Isabel - door Kristel

[Kristel]

Hallo Conny en Anny,
Bedankt weer voor jullie reacties. Vandaag het voorlaatste hoofdstuk, geniet ervan want dat nieuwe verhaal gaat niet echt lekker!

Hoofdstuk 39
‘Wat als...?’ dacht ze vertwijfeld; maar ze kon nu niet meer terug. Ze rechtte haar schouders, zette de wagen in eerste versnelling en reed langzaam het laatste stuk van de weg op, totdat ze op een open plek aankwam, waar een grote blokhut stond. Isabel parkeerde de wagen naast een BMW Jeep die opzij van het huis stond. Ondertussen was het buiten pikdonker geworden. Toen ze uitstapte voelde ze zich doodmoe; de gespannen rit naar boven en het tijdverschil speelden haar parten, alsook de onzekerheid: hoe gaat Urs reageren? Het was te koud om buiten te blijven staan, dus liep ze naar de deur en klopte aan. Ze haalde beverig adem; haar maag zat volledig in de knoop. Ze wachtte een tijdje, maar ze hoorde geen geluid; nogmaals klopte ze, ditmaal iets harder. Weer geen reactie. Ze keek voorzichtig door het raam, maar zag niemand. De open haard brandde en een klein lampje aan het venster zorgden voor verlichting in de kamer. Omdat het zo ijzig koud was buiten, probeerde ze de deurknop en tot haar verbazing, gaf die mee en ging de deur open. Aarzelend ging ze naar binnen. Het was de gezelligste huiskamer die ze ooit had gezien. Isabel waande zich in een sprookje.
“Urs...!?” riep ze voorzichtig.
Geen antwoord. Ze kwam verder de kamer in en sloot de deur. Links van haar was een kleine open keuken met een ronde tafel en vier stoelen. Voor de open haard stond een grote bank met langs beide zijden een éénpersoonszetel. Het was heerlijk warm in de hut. Het vuur hypnotiseerde haar, en ze voelde zich loom worden. Ze trok langzaam haar jas uit, hing die aan een kapstok naast de deur en ging op de bank zitten. Urs was er blijkbaar niet, maar ver kon hij niet zijn, vermits zijn auto naast het huis stond. Ze trok haar laarzen uit, ging languit op de bank liggen en liet haar hoofd op één van de kussens rusten. Ze keek naar de vlammen in de open haard en voelde haar oogleden zwaar worden, ondanks het feit, dat ze heel gespannen was. Even later was ze in diepe slaap verzonken.

Uren later kwam Urs uit de schuur, die achter het huis gebouwd was. Hij liep naar de voordeur en merkte de vreemde wagen op, die naaste de zijne geparkeerd stond:
“Wat...?!” mompelde hij verbaasd.
Terwijl hij de auto van dichterbij ging bekijken zag hij dat het om een huurwagen ging. Hij keek rond maar er was niemand te bekennen. Langzaam liep hij op het huis toe; Urs was er niet gerust in: hij wist dat hij ’s middags de moeite niet had gedaan de blokhut af te sluiten, omdat hij toch ging werken in de schuur. Langs de andere kant; als de bezoeker iets slechts in de zin had, zou hij of zij hun wagen niet zo in het zicht hebben gezet. Voorzichtig opende hij de deur en keek de huiskamer rond: op het eerste zicht was alles normaal. Hij sloot de deur achter zich en zag toen een vreemde vrouwenjas aan de kapstok hangen. Urs liep snel naar de slaap- en badkamer, maar er was niemand te zien. Hij begreep er niets van. Toen hij terug in de huiskamer kwam hoorde hij een zacht geluid vanop de bank voor de open haard. Met kloppend hart liep hij langzaam naar de bank. Hij keek als versteend naar de slapende jonge vrouw:
‘Isabel...!?’ fluisterde hij
Hij kon zijn ogen niet geloven. Duizenden vragen spookten door zijn hoofd. Wat deed ze hier? Hoe heeft ze me gevonden? En vooral, hoe wist ze, dat ik hier was? Urs liep langzaam rond de bank, en knielde bij haar neer. Zo bleef hij een tijd naar haar kijken. Hij streek een blonde lok naar achter, die over haar gezicht was gevallen. Isabel bewoog even; er verscheen een glimlach op haar gezicht, maar ze werd niet wakker. Er ging een rilling door haar heen en ze trok haar benen op. Op dat moment besefte Urs, dat het niet echt warm was in de hut; hij keek naar de open haard en zag dat die zo goed als uitgedoofd was. Hij stond op, zette de verwarming hoger, liep vervolgens naar de slaapkamer, haalde een dik wollen deken uit de kast en drapeerde dit over Isabel.
‘Oh Isabel, ik probeer je te vergeten en nu ben je hier...’ dacht Urs vertwijfeld.
Dat vergeten lukte wel niet echt, maar... Wat kwam ze doen? Zou ze hem dan nooit met rust laten? Het beeld, dat ze Mark Baker om de hals vloog en zei dat ze van hem hield, stond in zijn geheugen gegrift. Hij schudde zijn hoofd, dit had totaal geen zin. Morgen zou hij wel meer te weten komen, waarom ze hier was. Hij besloot zelf ook naar bed te gaan; om de één of andere reden had hij het gevoel, dat het morgen een heel zware dag zou worden.

De volgende morgen werd Isabel uitgerust wakker. Ze strekte zich tevreden uit. Toen ze besefte waar ze was, ging ze rechtop zitten; opeens klaarwakker. Het deken viel op de grond. Ze keek schichtig de kamer rond, maar er was niemand te bekennen. Haar horloge vertelde haar dat het 08.00 uur ’s morgens was; het begon langzaam licht te worden buiten. Ze stond op en liep langs de keuken een kleine gang in; de eerste deur die ze open deed was de badkamer. Ze friste zich wat op en probeerde haar lange haren terug in model te brengen. De volgende deur was de slaapkamer, toen ze die langzