“Over ons natuurlijk, wat dacht jij dan?” Ze geeft hem een dikke knuffel en steekt dan van wal.
“Urs, ik denk dat dit wel een beetje een schok voor jou moet zijn. Mij hier te vinden onder een andere naam en als prinses. Ik wou dat we gewoon Urs en Fleur konden zijn zoals we op Hedge waren. Als ik dit nu bekijk was dat de beste tijd van mijn hele leven. Ik geen prinses en jij ook een gewone man die de kost verdient met schrijven. Er zijn momenten geweest afgelopen weken waarin ik wenste geen prinses te zijn maar een gewoon meisje dat haar hart kan volgen. Mijn ouders willen dat ik met iemand van adel trouw waar ik niet van houd. Dat vind ik onacceptabel. Ik heb me toen verzet en zal dat ook nu blijven doen. Ik heb mijn ouders verteld alleen te zullen trouwen met een man waar ik van houd. En als zij mij toch tegen mijn wil, willen dwingen zal ik afstand van de troon doen. Ik leef maar één keer en die ene keer wil ik gelukkig zijn.” Ze stopt even en kijkt Urs aan die haar begrijpend aankijkt.
“Fleur, laat mij nu maar even uitleggen. Mijn ouders wilde met alle geweld een huwelijk met een meisje van adel om de bloedlijn van onze familie zeker te stellen. De reden dat ik naar Hegde kwam was enkel en alleen om dit te ontvluchten. Ik heb ruzie met mijn ouders gemaakt en ben vertrokken. Ik wilde even niemand zien tot dat jij op mijn eiland aanspoelde. Hoe vaak ik niet gedacht heb, zo zou ik willen leven, ver weg van alle verplichtingen in Zuid Duitsland en geen graaf. Gewoon een jongeman die zelf zijn hart kan volgen. Maar ik weet net als jij dat ik niet voor mijn verplichtingen en mijn familie kan weg lopen. Hoe graag ik dat ook zou willen. Fleur ik weet precies wat jij door maakt al denk ik wel dat het bij jou nog gecompliceerder is dan bij mij. Jij bent de troonopvolgster van Liechtenstein en dat brengt een heleboel verplichtingen met zich mee. Maar ik ben verliefd geworden op de Fleur die op mijn eiland aan spoelde en die Fleur wil ik zo graag beter leren kennen. Die……..”
Bruusk duwt Fleur hem achteruit en kijkt hem boos aan.
“Die Fleur is er niet meer Urs en zal ook nooit meer terug komen. Van mij wordt een bepaalde houding verwacht en ik zal niet meer zo kunnen leven als ik op Hedge heb gedaan. Misschien is het maar beter om er een punt achter te zetten Urs. Ik weet namelijk niet of jij opgewassen bent tegen alle regels en etiquette aan het hof. Jij vindt het al erg om een graaf te zijn. Het zou nooit tussen ons werken.” Ze steekt hulpeloos haar handen in de lucht. Ik moet een man naast me hebben die me steunt en die het aankan altijd een pas achter zijn lief te lopen. Iemand die me bijstaat in moeilijke tijden. Iemand die van mij houd.” Urs doet een stap naar voren en neemt haar gezicht in zijn handen.
“Fleur, ik houd van jou en ik wil zeker mijn best doen om jou te steunen waar ik kan….”
“Dat kan niet Urs, we hebben geen toekomst……” Ze trekt zich los en rent naar de paarden. Blindelings pakt ze het eerste paard en springt erop om vervolgens hard weg te rijden. Ze geeft het paard de sporen en vliegt met duizelingwekkende vaart door het dichte bos. Ze hoort niet meer dat Urs haar naroept en ze merkt ook niet dat ze niet haar eigen paard heeft genomen maar Simbala.

De weken vliegen voorbij en Danique is inmiddels goed hersteld. Sinds de verjaardag van Tom hebben de twee een band. Elke dag wel vinden ze tijd voor een spelletje op de spelcomputer. David is eveneens verslaafd aan de spelletjes. Danique kijkt zuchtend naar de stapel werk op haar bureau. Ze moet zien dat die nog afkomt vandaag en vanavond heeft ze David beloofd om hem in het restaurant te helpen. Ze geniet van haar werk maar nog meer van de aanwezigheid van David. Voor een buitenstaander lijken zij een gelukkig gezinnetje maar schijn bedriegt. Sinds ze voor David werkt ziet ze alleen nog maar hem en Tom. Wat zou ze graag eens een weekje naar London gaan en wat oude vriendinnen bezoeken. Ze houd van David en hij vind haar ook aardig maar houden van is een groot woord voor hem. Er zijn tijden dan denkt ze: geniet maar lekker van deze tijd maar dan komt dat duiveltje weer naar boven dat zegt. Hij heeft nog nooit gezegd dat hij van je hield en dat terwijl jij dat wel al eens hebt gezegd. Ze zucht en verschuift de stapel werk weer.
“Volgens mij heb jij geen zin in werken vandaag” onderbreekt David haar gedachten. Danique springt van schrik op uit haar stoel.
“Jij hebt een slecht geweten” gaat David onverbiddelijk verder.
“Hoezo?” stamelt ze.
“ Je bent schrikachtig alsof je een slecht geweten hebt. Ik ben me toch al een paar dagen af aan het vragen wat er met je aan de hand is. Ben je ons een beetje beu of zo?”
“Nee, David natuurlijk niet en ik doe mijn werk met veel plezier….”
“Maar?” Ze kijkt hem verschrikt aan.
“Zie je dat zo duidelijk dan?” Er glijdt een glimlach over zijn gezicht en loopt naar haar toe en trekt haar in zijn armen.
“Dat valt wel mee maar je zit ergens mee en dat zie ik dus biecht maar op wat jou dwars zit.”
“David, een beetje stom maar ik mis mijn vrienden in Londen. Ik heb ze al zo lang niet meer gezien. Ik denk dat ze mij onderhand wel vergeten zijn.”
David schiet in de lach. Hij is opgelucht dat het niets ernstigs is want even dacht hij dat zij uit zijn leven wilde verdwijnen, maar ze wil alleen maar een tripje naar Londen om haar vrienden weer te zien.
“Dat is dan heel eenvoudig Danique. De volgende week gooien we het restaurant een week dicht en vliegen met Tom naar Londen. Ik zal daar dan wat zaken kunnen regelen en jij kunt je vrienden en vriendinnen met een bezoekje vereren. Tom vindt het vast geweldig als bij mee mag.”
“Hoeft Tom dan niet naar school?” vraagt zij twijfelend.
“Ja eigenlijk wel maar dat regel ik wel. Dus als je zin hebt in een tripje met twee knappe mannen, ben je bij deze uitgenodigd” maakt David zijn verhaal af. Nu ziet hij haar grijnzen.
“Ik geloof niet dat ik dat kan afslaan” zucht ze.
“Fijn dat is dan afgesproken, maar dan moet je nu wel even een vlucht boeken” zegt David
“En een hotel neem ik aan?”
“Nee, Danique geen hotel ik heb een vast verblijfadres in als ik in Londen ben. Mijn ouders zouden me wat aandoen als ik in een hotel ging zitten en zij Tom niet vaak om zich heen konden hebben.”
“Nou dan boek ik dus een hotel voor mij. Ik kan moeilijk onuitgenodigd bij je ouders op de stoep komen staan” antwoordt zij.
“Danique je bent helemaal gek. Natuurlijk wel. Merrit heeft ze al over jou verteld en natuurlijk willen ze weten wie de vrouw is die dagelijks aan mijn zijde is. Je gaat gewoon mee met mij en jij logeert bij mijn ouders, samen met Tom en mij. Oké?” Hij kijkt haar vragend aan. Ze knikt.
“Oké dan zal ik een vlucht boeken voor aanstaande maandag.”
“Dan zal ik even regelen met de school dat Tom vrij krijgt. Zie ik je bij lunch?” Ze knikt hem glimlachend toe. Wat een man is hij ook.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hoi Conny,

Sorry voor het late antwoord, maar ik lig in de lappenmand (zoals ze dat zeggen). Maar nu heb ik toch even je verhaal verder gelezen, dus hier mijn reactie:

De rit te paard op Simbala liep dan toch goed af voor Urs, maar nu is Fleur ervandoor met Simbala en ik vrees dat dit niet zo'n goed idee is. Kan Urs haar nog tijdig inhalen op Sweetheart? Ik vrees er voor en denk dat je momenteel in een periode van hoofdstukken zit waar ongelukken gebeuren!

Dan het verhaal tussen David en Danique; ik had hier een heel raar gevoel bij, en ik weet niet waarom. Ik had de indruk dat ze liever alleen naar Londen was gegaan. Vraag me niet waarom, maar dat gevoel kreeg ik. Zal wel aan mij liggen

Weer leuk geschreven Conny! Groetjes en tot de volgende
Kristel
_________________

[konsalik]

Hoi Kristel

Wat vervelend dat je niet lekker bent momenteel. Hopelijk knap je gauw weer op. Ik hoor veel mensen die ziek zijn. Hopelijk brengt het mooie weer wat mee zodat iedereen opknapt.

Vandaag weer verder met Sebastien die de laatste keer een ongeluk kreeg. Ver worden Carlos en Nancy uit hun benarde positie gered.

Veel leesplezier en beterschap

liefs
Conny



Hoofdstuk 35
Een monotoon gepiep is het enige geluid dat er te horen is. Verder heerst er een sirene rust. Sebastien weet niet waar hij is. Hij is wakker geworden van het geluid. Voorzichtig opent hij zijn ogen en is verbaast dat alles om hem heen wit is. Hij probeert koortsachtig zich dingen te herinneren maar het lijkt wel of hij niets meer weet. Hij kijkt naar zijn handen en ziet dat hij aan een infuus ligt. Waarom ligt hij in het ziekenhuis? Hij probeert rechtop te gaan zitten wat niet lukt. Zijn hand gaat opzoek naar een knopje om iemand erop te attenderen dat hij wakker is. Even later steekt een jonge verpleegster haar hoofd om de deur.
“Kijk eens aan U bent wakker, meneer Izambard” zegt ze glimlachend naar hem toe komend. “Hoe voelt u zich?”
“Ik geloof wel goed” begint Sebastien. “Wat is er gebeurd? Waarom ben ik hier?”
“U hebt een auto- ongeluk gehad kunt u zich nog iets herinneren?”
“Nee, ik geloof het niet maar wat mankeert mij dan?”
“Ik zal de dokter zo even naar u toe sturen die kan dat allemaal uitleggen. Maar bent u gerust, u heeft veel geluk gehad. Ik ga even de dokter opzoeken en ben zo bij u terug.”
Zodra de deur achter haar dicht is begint Sebastien weer te piekeren. Hij kan zich geen auto ongeluk herinneren. Wel een hert dat de weg overstak. Zou hij het dier gedood hebben? En in welk ziekenhuis lag hij hier en was er iemand die wist dat hij hier lag? Zijn ouders waren jaren geleden gestorven en buiten een verre nicht had hij geen familie meer.
“Meneer Izambard, fijn dat u weer bij ons bent” groet de arts met uitgestoken hand. Seb geeft de man een hand en laat hem zijn verhaal vertellen. Het schijnt dat hij geopereerd is en vervolgens een tijdje in slaap is gehouden omdat hij anders teveel pijnstilling nodig zou hebben.
“We hebben u milt eruit moeten halen, die was gescheurd, verder heeft u acht ribben gebroken en vier gekneusd. U been is verbrijzeld maar die hebben wij weer in elkaar weten te zetten door middel van een zilveren pin en de nodige schroeven en bouten.” Omdat laatste moet de arts zelf lachen.
“Maar voor de rest was alles goed met mij?” vraagt Seb zichtbaar aangedaan. De arts knikt hem bemoedigend toe.
“Zeker meneer Izambard en ik mag u wel vertellen dat u heel veel geluk hebt gehad. Het is dat die vangrail u heeft tegen gehouden anders had ik dit gesprek niet meer met u kunnen voeren. Maar even wat anders voelt u zich goed genoeg voor bezoek?” De arts kijkt hem vriendelijk lachend aan.
“Bezoek? Maar ik heb zo goed als geen familie dokter. Wie zou mij hier moeten komen opzoeken. En daarbij weet niemand dat ik hier lig” begint Seb uit te leggen.
“Nou de dame in kwestie heeft de eerste dagen constant aan uw bed gezeten en nu hebben wij haar gisterenavond naar huis gestuurd om wat slaap in te halen maar ik hoorde net dat ze alweer present is. Dus als het niet te vermoeiend voor u is mag u wel even bezoek hebben.”
Seb denkt diep na een dame die hem hier komt bezoeken? Hij zou het echt niet weten.
“Is goed dokter al weet ik echt niet wie zij is.”
“Prima meneer Izambard. U zult nog wel een tijdje bij ons moeten blijven maar u hebt het ergste achter de rug. Mocht de pijn ondragelijk worden belt u alstublieft dan kunnen we nog wat pijnstillers in uw infuus toevoegen. Tot ziens ik kom morgen nog wel even bij u langs.”
Seb bedankt de dokter en is benieuwd welke dame dadelijk door de deur zal komen. Misschien zijn secretaresse wel, die loopt hem toch altijd al te bemoederen. Zijn ogen blijven op de deurklink gericht en het lijkt wel uren voordat de klink omlaag gaat. Gespannen kijkt hij wie er binnen komt. De donkerharig dame kijkt Sebastien gespannen aan. Zal hij haar herkennen of is hij een stuk uit zijn verleden kwijt? Haar blik blijft op zijn ogen gericht als ze dichterbij komt. Sebastien kijkt naar de dame en is koortsachtig aan het denken wie ze ook alweer is. Haar gezicht ziet er zo vertrouwd uit. Nog voordat ze haar mond heeft opengedaan weet Seb hoe haar stem zal klinken. Een prettige stem, een warme stem. Er schieten twee kleuren door zijn hoofd. Geel en donkerblauw. Verwachtingsvol kijkt ze hem aan.
“Hoe is het met je Sebby?” Zijn mond wordt droog, hij wil wat zeggen en hij wil heel veel vragen maar er komt niets uit zijn mond. Hij blijft haar aankijken. Ze komt steeds dichter bij.
“Sebastien?” Het duizelt Seb voor zijn ogen. Waarom komt er nu geen naam bij hem op. Die mond en die ogen komen hem zo bekend voor.
“Herken je mij niet meer” fluistert ze ter hoogte van zijn oor. Sebastien kreunt alsof hij pijn heeft. Dit moet hij dromen het kan niet anders. Hij sluit zijn ogen en opent ze even later weer. De dame is er nog en kijkt hem vragend en bezorgd aan.


“Caaaaaaaaaarloooooooooos.” De echo galmt tussen het gebergte. Carlos die weggedommeld was springt omhoog. Dat moet Daniel zijn.
“Daniel, hier moeten jullie zijn, kijk naar het touw dat ik gebruikt heb. Daniel?” Hij moet gedroomd hebben want hij krijgt geen antwoord. Teleurgesteld zinkt hij weer op de grond waar Nancy in slaap is gevallen. Waarom duurt dat nu ook zo lang? Zijn hele lijf doet pijn en lijkt alleen nog maar uit pijnlijke spieren te bestaan. Hij gaat weer tegen Nancy aan te liggen en valt al snel weer in slaap.
Daniel is echter wel in de buurt en heeft Carlos ook gehoord maar als hij weer roept hoort Carlos hem niet meer. Hij besluit met zijn team naar beneden te gaan op de plaats waar hij Carlos’ touw heeft gezien. Daniel is bij de vrijwillige brandweer en heeft nu enkele collega’s en een dienstdoende arts opgetrommeld voor deze reddingsactie. Hun touwen zijn veel langer dan die van Carlos en Nancy. Daniel en Henri stappen in de gordel voordat ze aan het afdalen beginnen. Henri is de arts en wil eerst zien hoe de twee het maken alvorens verder reddingsactie te ondernemen.
“Klaar Daniel?” Daniel knikt en controleert voor de laatste maal alle zekeringen. Beide mannen beginnen af te dalen en komen al gauw bij de boom, die gevaarlijk scheef hangt. Henri ziet als eerst de inkeping in de rots met daarom twee mensen. Hij wenkt Daniel en beide mannen landen op het uiterste puntje van de rots. Voorzichtig schuifelen ze naar het stel toe. Beiden lijken niet bij bewustzijn. Henri handelt snel en geeft Daniel aanwijzigingen. Carlos is de eerst die zijn ogen opent en verbaast naar Henri kijkt. Dan realiseert hij zich dat hij hulp krijgt.
“Doe eerst Nancy wil je?”
“Nee Carlos ik doe eerst jou want jij bent gewond en Nancy slaapt voor zover ik kan zien.” Hij verbindt Carlos’ wonden na eerst zijn broek kapot geknipt te hebben.
“Maar Nancy dan……….” probeert Carlos nog eens.
Op dat ogenblik opent Nancy haar ogen en ziet tot haar opluchting Daniel.
“Liggen blijven Nancy, de arts kijkt jou zo ook even na. Althans voor zover dat hier op deze ongemakkelijk plaats mogelijk is.” Hij glimlacht haar bemoedigend toe.
Als Henri klaar is met Carlos begint hij Nancy vakkundig te onderzoeken.
“Nancy vertel mij maar eens wat jij je nog kunt herinneren van je val” zegt Henri. Nancy begint te vertellen wat ze nog weet en hoe Carlos haar daar weggehaald heeft.
“Waarom moet ik dit allemaal vertellen dat heeft Carlos net toch al gedaan?” vraagt ze zich verwonderd af. De arts glimlacht naar haar.
“Even checken of jullie geen schade hebben opgelopen tijdens de val” legt hij uit. Maar buiten dat alles pijn doet hebben jullie geen belemmeringen om te gaan zitten of staan?” vraagt de arts hen beurtelings aankijkend. Beiden schudden hun hoofd en proberen overeind te komen. Daniel reikt hen de gordels en gebaart dat zij die om moeten doen.
“We zullen eerst Nancy naar boven brengen. Carlos we zijn zo terug voor jou” zegt Daniel, Nancy naar zich toetrekkend om haar gordel te controleren en aan die van hem vast te maken. Hij geeft Nancy instructies hoe ze het beste met hem mee kan klimmen. Hij pakt haar beet bij haar taille en tilt haar ophoog. De beide andere mannen boven zorgen dat het touw gespannen blijft. Nancy doet haar uiterste best maar haar lichaam doet pijn van de val. Tot twee keer toe glijdt ze uit. Maar goed dat Daniel zo dicht bij haar is en haar telkens kan helpen. Daarna gaat Daniel terug en komt samen met Henri en Carlos weer naar boven. Carlos is totaal uitgeput deze klim heeft hem enorm veel inspanning gekost. Hij is blij dat Daniel een helikopter geregeld heeft om terug naar huis te gaan. Naar beneden lopen was zeker weten niet meer gelukt.
Eenmaal in de helikopter trekt hij Nancy weer tegen zich aan.
“Hé, je drukt me helemaal fijn” moppert ze.
“Mopperkontje, ik was je bijna kwijt geweest weet je dat ook wel.” Hij kijkt haar diep in de ogen alsof hij daar antwoord kan vinden.
“Sorry, het was niet mijn bedoeling om lastig te zijn. Ik………….” Carlos kust haar en drukt haar nog steviger tegen zich aan.
“Lastig? Lieve schat jij bent niet lastig en ik ben zo blij dat we daar weg zijn gekomen zonder noemenswaardige kleerscheuren.” Nancy schiet in de lach.
“Noem jij dat niet noemenswaardig? Je zit hier nota bene in je onderbroek.” Carlos blik gaat naar beneden en ziet dat Henri inderdaad zijn lange broek in flarden heeft geknipt om zijn been te verzorgen. Hij trekt haar tegen zich aan.
“Ja, toe maar lach mij maar weer uit” moppert hij goedmoedig. Hij kijkt haar aan en is zielsgelukkig dat dit goed is afgelopen.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

Het was mijn rug, die me in de steek liet, maar het is nu toch al wat beter.

Oei, Seb is wel zwaar gewond, maar heeft inderdaad geluk gehad zo te horen. Acht ribben gebroken: héél pijnlijk. Heb zelf ooit drie ribben gebroken, dus ik weet waar ik van spreek. Maar dan komt Hedwige op bezoek en hij herkent haar niet direct? Misschien als ze hem kust, komen alle herinneringen weer boven?

Gelukkig zijn Carlos en Nancy gered en veilig en zonder al te veel kleerscheuren. Wat pijnlijke spieren en dat zal er de eerste dagen niet op beteren waarschijnlijk, maar ze zijn in elk geval samen en ik denk dat hun band nu wel veel sterker is na dit avontuur.

Leuk hoofdstuk weer, Conny.
Groetjes en prettig week-end, Kristel
_________________

[konsalik]

Dank je wel Kristel. Het loopt richting einde maar er moet nog zoveel gebeuren.

Veel plezier met dit hoofdstuk. Terug naar Liechtenstein en Londen waar Urs en respectievelijk David zich bevinden.

liefs Conny


Hoofdstuk 36
Op het kasteel kijkt de staljongen verbaast als hij Simbala alleen terug ziet komen. Hij pakt de teugels van het dier en probeert de hengst te kalmeren wat niet lukt. De koetsier moet alle zeilen bijzetten om samen met hem de hengst weer in zijn box te krijgen.
“Ik geloof dat het verstandig is dit door te geven aan zijne Koninklijke hoogheid” overlegt de koetsier hardop. De staljongen knikt en vraagt zich af wat er gebeurd kan zijn.
Als even later groothertog Hans Adam het verhaal van zijn koetsier hoort trekt hij een bedenkelijk gezicht. Als Simabala alleen terug is gekomen betekent dit dat hij de jonge graaf heeft afgeworpen. Hij weet hoe onstuimig de hengst is en had al bedenkingen toen Tatjana hem vroeg om hem door Graaf Bühler te laten berijden. Nu is er dus iets gebeurd. Hij besluit even te wachten of Tatjana binnen nu en een kwartier alleen terug komt. Wellicht is de graaf gewond en heeft ze hulp nodig. Hij geeft de koetsier opdracht enkele paarden te zadelen zodat met een paar ruiters uitgereden kan worden op zoek naar Tatjana en Urs. Hij weet echter niet naar welk gebied de twee gereden zijn.

Urs maant Sweatheart tot galop maar de hengst is niet vooruit te branden. Verdorie hoe kan Fleur ook zo ineens wegvluchten op Simbala. Ondanks dat hij de hengst niet goed kent is hij er vrij zeker van dat het dier Fleur heeft afgeworpen. Zijn ogen speuren de omgeving af maar hij ziet geen enkel teken van Fleur. Hij is gevoelsmatig een richting uitgegaan en hoopt inderdaad de goede kant te hebben gekozen. Na een poosje ziet hij de grens van het kasteel. Hij rijdt de binnenplaats op en hoopt van harte dan Fleur toch heelhuids is aangekomen. De staljongen komt hem al tegemoet en vertelt hem dat Simabala zonder berijdster is terug gekomen. Urs neemt een besluit en vraagt de lakei hem aan te melden bij de groothertog. Hij zal vast en zeker verwijten naar zijn hoofd gegooid krijgen maar dat neemt hij dan maar voor lief. Hij moet Fleur vinden hoe dan ook. Tot zijn opluchting kan de groothertog hem ontvangen.
Zodra de deur achter hem in het slot valt buldert de groothertog: “Hoe krijg jij het in hemelsnaam voor elkaar om Tatjana op Simbala te laten rijden? Dat jij je nek wilt breken moet je zelf weten maar je laat toch geen vrouw op dat wilde paard rijden. Maar ik snap het wel jij hebt je verkeken op het dier en toen heeft zij hem terug naar huis willen rijden.”
Urs kijkt de man verbaast aan. Even weet hij niet wat hij moet zeggen maar algauw dringt tot hem door dat hij Fleur moet gaan zoeken en dat er geen tijd te verliezen is.
“Hoogheid, alstublieft zo is het niet gegaan maar ik heb nu geen tijd om hier over te discussiëren het is veel belangrijker dat we Fleur gaan zoeken. Misschien is ze wel gewond….”
“Als mijn dochter ook maar één haar gekrenkt is jongeman zul jij hiervoor boeten. Ik houd jou verantwoordelijk voor deze situatie. En nu ga jij naar de stallen en rijdt jij samen met enkele ruiters mee om Tatjana, ja zo heet zij, niet Fleur, te zoeken.” De groothertog is lichtelijk buiten adem van zijn heftige reactie. Hij had verwacht dat de jonge graaf tegengas zou geven maar dat doet hij niet. Hij draait zich zonder te groeten om en beent naar buiten. Eenmaal op de binnen plaats haalt hij eerst Loebas op om vervolgens naar de stallen te gaan waar de ruiters al gereed staan om hem te vergezellen.
“Heer graaf ik heb Orion voor u gezadeld” zegt de staljongen hem de teugels overhandigend. Urs bedankt de jongen en springt op het paard om de ruiters voor te gaan naar de open plaats waar zij eerder geweest waren. Loebas rent uitgelaten met de paarden mee. Dat lijkt hem wel een leuk spelletje om zijn vrouwtje te zoeken. Urs’ gezicht staat bedenkelijk . Hopelijk vinden ze haar snel en is zij niet gewond. Onbewust is hij harder gaan rijden. Continue kijkt hij om zich heen maar nergens een spoor van Fleur.



Danique kijkt door het vliegtuigraam naar buiten. Ze is in gedachten verzonken. Naast haar zit Tom uitgelaten met David te discussiëren over hun computer spelletje. De twee hebben de spelcomputer zelfs in hun koffer gestopt. Die zijn dus echt wel verslaafd geraakt aan die spelletjes. Over een paar uurtjes zal ze weer voet op Engelse bodem zetten. Ze verheugd zich op haar vriendinnen weer met een bezoek te vereren maar is wel een beetje bang om ook haar stalker Richard weer tegen het lijf aan te lopen. Hoe zal de kennismaking zijn met Davids ouders? Ze is er niet helemaal gerust op om daar te logeren. Het liefste had ze gewoon een hotel genomen maar ze wil David ook niet in verlegenheid brengen door de gastvrijheid van zijn ouders af te wijzen. Zonder dat ze het in de gaten heeft is het vliegtuig geland.
“Ga je mee?” vraagt David. Ze kijkt hem aan en ziet nu pas dat het privé vliegtuig geland is. Ze knikt en maakt haar gordel los. Davids ouders staan hun al op te wachten. Tom staat ongeduldig te trappelen bij de douane. Hij heeft ineens veel haast om naar zijn grootouders te gaan. David kijkt hem lachend aan en slaat zijn arm om Danique.
“Kom jij maar met mij mee, Tom vindt zijn grootouders wel” zegt David lachend.
“Zie je wel” zegt hij even later als hij zijn ouders ziet die zijn zoon helemaal dood knuffelen. Zijn vader merkt hun als eerste op en begroet zijn zoon hartelijk.
“U, moet Danique zijn” begint hij zijn gesprek met Danique.
“Alstublieft Mr. Miller, zegt U maar gewoon je.”
“Alleen als u me gewoon George noemt. Mag ik jou dan nu mijn vrouw Irene voorstellen?” Hij draait zich naar zijn vrouw die Danique’s uitgestoken hand negeert en haar gewoon in haar armen neemt alsof ze haar al jaren kent.
“Mijn lieve kind wat geweldig jou eindelijk te leren kennen. Tom en David hebben al zoveel over jou verteld maar nu zien we jou dan eindelijk in levende lijve” zegt ze lachend.
“Kom jongens, we gaan naar huis. Jullie zullen wel trek in een kopje thee of koffie hebben” nodigt George zijn gasten uit.
Een half uurtje later arriveren ze op het landgoed van de familie Miller. George heeft zichzelf speciaal vrij geroosterd om zijn zoon en kleinzoon te verwelkomen.
“David loop maar door naar de salon want daar heeft James volgens mij voor thee en koffie verzorgt” zegt George. David lacht en duwt de salondeuren open en groet James die al in dienst is bij hun zolang hij zich kan herinneren. Tom vliegt gelijk op de koekjes af en negeert de waarschuwende blik van zijn vader. Hij kijkt naar zijn grootmoeder die lachend knikt.
“Tom, dat hoort zich niet zonder te vragen een koekje te pakken” moppert David.
“Ik heb hem toestemming gegeven” verdedigt zijn moeder hem. David zucht eens diep. Hij is blij dat hij zo ver van zijn ouderlijk huis af woont anders zou Tom hier mateloos verwend worden.
George praat zijn zoon weer helemaal bij op zakelijk gebied. Stilletjes hoopt hij nog steeds dat David ooit eens orde op zaken stelt en terug zal komen naar Londen om het familiebedrijf te leiden. Maar zolang die jongen zijn boterham kan verdienen met zijn restaurant zal dat er wel niet van komen. George probeert zelf Tom af en toe in het gesprek te betrekken en hem al een beetje warm te maken voor een toekomst binnen het familiebedrijf.
Irene is ondertussen een geanimeerd gesprek met Danique begonnen. Ze moet bij zichzelf lachen dat Danique degene was die gezorgd heeft dat David en Tom nu in Londen zijn. Ze mag Danique vanaf het begin graag. Wat een lieve meid en Tom is duidelijk dol op haar. Ze is er alleen nog niet achter hoe het nu zit met de combinatie David en Danique. Ze gedragen zich niet als tortelduifjes in ieder geval. Ze lijken veel eerder collega’s of broer en zus. En dat laatste baart Irene zorgen. Ze wil maar één ding voor haar zoon en dat is dat hij gelukkig wordt. Na dat eerst Merrit een puinhoop van haar leven heeft gemaakt hopen zij en George van harte dat David een vrouw vind die bij hem past en die een goede moeder voor Tom is. Zo op het eerste gezicht lijkt dat allemaal wel goed te zitten.
“Zal ik jou het huis even laten zien?” vraagt Irene aan Danique, die nu opgelucht opstaat .
“Graag, dat zou ik wel eens willen zien. Het is een mooi huis. Heeft u de inrichting helemaal zelf gedaan?” vraagt Danique belangstellend.
“Ja, inderdaad. Vind je het mooi? Althans wat je tot nu toe hebt gezien?” De dames lopen lachend de salon uit. David is even afgeleid maar luistert dan weer aandachtig naar zijn vader, die de zakelijke dingen met hem aan het door nemen is.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hoi Conny,

Oei Fleur is van haar paard gevallen, dat was te verwachten. Hopelijk vind Urs haar gauw. Maar die vader van 'Tatjana'! is ook geen simpele. En waarom gaat hij zelf niet mee op zoek naar zijn eigen dochter? Raar.

Danique en David zijn bij zijn ouders gearriveerd, blijkbaar heel sympathieke mensen, want Danique wordt hartelijk ontvangen. Maar inderdaad er was die stalker, benieuwd of we daar nog iets van horen.

Het verhaal loopt op zijn einde zeg je, ben wel benieuwd hoe de verschillende verhaallijnen gaan afopen.

Bedankt en groetjes, Kristel
_________________

[konsalik]

Hallo Kristel

Bedankt voor je reactie We gaan deze week verder met Sebastien maar niet op de naam kan komen van de dame naast zijn bed. Carlos heeft een verrassing voor Nancy al lijkt die er even niet helemaal bij te zijn.

Veel plezier

liefs
Conny



Hoofdstuk 37
“Heb je veel pijn” vraagt de dame aan Sebastiens bed weer. Sebastien heeft barstende hoofdpijn ineens. Hij kent deze dame, alleen een naam schiet hem maar niet te binnen. Hij knikt.
“Ja, sorry ik heb hoofdpijn. En ja ik ken u er schiet me alleen geen naam te binnen ” krijgt Seb er uiteindelijk uit. Er glijdt een glimlach over haar gezicht. Verdorie zelfs die glimlach is zo vertrouwt.
“Maakt niet uit Sebastien, ik ben al heel blij dat je weer wakker bent. Maar misschien kan ik helpen met die naam. Ik ben Hedwig. Zegt jou die naam iets?”
Seb denkt diep na maar zijn hoofdpijn belemmert hem het denken.
“Ik weet het niet maar ik heb echt hele nare hoofdpijn. Ik kan niet eens meer goed nadenken” mompelt hij.
“Waar zit je hoofdpijn precies? Boven je ogen of in je nek?” vraagt ze hem.
“Hier achter in mijn nek aan de rechterkant” zegt Seb naar de pijnlijke plaats wijzend.
“Mag ik even proberen om je er even vanaf helpen?” vraagt ze zacht.
“Hoe dan? Ik snap het niet” zegt Seb. Hedwig slaat de dekens aan het voeteinde terug en neemt zijn linkervoet in haar handen en zoekt de plek op de voetzool die Seb net in zijn nek aanwees en begint daar druk op uit te oefenen. Zekerheidshalve doet ze het zelfde bij de rechtervoet die combineert met de linker helft van zijn nek. Sebastien slaat haar gade en is na een kwartier verwondert dat zijn hoofdpijn bijna over is.
“Herinner je me nu weer? Voetenreflexologie?” vraagt ze hem weer aankijkend.
Ineens weet Seb het weer. Hedwig en Elisabeth en de bloemenzaak.
“De laatste keer dat wij elkaar zagen hadden wij ruzie geloof ik.” Ze knikt en vertelt hem dat dit nu niet belangrijk is. Het belangrijkste is dat hij zo snel mogelijk weer beter wordt. Maar goed dat tante Elisabeth op onderzoek was uit gegaan toen Seb na het weekend niet te bereiken was. Ze had Hedwig gebeld en haar verteld van hun laatste gesprek en de afspraken die ze gemaakt hadden. Toen ze er achter kwamen dat Sebastien in het ziekenhuis lag was Hedwig steeds daar gebleven omdat ze er wilde zijn als Sebastien wakker werd. Helaas werd hij wakker net toen zij voor het eerst even naar haar tantes huis was gegaan om te slapen.
“Ga maar slapen Sebastien en pieker niet te veel. Het zal nog wel even duren maar alles komt goed met je.” Ze kijkt hem weer lachend aan.
“Blijf jij hier dan?” Ze knikt. “Dan moeten we ook praten. Ik bedoel als ik te moe ben val ik vanzelf wel in slaap maar ik wil weten hoe ik je heb leren kennen. Misschien komt mijn geheugen dan wel weer terug.” Hij kijkt haar smekend aan. Ze trekt een stoel bij het bed en gaat zitten. Ze begint te vertellen over de tijd dat zij Elisabeth in haar winkel heeft vervangen. Ze vergeet niets, zelfs niet de etalage waardoor ze ruzie met elkaar hebben gekregen. Ze ziet dat Seb moet lachen als zij de etalage beschrijft. Dan komt er een frons in zijn gezicht als ze hem verteld hoe hij erop reageerde. Als ze helemaal klaar is kijkt zij hem onderzoekend aan.
“Sorry” fluistert Seb. Hij steekt zijn hand uit naar haar. Ze legt haar hand in de zijne en kijkt hem aan.
“Je hoeft niet sorry te zeggen Sebastien, waar er twee vechten zijn er twee schuld, zei mijn moeder vroeger altijd. Maar je herinnert je dus weer in grote lijnen waarvan je me kent?” Ze kijkt hem aan.
“Ja, Hedwig en ineens krijg ik beelden van mijn boot die ’s nacht uitvaart bij volle mannenschijn.” Hedwig kleurt tot in haar haarwortels. Hij is niets vergeten van de mooie uren die ze samen op zijn boot hebben doorgebracht. Hun ruzie lijkt nu zo onzinnig, zo onnodig.
“Hedwig kom eens wat dichterbij ik…………..” begint Sebastien.
Haar gezicht komt steeds dichterbij. Seb knippert eens met zijn ogen als haar lippen de zijne raken en er voorzichtig een kus op drukken. Hij kijkt haar aan en trekt haar weer naar zich toe en kust haar voorzichtig. Seb houdt zijn adem onwillekeurig in als hij haar tong in zijn mond voelt. Ik hou van haar schiet het door zijn hoofd. Als Hedwig tegen hem aan leunt kreunt hij van de pijn. Geschrokken komt ze overeind en mompelt een excuus.
“Sorry lieverd maar mijn ribben doen zo zeer, ik kreeg even geen lucht toen jij er tegenaan leunde. Het was echt niet omdat jij me kuste maar……….”
Ze legt haar wijsvinger op zijn lippen.
“Niet zoveel praten Seb, rust nu maar eerst uit. Ik beloof je ik blijf bij. Ze kust zijn voorhoofd en neemt weer plaats in de stoel en pakt een tijdschrift van de tafel en begint daarin te bladeren.
Hij glimlacht naar haar en sluit zijn ogen om al snel in slaap te vallen.


Weken zijn voorbij gegaan sinds Nancy’s en Carlos’ avontuur in de jungle. Beiden hebben hun dagelijkse werkzaamheden hervat maar er is toch wel iets verandert tussen hun. Ze weten dat ze van elkaar houden maar komen daar niet ronduit voor uit. Nancy niet omdat ze Carlos niet wil weerhouden om Alexandra te vergeten en Carlos omdat hij Nancy niet onder druk wil zetten. Hun collegiale band is hechter geworden en Carlos is niet meer zo humeurig. Daniel kijkt de twee geregeld aan bij hun werkzaamheden en wordt het gevoel niet kwijt dat die twee iets met elkaar hebben. Waarom was Carlos met haar aan die jungletocht begonnen? Alleen maar om haar te overreden niet weg te gaan?
“Daniel, heb jij er bezwaar tegen als ik er tussen uitpiep. Ik bedoel alle voorbereidingen voor de tocht van morgen zijn klaar en ik moet eigenlijk nog even naar het vaste land vliegen” vertelt Carlos.
“Dat is goed, Carlos dan zullen Nancy en ik het nog wel afmaken en dan kun jij alvast gaan. Als ik je niet meer zie tot morgenochtend” antwoordt Daniel. Carlos kan een grijns niet onderdrukken.
“Als je het niet erg vindt neem ik Nancy mee.”
“Ik wist het wel, Carlos jullie hebben een verhouding”concludeert hij luidruchtig.
“Daniel, ben toch eens stil. Nee natuurlijk niet maar ik mag haar wel graag en wil voor haar een nieuw fototoestel kopen. Ze loopt nu alweer weken zich te behelpen met die compact camera. Ze is hem verloren tijdens haar val laatst en ik vind dat ze een professionele moet hebben voor dit werk.”
Nu staat Daniel te grijnzen. “Dat heb je mooi verpakt Carlos. Iedereen zou er zo in trappen maar ik niet. Ik zie hoe jullie naar elkaar gluren als jullie denken dat niemand het ziet. Ik zou dolgraag willen weten wat er tussen jullie is maar ik neem aan dat jij mij dat niet vertelt” zegt Daniel.
“Natuurlijk niet Daniel. We hebben het er binnen kort wel een keertje over maar nu moet ik eerst zelf leren omgaan met mijn gevoelens, dus dring alsjeblieft niet aan. En stel vooral geen domme vragen of opmerkingen als Nancy in de buurt is.”
“Ik zal het proberen maar beloven kan ik niets” grapt Daniel.

Nancy zit op het kantoortje en is een deelnemerslijst voor morgen aan het maken.
Ze hoort Carlos niet binnen komen en schrikt als hij ineens voor haar neus staat.
“Hemeltje Carlos, wil je mij in het vervolg niet zo laten schrikken?” begint ze tegen hem.
“Je hebt een slecht geweten meisje”antwoordt hij. Ze bloost en denkt bij zich zelf waarom staat hij altijd ineens voor haar als zij net over hem aan het dagdromen is. Voorzichtig kijkt ze naar hem op. Waarom doet hij nu zo tegen haar. Tijdens die nacht in jungle was het heel anders met hem. Het lijkt wel of hij na haar val afstand heeft genomen. Kan zij het helpen dat ze die nacht niet uit haar gedachten kan zetten? Ze heeft niet in de gaten dat ze hem is blijven aanstaren zonder haar ogen neer te slaan. Zijn gezicht komt langzaamaan dichter bij. Zijn lippen beroeren zachtjes de hare. Ze knippert met haar ogen. Deed hij haar nu kussen of verbeeldde ze zich dit. Verward kijkt ze hem aan en ziet tot haar schrik dat hij tegen haar praat maar ze hoor niet wat hij zegt. Ze doet haar best om terug op aarde te komen en hoort hem dan zeggen: “Dus jij gaat nu even met mij mee,” waarna hij zich omdraait en de deur voor haar openhoudt. Ze haast zich op te staan en mompelt dat ze haar PC nog eventjes uit moet zetten. Koortsachtig vraagt ze zich af waar ze heen gaan. Ze volgt hem als hij met grote passen naar de jeep gaat. Ze gaat naast hem zitten en laat zich maar verrassen waar ze heen gaan. Ze heeft werkelijk geen idee en is dan ook verbaast als Carlos de jeep parkeert op het vliegveld en met haar naar de helikopter van het resort gaat. Nu snapt ze er helemaal niets meer van. Ze laat zich de heli in dirigeren en zodra ze de koptelefoon op heeft vraagt ze Carlos waar ze in hemelsnaam heen gaan. Hij trekt haar lachend tegen zich aan.
“Laat je verrassen meid, ik wil nu eerst genieten van deze korte vlucht en de tijd die ik met jou kan door brengen. Het is wel geen jungle tocht maar wie weet vind je het toch wel leuk” zegt Carlos zich ondertussen afvragend waarom ze zo afwezig is. Het wordt er ook niet gemakkelijker op. Hij zou zo weer een jungletocht met haar doen al was het alleen maar om met haar in zijn armen in een tent onder de sterrenhemel te liggen. Nooit zal hij die nacht vergeten.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

Was net even komen kijken of je al gepost had en inderdaad! Ik wil zo snel reageren omdat wij zaterdagnacht met vakantie vertrekken en anders pas volgende week zou kunnen reageren als je het volgende hoofdstuk schrijft.

Sebastien kan eindelijk Hedwig terug herinneren. Ja ze heeft daar duidelijk haar trukken voor. Dat komt wel goed tussen die twee, maar ze zal in het begin wel even voorzichtig met hem moeten zijn

Het wordt tijd dat Carlos en Nancy hun gevoelens voor elkaar bekennen. Ze zitten duidelijk allebei op dezelfde golflengte. Kunnen beiden die nacht in de jungle niet vergeten. Met dit uitstapje komt hun relatie misschien in de volgende versnelling, wie weet?

Leuk hoofdstuk weer, Conny, bedankt!

Groetjes en prettig week-end
Kristel
_________________

[konsalik]

Bedankt Kristel voor je reactie en je zult wel allang weg zijn maar ik hoop toch dat je een geweldige vakantie hebt. Venetie was het geloof ik hé?

Ik post het volgende hoofdstuk dan vind je het vanzelf

liefs
Conny



Hoofdstuk 38
Na uren van zoeken vinden Urs en de andere ruiters Fleur uit eindelijk. Ze is gewond en zoals het er naar uit ziet heeft ze haar onderarm gebroken en een enkel gekneusd. Ze is helemaal schor van het hulpgeroep. Haar mobile telefoon had geen bereik en ze wist niets anders te bedenken dan maar te blijven roepen om hulp. Nu komen de waterlanders als ze ziet hoe Urs haar onderarm aan het spalken is met een tak en repen van zijn shirt.
“Niet huilen liefje alles komt goed nu” troost Urs haar.
“Urs, ik had niet aan je mogen twijfelen” fluistert ze.
“Stil maar Fleur. We praten er later wel over maar voor nu hoef je alleen maar te weten dat ik van je houd en je altijd bij zal staan. Het maakt niet uit waar en hoe. Ik zal er altijd voor je zijn meisje. Maar loop alsjeblieft nooit meer bij me weg.” Fleur snikt nu hartsverscheurend en Urs neemt haar heel voorzichtig in zijn armen. Als ze een beetje bedaard is maakt hij zich los en wil haar arm verder spalken.
“Sorry dat ik je zo een pijn moet doen maar we kunnen je niet vervoeren als die arm niet gespalkt is. Als hij daarmee klaar is gebruikt hij de rest van zijn witte shirt om haar enkel te verbinden. Behoedzaam legt hij het ‘verband’ zo goed mogelijk aan en hoopt dat zij daar iets van steun aan zal hebben. Hij tilt haar voorzichtig op en helpt haar op zijn paard. Fleur wordt helemaal overmand door hem. Haar gezonde arm ligt om zijn nek en haar ogen kunnen zich niet los rukken van zijn ontbloot bovenlichaam. Ze ruikt zijn aftershave en zucht onwillekeurig.
“Doe het pijn?” vraagt Urs gelijk, terwijl hij haar in het zadel helpt. Ze schudt haar hoofd en Urs bukt zich nu om zijn jeansjack op te rapen en aan te trekken. Hij stuurt de ruiters vooruit en neemt dan achter Fleur plaats op Orion. Ze is zich heel erg van zijn gespierde lichaam bewust. Zijn gespierde benen tegen haar benen. Hij steekt zijn handen onder haar armen door en pakt de teugels van het paard. Voorzichtig verlegt hij haar gebroken arm zo dat ze steun heeft.
“Leun maar tegen mij aan Fleur. Denk je dat het zo lukt tot we thuis zijn?” fluistert Urs in haar oor. Ze kan echter niets zeggen maar leunt met een zucht tegen hem aan. Voorzichtig begint het paard te lopen. Urs houdt haar voortdurend in de gaten en stopt zo nu en dan als hij haar gezicht ziet vertrekken. Er lijken wel uren voorbij te gaan voordat hij de kasteel poorten ziet. Fleurs ouders komen net het bordes op. De groothertog draagt een lakei op om Fleur naar binnen te dragen maar Urs weigert de man dit te doen. Voorzichtig tilt hij haar op en draagt haar het bordes op.
“Waar moet ik heen, Fleur?” vraagt hij haar als ze in de gang staan.
“Trap op en dan derde deur aan de rechterkant” zegt ze. De groothertog wil bezwaar maken maar Urs doet net alsof hij hem niet hoort en loopt naar boven met Fleur in zijn armen. Hij legt haar behoedzaam op het bed en gaat weer naar beneden om te vragen of er een dokter kan komen. De dokter is echter al gebeld door Fleurs moeder, die vragen blijft stellen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Urs geeft geen antwoordt maar wacht op de dokter in Fleurs kamer. Als enige tijd later de dokter weer vertrokken is, ligt Fleur in bed met een gipsarm en een ingetapete voet. Haar ouders zitten nu bij haar op bed als er geklopt wordt. Urs die zich even wat heeft opgefrist komt de kamer weer binnen. Zijn blik blijft hangen op haar vader die hem boos aankijkt. Het schijnt dat hij nog steeds denkt dat dit zijn schuld is.
“Hoe voel jij je nu Fleur?” vraagt hij haar bezorgd aankijkend.
“Ik heb al eens eerder gezegd dat zij Tatjana heet” buldert de groothertog. Zijn vrouw krimpt onwillekeurig ineen maar durft niets te zeggen. Urs’ blik gaat met een ruk omhoog en hij kijkt de groothertog strak aan.
“En ik noem haar Fleur met of zonder uw toestemming” antwoordt hij grimmig. “Hoe gaat het lieverd? Heb je nog pijn?” Hij negeert de groothertog compleet en richt al zijn aandacht op haar.
Ze kijkt hem aan en denkt bij zichzelf. Wat een man is hij toch. De eerste die tegen haar ouders ingaat als het moet. Eindelijk een man die onvoorwaardelijk voor haar kiest en niet voor haar titel of haar bezittingen. Haar gezonde arm gaat omhoog en ze veegt een lok van Urs haar naar achteren.
“Lieverd maak je niet ongerust, alles komt goed. Die gebroken arm en een gekneusde enkel zijn wel lastig maar het is niet ernstigs.” Urs kust haar voorzichtig wat voor de groothertog schijnbaar net iets te veel is.
“Tatjana, ik spreek je later wel als je weer bij zinnen bent, je gedraagt je als een verliefde puber” gromt de groothertog zijn vrouw met zich meetrekkend.
De deur valt met een klap in het slot en Urs kijkt nu geschrokken naar Fleur.
“Volgens mij mogen jouw ouders mij niet erg. Het is natuurlijk ook ondenkbaar dat jij een relatie hebt met een gewone graaf die jou ook in gevaar brengt.”
“Urs niet doen. Laat ze maar. Het is allemaal nog nieuw voor hen maar ik zal binnenkort een gesprek met hen hebben en mijn eisen uiteenzetten. Want er is geen haar op mijn hoofd dat ik mij laat uithuwelijken” antwoordt zij.
“Maar even iets anders, heb je liever dat ik je Tatjana noem? Vraagt hij dan.
“Om de dooie dood niet Urs. Voor jou zal ik altijd Fleur blijven, en als ik eerlijk ben bevalt mij die naam veel beter dan Tatjana.” Urs kucht.
“Laten wij dat de hoogheden maar niet vertellen” lacht hij. Ze schatert naar hem. Een man naar haar hart. Eindelijk eentje die weet hoe zij over dingen denkt en dat respecteert.


Irene en Danique lopen het hele huis door. Bij elke deur die open gaat is Danique nog meer enthousiast. Dit huis straalt sfeer uit en dat in elke kamer.
“U bent een geweldig binnenhuis architect ” roept ze enthousiast uit. Irene glimlacht en voelt zich gevlijd. Eindelijk eens iemand die ziet wat voor werk ze bij de inrichting van dit huis heeft gehad. Tom komt de trap op stormen.
“Oma, slaap ik weer in mijn eigen kamer?” vraagt hij enthousiast.
“Natuurlijk Tom die zou ik niet aan iemand anders willen geven, die is en blijft van jou. Maar ga maar eens kijken ik heb er op verzoek van je vader een televisie laten zetten. Volgens mij wilde je vader revanche nemen met een of ander spelletje” begint zijn grootmoeder.
“Ja, dat weet ik oma. Ik zal u eens laten zien hoe ik papa kan inmaken.” En weg is hij. Zijn oma kijkt hem hoofdschuddend na.
“Ik vrees dat ik hier schuld aan heb” begint Danique uit te leggen. “Ik heb Tom warm gemaakt voor spelletjes op de computer en van het één komt het ander en nu zijn vader en zoon helemaal gek van de spelcomputer. Ze hebben dat ding zelfs meegenomen naar hier. Ik begrijp dus wel waarom David om een televisie in Toms kamer heeft gevraagd.” Irene schatert.
“Niet erg kindje ik ben blij dat David en Tom iets hebben dat ze samen graag doen. Dat sterkt de band tussen vader en zoon.”
“Ja, dat wel zolang de heren er niet dag en nacht mee bezig zijn” oppert ze voorzichtig.
“Ik ken David goed genoeg om te weten dat dit niet zo is” verdedigd Irene haar zoon.
“En hier is dan jullie slaapkamer” zegt ze de volgende deur opent.
Danique moet nu wel slikken, wat een prachtige kamer en wat een verschil met de rest van het huis. Deze kamer is geheel modern en strak aangekleed. Ze houd eigenlijk van nostalgisch maar deze kamer straalt mannelijkheid uit. De basistinten zijn zwart, grijs met hier en daar een blauwe tint. Een groot bed in het midden domineert de ruimte. Verder is er buiten een klein dressoirkastje en een fauteuil geen andere meubels te bekennen. Irene opent een zijdeur die toegang geeft tot een inloop kledingkast. Er hangen enkele pakken en overhemden. De andere deur geeft toegang tot de immense badkamer met een wirlpool. Wat een luxe is dit hier. Heel wat anders dan de douche in haar kleine huisje op het eiland.
“Danique, ik zie jullie koffers zijn er al. Ik stel voor dat jullie je eerst opfrissen en installeren dan zie ik jullie wel weer bij het avondeten” stelt Irene voor. Danique knikt afwezig en realiseert zich dat Davids ouders er gewoon vanuit zijn gegaan dat zij bij elkaar zullen slapen. Niet dat zij daar problemen mee heeft maar ze had eigenlijk gedacht een eigen kamer te krijgen. Ze laat echter niets merken en bedankt Irene hartelijk.
Ze besluit een bad te nemen. Als ze daar eenmaal in ligt hoort ze David binnen komen. Althans ze neemt aan dat het David is. Wat stom van haar, ze had de deur moeten sluiten. Dadelijk is het iemand anders. Tom bijvoorbeeld.
“Dani waar zit je?” Ze zucht opgelucht het is David.
“In de badkamer, David.” David opent de deur en blijft vervolgens grijzend op de drempel staan.
“Wat vind ik hier in mijn badkuip? Een mooie zeemeermin?” Grijnzend steekt Danique haar been omhoog.
“Geen illusies David ik heb geen vinnen” antwoordt ze lachend.
“Nou daar wil ik me graag zelf van overtuigen” grijnst hij, zijn kleren al uittrekkend.
“David doe de slaapkamerdeur op slot wil je? Stel voor dat er iemand binnen komt.” David hinkt richting deur omdat hij zijn broek aan het uittrekken was. Hij draait de sleutel om laat zijn broek terplekke liggen en heeft weer haast om in de badkamer te komen.
Hij is blij dat hij zo een grote badkuip heeft. Hij zet de wirlpool aan, stapt in bad en neemt Danique in zijn armen.
“En heeft mijn moeder het jou niet te zwaar gemaakt? Ze kan echt uren over de inrichting praten. Ik kan die verhalen wel dromen.”
“Nee hoor ze was heel aardig. Maar ik wilde beslist niet verder gerond geleid worden nadat ik deze badkuip had gezien. En die deur had ik expres open gelaten in de hoop dat jij snel zou komen” vertelt ze een serieus gezicht trekkend.
“Dat zal wel dame. Ik hoop dat je kunt zwemmen want ik laat jou voorlopig niet meer gaan.” Hij kust haar teder en is niet van plan zich van wie dan ook te laten storen de komende tijd.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hoi Conny,

Ik ben weer terug! Wat een fantastische vakantie! Het was eigenlijk een cruise naar de Griekse eilanden, met vertrek en aankomst in Venetië, dus dat had je inderdaad goed.

Nu terug naar je verhaal:
Gelukkig is Fleur eindelijk terecht. Maar die vader van haar is geen gemakkelijke. Ik heb ook de indruk dat hij Fleur's moeder volledig domineert. Ben benieuwd of Fleur hem op andere gedachten kan brengen wat dat uithuwelijken betreft.

Blijkbaar een prachtig huis dat David's ouders hebben. Geiukkig schijnt het wel te klikken tussen Danique en zijn moeder. En zoals je de badkamerscène beschrijft klikt het ook wel tussen David en Danique . Ik zag het helemaal voor me.

Prachtig hoofdstuk weer, Conny!

Groetjes, Kristel
_________________

[konsalik]

Bedankt weer Kristel en goed te horen dat jullie het zo fijn hebben gehad samen. Vakanties zijn heerlijk maar altijd te kort

Veel leesplezier met dit hoofdstuk

liefs
Conny

Hoofdstuk 39

Seb is in diepe slaap. Hij krijgt allemaal beelden door, die hij niet thuis kan brengen. Beelden van een kantoor waar hij zou werken en van een heel andere locatie dan het resort. Een secretaresse die de draak met hem steekt en hem uitlacht. Mensen die met hun vingers op hem wijzen. En iedereen moet lachen als ze hem zien. Waarom lacht iedereen? Hij snapt er niets van. Hij loopt langs een raam en ziet dan tot zijn schrik dat ze hem een bord hebben omgehangen met: ‘Ik ben een sukkel’ erop. Geen wonder dat iedereen lacht. Hij probeert het bord af te doen maar het lukt niet. Het lijkt wel of het erop vast geplakt is. De mensen in de ruimte hebben er dikke pret om maar Seb wordt heel boos. Hij wil schreeuwen dat ze moeten weg gaan. Zeggen dat ze het bord moeten weg halen en uit moeten scheien. Maar hoe harder hij schreeuwt hoe meer mensen er nog harder gaan lachen. Hij voelt zich benauwd worden. Hij krijgt geen adem meer. Net op het moment als hij denkt te stikken in dit gekkenhuis verschijnt er dame die niet mee lacht met de rest maar hem bezorgd aankijkt. Ze legt haar hand op zijn schouder en spreekt hem zachtjes toe. Hij verstaat haar niet. Waarom scheien die mensen nu ook niet uit met lachen. Alsof ze zijn gedachten kan lezen draait ze zich om en begint tegen de omstanders te mopperen. Ineens is het muisstil. Er is niets meer te horen alleen een sirene stilte. De dame draait zich weer om en kijkt hem aan.
“Zal ik jou eens van dit bord verlossen?” vraagt ze zachtjes.
Seb kan alleen maar naar haar kijken en met moeite krijgt hij een knikje klaar. Met het gemak alsof het bord een zo licht als een veertje is verwijderd de dame het bord. Ze neemt zijn gezicht in haar handen en kust hem voorzichtig. Sebastien krijgt het gevoel alsof hij zweeft. De pijn in zijn borst trekt langzaam weg en hij zakt weg in een diepere slaap.
Hedwig zit aan zijn bed en houd hem in de gaten. Ze ziet duidelijk dat Sebastien droomt. Ze wil hem wakker maken maar dat lukt niet. Hij is heel onrustig en snakt naar adem. Ze slaat zijn dekens terug en kijkt naar het verband om zijn borst. Zou dat te strak zitten? Ze schuift er een vinger onder en ziet dat dit niet het geval is. Waarom ademt hij dan zo zwaar? Zal ze de zuster roepen? Ze legt haar hand op zijn schouder en het lijkt alsof hij nu iets rustiger wordt. Met haar andere hand neemt ze het vochtige washandje dat op zijn nachtkastje ligt en dept zijn voorhoofd hiermee af. Het lijkt wel of hij aan het ijlen is. De zuster die binnenkomt ziet gelijk wat er aan de hand is.
“Hij heeft hoge koorts” meldt ze. “Wilt u mij even helpen. We moeten hem koelen.” Ze verdwijnt en komt even later terug met een schaar en een emmertjes ijswater. Ze knipt het verband rond Sebs borstkast los en geeft Hedwig een spons zodat zij al kan beginnen met afsponsen. Sebastien kreunt. De verpleegkundige en Hedwig blijven de komende uur Sebastien afsponsen. Heel langzaam zakt de temperatuur en de zuster vraagt Hedwig of zij nog af te toe hem wil afsponsen. Hedwig knikt.
“Die ribbenkast doen we morgen wel weer verbinden. Het is nu belangrijk dat zijn temperatuur niet meer omhoog gaat. Ik kom over een kwartiertje weer bij u kijken, maar belt u gerust als u het niet vertrouwt.” Hedwig knikt en kijkt bezorgd naar Seb die nu duidelijk weer rustiger is. Ze drukt voorzichtig een kus op zijn voorhoofd. Ze maakt zichzelf verwijten dat ze niet eerder met Seb heeft gepraat. Misschien was dit ongeluk dan niet gebeurt. Waarom moet er eerst iets gebeuren voordat zij zeker wist dat zij van deze man hield. Waarom heeft ze hem überhaupt uit haar leven laten gaan. Zij is indirect ook schuld aan zijn ongeval. Hij had het immers weer goed gemaakt met haar tante. Waarom moet zijzelf dan weer zo stijfkoppig zijn. Waarom heeft ze hem niet gezegd dat ze van hem hield. Ze buigt weer voorover en drukt een kus op zijn lippen.
“Hé Frenchy, ik weet niet of je mij hoort maar ik houd van jou. Ik ben de grootste sufferd die god onder de zon heeft. Ik had met je moeten praten en je niet de deur moeten wijzen. Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig je hoort me niet eens.”
Het wordt haar even allemaal te veel en als vanzelf komen haar tranen. Ze doet geen moeite om ze af te vegen er is tenslotte niemand die het ziet of hoort.

Nancy valt van de ene verbazing in de andere. Na de korte vlucht met de helikopter heeft Carlos haar meegenomen naar een fotozaak. Ze snapt alleen niet wat de bedoeling is.
“Carlos wat komen wij hier doen? Ik heb nog niet genoeg geld voor een nieuwe camera” begint ze.
“Hoeft ook niet meisje maar ik dacht dat jij het leuk zou vinden om je alvast te oriënteren wat er nu op de markt is en wat jij dadelijk graag wilt hebben.” Hij grijnst van zijn eigen antwoord en Nancy lijkt er gerust op. Even later zit ze kritisch de ene camera met de ander te vergelijken. Ze voert hele discussies over lenzen en ander toebehoren. Het lijkt af en toe alsof zij een andere taal spreekt. Als na een tijdje zich nog een verkoper mee begint te bemoeien ziet Carlos zijn kans schoon en neemt de eigenaar van de winkel even apart.
“Zou u mij de camera en alle toebehoren wat de dame daar uitzoekt apart willen leggen en mij de rekening van geven. Ze is er namelijk zelf voor aan het sparen maar ik wil haar de spullen cadeau doen” fluistert hij.
“Natuurlijk meneer dat is geen probleem dat kan geregeld worden. Neemt u de spullen mee?”
“Nee, ik betaal met mijn creditcard en als we voor de dame nu even doen alsof u het voor haar weglegt dan zou u mij het ingepakt kunnen bezorgen bij restaurant La Vida hier om de hoek” gaat Carlos op fluistertoon verder. De winkelier knikt dat hij alles begrepen heeft en gaat weer naar de toonbank waar Nancy met de ander winkelbediende de voor en tegen van een macrolens aan het doornemen zijn.
“Mevrouw, ik hoor net van uw begeleider dat u graag het een en ander wil laten reserveren?”
Nancy kijkt verbaast naar Carlos die wijselijk knikt.
“Kan dat dan? Ik bedoel ik zal dit pas kunnen ophalen en betalen over een week of zes” legt ze voorzichtig uit.
“Geen enkel probleem mevrouw. Vertelt u mij maar wat u uitgekozen heeft.” Nancy vertelt wat ze van plan is. De winkelier is in zijn nopjes.
“Dat is een uitstekende keuze mevrouw. We leggen dit met alle plezier voor u weg. Zou ik alleen even uw creditcard mogen? Niet om af te boeken maar om alle gegevens te hebben voor de reservering?” zegt de winkelier.
Verschrikt kijkt Nancy naar Carlos.
“Carlos ik heb mijn creditcard niet bij me. Je hebt me ook zo ineens meegenomen. Maar weet u wat dan gok ik het erop dat u deze spullen dan nog heeft” bedenkt ze gelijk weer een oplossing.
“Liefje nee, laat maar. We nemen mijn creditcard wel.” Hij geeft zijn card snel aan de winkelier die hem door het apparaat haalt. Als de andere winkelbediende nog eventjes met Nancy praat tekent Carlos gauw de rekening en heeft ineens haast om met haar in het restaurant te komen.
“Carlos waarom heb jij ineens zo een haast?” moppert ze als hij haar mee naar buiten trekt.
“Omdat ik met jou wil eten bij la Vida” antwoordt hij. “Daar hebben ze heerlijke Argentijnse steaks, die moet je echt eens geproefd hebben.” Nancy kijkt hem niet begrijpend aan. Waarom raakt ze ook zo van streek zodra ze in zijn buurt is? Ze mist een heleboel dingen omdat ze de halve tijd in dromenland zit. Ze kijkt naar zijn uitgestoken hand en legt haar hand erin.
Hij heeft niet te veel gezegd. La Vida is een geweldig leuk Argentijns restaurant en het eten is verrukkelijk evenals de heerlijke rode wijn.
“Wat heerlijk Carlos dat jij dat speciaal voor mij hebt gedaan”zucht ze.
“Nou niet helemaal want ik moet ook nog iets ophalen in de stad en ik heb kunnen regelen dat ze het hier naar het restaurant brengen.”
“Dat is handig” zegt Nancy. Maar ze is gelijk weer afgeleid door zijn prachtige bruine kijkers. Ze kon wel uren naar hem kijken. Hoe hij praat, beweegt zijn wenkbrauw optrekt als hij verrast is. Wat spijtig dat ze morgen weer vroeg op pad moeten.
Als na een tijdje een plastic draagzak met inhoud wordt afgegeven is Nancy ook niet nieuwsgierig. Samen vliegen ze terug naar het resort waar het laatste stukje met de auto wordt afgelegd. Carlos parkeert de auto voor zijn huisje en houd de jeepdeur galant voor haar open.
“Blijf bij mij vannacht Nancy” smeekt hij haar even later. Ze glimlacht en weet dat het niet verstandig is maar weigeren kan ze hem even min. Ze wil net zo graag als hij weer dicht tegen hem aan liggen.
“Alleen als jij morgenvroeg voor ontbijt zorgt” mompelt ze tussen twee kussen door. Zijn ogen fonkelen en hij knikt instemmend.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

Séb is er niet al te best aan toe, blijkbaar. Gelukkig is Hedwig er om hem te verzorgen. Had echt medelijden met hem toen je zijn droom beschreef. Ik ben dan wel geen siren maar ik vind hem echt zo cute (slechte woordkeuze, ik weet het ).

Wat een leuke verrassing die Carlos voor Nancy in petto heeft. Ik begrijp Nancy volkomen, ik zou het ook niet meer weten, moest ik over hem aan tafel zitten en in zijn ogen kijken, het idee! Natuurlijk weet jij ook alles van camera's natuurlijk!

Bedankt weer voor dit hoofdstuk, Conny. Ben benieuwd hoe het verder gaat met onze vier mannen!

Groetjes en prettig week-end, Kristel
_________________

[konsalik]

Hoi Kristel bedankt weer voor je trouwe reacties. Met deze erbij nog 5 hoofdstukken. Bijna af en mijn volgende nog niet klaar. Kan dus zijn dat ik ook een pauze moet nemen want ik wil altijd eerst mijn verhaal af hebben zoals je weet.

groetjes
Conny




Hoofdstuk 40

Fleur kan al aardig omgaan met haar handicap. Haar gekneusde enkel is gelukkig niet meer pijnlijk alleen is het lastig dat ze niet twee armen kan gebruiken. Nu zit ze bij haar ouders die zoals gewoonlijk weer aan het preken zijn. Ze willen met alle geweld dat ze toch met Henri zal trouwen. Urs heeft het in de ogen van haar vader verbruid.
“Papa, u weet dat ik mijn plichten als kroonprinses zal nakomen maar ik weiger om met Henri te trouwen. Ik houd niet van hem en zal dat ook nooit doen. Ik weet dat u wilt dat ik met iemand trouw die blauw bloed trouw heeft.” Er verschijnt hoop in de ogen van de groot hertog.
“We kunnen een andere goede partij zoeken als jou Henri zo tegen staat” komt haar vader haar enigszins tegemoet.
“U hoeft niet te zoeken vader want ik heb die goede partij al gevonden” onderbreekt Fleur haar vader. Schrik verschijnt er de ogen van de groothertog. Hij knijpt zijn ogen samen en meent te weten wie Tatjana bedoelt met een goed partij.
“Je, gaat me toch niet vertellen dat je verliefd bent geworden op die ongeluksgraaf van een Bühler?” Fleur knikt en kijkt haar vader uitdagend aan. Haar moeder kijkt van de een naar de ander en weet dat Tatjana haar koppigheid van haar vader heeft geërfd. Dat kan leuk worden denkt ze. Dit gaat zeker botsen.
“Lieverd, nu windt jij je niet zo op” maant ze haar man.
“Niet opwinden, je weet dat dit onmogelijk is. Dit is geen goede combinatie. Henri………….” Begint de groothertog.
“Henri houdt niet van Tatjana” maakt zijn vrouw de zin af. Het hoofd van de groothertog komt met een ruk omhoog en kijkt boos naar zijn vrouw.
“En nu ga jij mij vertellen dat die gladde Duitse graaf dat wel doet?”sneert hij. Zijn vrouw knikt en er glijdt een glimlach over haar gezicht. Zij heeft wel degelijk gezien dat Tatjana straalt als Urs bij haar in de buurt is. Daarom heeft ze een chauffeur gisteren al opdracht gegeven om Urs’ ouders in Zuid Duitsland op te halen voor een kennismaking. Ze weet niet of dat in goede aarde zal vallen bij haar man maar dat deert haar momenteel niet. Zij wil maar één ding dat haar kind gelukkig wordt. Ze heeft al een zware taak als toekomstig heerseres van Liechtenstein. En daarbij heeft zij een man nodig waar ze van houd.
“Ik kan ook net zo goed tegen een muur praten dan tegen jullie twee” verwijt hij de dames. “Maar hier is het laatste woord nog niet over gesproken. En nu ga ik eerst eens een hartig woordje met die graaf van jou hebben want hoe eerder hij inziet dat hij hier niet thuis hoort hoe beter het is.” Daarop stuift hij de kamer uit en gooit de deur achter zich dicht. Geschrokken kijkt Tatjana haar moeder aan.
“Rustig maar kindje, alles komt goed. Dat beloof ik jou ik ben ergens mee bezig en hoop dat dit je vader op andere gedachten kan brengen” zegt haar moeder.
“Mam, wat ben je aan het doen dan? Ik schaam me voor de manier waarop Urs hier behandelt wordt. Dit kan vader niet doen en nu gaat hij hem natuurlijk weer de huid vol schelden” moppert Fleur.
“Natuurlijk niet meisje en weet je ik heb Urs’ ouders uitgenodigd om hier naar Liechtenstein te komen voor een gesprek. Misschien kunnen zij hem ervan overtuigen dat Urs het helemaal niet slecht voor heeft met jou. Ik zie toch hoe hij naar je kijkt als jullie in elkaars buurt zijn. Ik zie twee mensen die van elkaar houden Tatjana. En ik vind dat jij een gelukkig leven moet leiden, zeker als je de taken van je vader over moet nemen.”
Tranen blinken in Fleur ogen ze is haar moeder zo dankbaar voor dit gebaar.
“Laten we maar hopen dat we vader op andere gedachten kunnen brengen.” Er klinkt een klopje op de deur.
“Binnen” roept Fleur en even later komt Urs binnen die zich bescheiden opstelt als hij haar moeder ziet.”Ik wilde niet storen maar ik ben weggevlucht voor zijne Koninklijke hoogheid.” Hij kucht ongemakkelijk. Want eigenlijk vind hij het laf om een gesprek met de groothertog uit de weg te gaan. Maar zolang die man niet voor rede vatbaar is heeft dat volgens hem geen zin. Fleurs moeder nodigt hem uit verder te komen en als hij eenmaal zit begint ze haar plannen uit te leggen. Als ze uitgesproken is, is Urs niet blij. Hij heeft geen contact meer met zijn ouders gehad nadat hij met ruzie naar Hedge is gegaan. Hij is in gedachten verzonken en vraagt zich af of dit wel een goede zet van Fleurs moeder is.


David kleed zich snel aan. Ze zijn al bijna te laat voor het diner dat bij hen thuis altijd stipt zeven uur wordt opgediend. Hij grijnst als hij terug denkt aan de afgelopen uren heeft hij samen met Danique de badkuip aan een uitgebreide test onderworpen. Hij kan er niet omheen, hij houd van haar.
“Liefje ben je bijna klaar?”
“Bijna schat, mijn haren zijn bijna droog. Had jij die maar niet nat moeten maken” moppert ze lachend.
“Een zeemeermin met opgestoken haren had ik nog nooit gezien dus ik heb ze alleen maar los gemaakt.” Hij grijnst en gaat achter haar staan. Hij kijkt naar haar in de spiegel en houd haar ogen gevangen.
“David, wat denk je dat jij aan het doen bent?” vraagt ze.
“Ik hou van jou Danique” komt er ineens uit zijn mond. Ze kijkt hem aan in de spiegel. Hij heeft het gezegd jubelt haar hart. Hij draait haar om en kust haar teder, de föhn uit haar handen pakkend.
“Danique Millar weet je wel hoe veel jij voor mij betekent?”
“David, ik weet niet wat ik moet zeggen maar……..” Hij kust haar intens.
“Maar wat liefje?”
“Jij hebt nog nooit eerder gezegd dat jij van mij houd.”
“Ik dacht dat jij dat wel wist. Ik ben nu eenmaal niet de man om dat elke dag van de daken te schreeuwen maar ik houd echt heel veel van jou.” Ze grijnst verlegen.
“Je hebt geluk dat ik ook van jou houd.”
“Dat is je ook maar geraden ook. Je ziet er trouwens prima uit en ik vind natte haren eigenlijk best wel sexy staan” mompelt hij tussen twee kussen door.
“David je ouders wachten op…………”
“Pap?”klinkt het na een geroffel op de slaapkamer deur. David laat haar los en doet de slaapkamer deur van het slot.
“Tom, wat is er?” vraagt hij zijn zoon aankijkend.
“Oma, zei dat het diner klaar was en omdat jij en Danique er niet waren heb ik mezelf maar opgeofferd om jullie te komen storen. Ik zei al tegen oma die vrijen de hele dag als ik niet op ze let………..”
“Jongeman, ben jij eens niet zo bij de hand. Wat ik met Danique doe gaat jou niet aan. Wij waren best wel gekomen en jij hoeft geen boekje open te doen tegen opa en oma is dat begrepen?” David is best boos op zijn zoon. Het is tenslotte niet de eerste keer dat hij dit doet.
Tom durft zijn vader niet meer aan te kijken en schuifelt met zijn voet over de grond. Danique krijgt medelijden met hem.
“Kom, Tom wijs mij maar eens waar de eetkamer is. Oh wat ruikt het heerlijk ik ben benieuwd wat we te eten krijgen” zegt ze zijn hand pakkend.
David kijkt haar na en begrijpt dat dit niet het goede moment is om met zijn zoon te discussiëren. Zuchtend volgt hij hen naar de eetkamer waar Tom alweer het hoogste woord voert. David is de hele tijd afwezig en antwoordt amper op de vragen die hem gesteld worden. Tom daar in tegen blijft aan het woord lijkt het wel. Hij kijkt naar zijn zoon en ineens realiseert hij zich wat hij mist. Hij mist een vrouw. Een vrouw die zijn zorgen om Tom met hem deelt. Een vrouw die van hem houdt en hem steunt. Zijn ogen dwalen af naar Danique die aandachtig naar Tom aan het luisteren is. Ze glimlacht en geeft hem een aai over zijn bol. Tom kijkt haar stralend aan. Was er ooit een vrouw in zijn leven die op zo een manier met zijn zoon om kon gaan? Hij moet bekennen dat Merrit dit nog niet kon. Sinds hij Danique mee heeft meegenomen naar het eiland is Tom zich duidelijk aan haar gaan hechten. En hij moet bekennen hij ook. Als ze bij het dessert zijn aanbeland schiet David ineens in de lach. Tegelijk met hem doet Danique het zelfde. Irene kijkt van de ene naar de ander en vraagt dan:
“Lusten jullie geen vers rood fruit met slagroom? We kunnen ook een kopje koffie als dessert nemen” stelt ze snel voor. Maar Danique en ook David schateren.
“Mag ik het vertellen Danique? Vraagt hij dan. Ze knikt, nog steeds lachend, met haar hoofd. David vertelt van Daniques actie toe ze pas voor hem werkte en zo boos op hem was dat ze de kom rood fruit en de kom slagroom op zijn hoofd had gezet. En hoe hij haar toen had opgetild, door het restaurant had gedragen om met haar de zee in de lopen met de bedoeling haar af te koelen.” Irene kijkt quasi geschokt.
“David toch, dat doe je toch niet” brengt ze een lach onderdrukkend uit.
“En zo begon dat gevrij van die twee”doet Tom er nog een schepje bovenop. Iedereen moet er om lachen. Danique’s ogen zoeken die van David. Ze kijkt hem verliefd aan. Zijn ogen twinkelen en zijn mond vormen de woorden ‘ik hou van jou’. Danique glimlacht verlegen blaast hem een kus toe.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hoi Conny,
Ik weet wat je bedoelt: mijn verhaal wil ook niet vlotten. 75 pagina's en ik zit vast. Maar ik zeg het erbij ik heb het me dit maal erg moeilijk gemaakt.

Nu over je verhaal:
Zijn koninklijke hoogheid is ook niet één van de makkelijkste. Ben wel benieuwd hoe het verder gaat als Urs' ouders arriveren. Vond het wel grappig hoe je beschreef dat Urs zich verstopte voor Fleur's vader.

David heeft eindelijk zijn gevoelens kenbaar gemaakt. Ik verwacht niet dat hier nog veel fout kan gaan tussen die twee. Nu nog een huwelijksaanzoek?
En Tom is blijkbaar ook niet op zijn mondje gevallen, leuk!

Goed geschreven, Conny, kijk al uit naar volgende week!
Groetjes en een prettig WARM week-end.
Kristel
_________________

[konsalik]

Hoi Kristel we zitten dus in het zelfde schrijversschuitje om het zo maar te zeggen. Ik weet zeker dat het binnenkort wel weer komt eerst even afschakelen.

Bedankt voor je reactie en succes uiteraard voor jouw verhaal. Vandaag hoofdstuk 41: Seb wordt wakker met een huilende dame aan zijn bed. Carlos geeft Nancy haar kado.

Veel leesplezier

liefs
Conny

Hoofdstuk 41
Seb is verbaast als hij wakker wordt het lijkt wel of iemand aan het huilen is. Muisstil blijft hij liggen en doet voorzichtig zijn ogen open. Hij ziet Hedwig met haar hoofd op haar armen liggen op de rand van zijn bed. Aan haar schokkende bewegingen en het snikkend geluid concludeert hij dat zij aan het huilen is. Hij legt zijn hand op haar schouders. Ze schiet omhoog en kijkt hem verschrikt aan. Haar make up is door gelopen en ze ziet er niet uit. Maar Seb ziet al die onbelangrijke dingen niet. Zijn hart gaat naar haar uit. Hij weet dat hij van deze vrouw houd. En zij moet ook van hem houden anders zat ze hier niet dag en nacht aan zijn bed.
“Wat is er gebeurd lieverd?” vraagt hij fluisterend. Snel veegt ze haar tranen weg.
“Seb, je bent wakker. Hoe voel jij je nu? Je had koorts vannacht. Heb je ergens pijn?”
“Dat valt wel mee maar waarom huil jij? Is er iets?” vraagt hij. Ze schudt haar hoofd en poetst driftig haar tranen weg.
“Ik liet me alleen een beetje gaan. Ik was bang jou te verliezen voordat we onze onenigheid hadden uit gepraat en toen jij vannacht zo ziek was maakte ik mezelf verwijten dat als ik niet zo koppig was geweest jij dat ongeluk niet zou hebben gehad en hier niet had gelegen.”
“Hedwig er was maar één iemand schuld aan dat ongeluk en dat was ik zelf. Ik werd compleet overmoedig toen ik bij jouw tante groen licht had. Ik dacht dat ik de hele wereld aankon en lette daarom niet op hoe hard ik in de bergen reed. Geloof me jou treft geen enkele schuld. Maar ik moet wel zeggen blij te zijn jou hier aan mijn bed te zien zitten. Dat is toch een teken dat jij mij graag mag of niet soms?” Ze knikt afwezig en weet niet wat ze moet zeggen. Ze kijkt hem aan en de tranen komen weer als vanzelf. Ze was hem bijna kwijt geweest.
“Meisje toch, niet huilen alles komt goed dat beloof ik jou. Zodra ik hier weg mag maken we er samen iets van. Als jij niet naar mij was gekomen dan was ik wel naar jou gekomen. Je weet niet half hoeveel het betekent dat jij hier bij mij bent. Kom eens dichterbij want ik heb nog geen zoen gehad vanmorgen” zegt hij zijn handen naar hem uitstekend. Ze komt dichter bij en laat zich gewillig van hem kussen. Voor een moment vergeten de twee alles om zich heen. Een gekuch brengt hen terug naar de werkelijkheid.
“Meneer Izambard, volgens mij gaat het na een onrustige nacht weer goed met u” zegt de arts die net aan zijn bed is komen staan. Sebastien kijkt hem grijzend aan.
“Dan weet u meer dan mij dokter. Voor zover ik me kan herinneren kon ik dit bed niet uit.”
“Nee dat klopt maar daar gaan wij verandering in brengen. U kunt nog lang niet lopen maar met een rolstoel kunt u wel uit bed. We hebben u verbrijzeld been geopereerd en nu moeten we wachten tot die genezen is alvorens de zilveren pin die erin zit er weer uit mag. Maar dat betekent niet dat u hier in bed moet blijven liggen want dat is ook niet goed. Over een kleine tien dagen mag u dan op krukken proberen maar tot die tijd krijgt u in ieder geval een rolstoel. Hoeft u alleen nog maar een knappe dame te vinden die bereid is met u een ommetje te maken.”De arts moet lachen om zijn eigen grapje.
“Oh, ik neem hem wel mee naar de ziekenhuistuin” biedt Hedwig aan. De dokter glimlacht naar haar.
“Ik zie wel u bent in goede handen” zegt hij tegen Sebastien.
“Wanneer mag ik weer naar huis?” vraagt Sebastien.
“We moeten eerst nog hulp en thuisverpleging voor u regelen en dan mag u wat ons betreft als alles goed is over twee weken naar huis” meldt de dokter. “Maar dan mogen zich geen complicaties voordoen. En u mag nog niet belasten dat duurt nog wel een week of vier.” De arts neemt afscheid en laat hen weer alleen. Er komt een verpleegster die hem komt verzorgen en tegelijk worden zijn ribben weer in getapet zodat hij steun heeft.
Hij is opgelucht als hij een uurtje later in de rolstoel zit en Hedwig met hem richting tuin gaat.
“Is dit niet te vermoeiend?” vraagt ze.
“Nee, hoor ik ben blij dat ik even een luchtje kan scheppen. Ik was dat bed en die kamer al een poosje zat. En het is heerlijk dat jij hier bij me bent” zegt hij diep de frisse lucht inademend. Ze zet hem naast een bankje neer en neemt daar zelf plaats.
“Meen jij dat echt?” vraagt ze. Hij pakt haar hand in de zijne en knijpt in haar wang.
“Zeker weten meisje.”


Nancy opent haar ogen en weet even niet waar ze is. Ze ruikt koffie en dat is vreemd. Ze kijkt rond en bedenkt zich dan ineens dat ze bij Carlos heeft geslapen. Ze kijkt op de wekker die naast zijn bed staat. Het is vijf uur in de ochtend. Ze hebben een safari vandaag, dat verklaart waarom Carlos niet in bed ligt. Net op het moment als ze uit bed wil springen komt Carlos met een dienblad binnen. Dan herinnert ze zich zijn belofte voor ontbijt op bed. Ze lacht naar hem.
“Dat was je dus niet vergeten?”
“Hoe kan ik dat nu vergeten. En ik had het beloofd dus ga recht zitten en tast toe. We hebben nog een lange dag voor de boeg.”
Nancy valt gelijk aan op de koffie, want zonder koffie gaat niets bij haar. Als ze even later haar tanden in een broodje zet kijkt ze hem genietend aan.
“Heerlijk Carlos, dat smaakt voortreffelijk” zegt ze lachend.
“Zo goed dat jij dadelijk met mij samen gaat douchen?” vraagt hij brutaal.
“Natuurlijk niet Carlos al is dat wel verleidelijk moet ik zeggen.”
“Kan ik je echt niet op andere gedachten brengen? We hebben nog ongeveer een uur de tijd voor we moeten gaan” probeert hij nog eens. Ze schudt haar hoofd en maakt dat zij als eerste in de badkamer is en draait de deur op slot. Zuchtend pakt Carlos de ontbijt boel en brengt die naar de keuken. Dan valt zijn blik op de draagzak met de nieuwe camera van Nancy. Hij legt de draagzak op bed en begint op de badkamer deur te kloppen.
“Nancy kom er onderuit, dadelijk heb ik geen warm water meer. De boiler is net genoeg voor twee douchebeurten” moppert hij.
Ze draait de sleutel om en kijkt hem verschrikt aan. Waarom zeg je dat dan niet dan hadden we samen kunnen douchen” plaagt ze hem. “Maar mijn boiler is nog vol, wil je bij mij douchen?” Hij grijnst en neemt haar in zijn armen en tilt haar op.
“Zo dame nu mag jij eerst die plastic zak uitpakken en installeren. Niet tegen sputteren gewoon doen wat je baas zegt.” Een laatste kus en hij gaat douchen.
Nancy kijkt naar de tas op het bed en haalt met stijgende verbazing daar de camera uit die ze gisteren weg heeft laten leggen. Die Carlos, wat een lieverd ook. Heeft hij de camera toch al gekocht. Maar ze zal hem natuurlijk alles terug betalen. Binnen vijf minuten zit ze tussen de dozen en lenzen in. De batterij zit al in de snel oplader en ze hoopt dat hij met een uurtje vol is. Ze is overgelukkig met haar nieuwe camera. Het boekje ligt open naast haar en zij is zo verdiept in haar nieuwe camera dat ze niet hoort als Carlos uit de badkamer komt. Hij leunt tegen de deurpost en slaat haar glimlachend gade. Haar gezicht gaat schuil onder haar lange donkerblonde haren. Hij weet zeker dat ze haar tong ietsjes naar buiten heeft steken. Dat doet ze namelijk altijd als ze ergens aandachtig mee bezig is.
“En lieverd lukt het?” vraagt hij. Ze kijkt hem stralend aan.
“Kom jij eens even hier?” Hij komt dichterbij en buigt over haar heen en kust haar.
“Dank je wel je bent werkelijk een schat. Ik zal jou morgen gelijk al een gedeelte van het bedrag overmaken” stelt ze voor. Zijn ogen worden donkerder.
“Dat hoeft niet Nancy, ik heb dit toestel heel graag voor je gekocht. Het is een geschenk voor de mooiste en liefste meid die ik ooit heb leren kennen. Het meisje dat mij heeft doen inzien dat mijn leven verder gaat ook na alles wat gebeurd is.
“Dat kan ik toch niet aannemen Carlos. Dit is een veel te duur cadeau en……” Hij kust haar weer en schudt zijn hoofd.
“Voor jou mij lieve schat is alleen het beste goed genoeg. Maar nu moeten we onze spullen pakken want we moeten zo aan het werk. Neem jij je nieuwe aanwinst al in gebruik?”vraagt hij.
“Zeker weten” antwoordt zij. In allerijl zoekt ze de spullen bij elkaar en stopt ze in haar nieuwe cameratas. Als ze even later hand in hand naar het begin punt van de tocht lopen realiseren de beiden zich niet dat Daniel hen glimlachend aan het begluren is. Hij weet het nu zeker Carlos en Nancy zijn een stel. Waarom zouden ze anders hand in hand uit zijn woning komen? Hij is blij voor zijn vriend. Sinds enkele weken is zijn humeur een stuk beter geworden en straalt hij als Nancy in zijn buurt is.
“Goedemorgen” groet hij hen even later. Hij moet glimlachen hoe snel de twee elkaar los laten.
“Alles goed met jullie twee?” Beiden mompelen wat en zijn ineens druk met van alles en nog wat.
_________________

mijn site klik hier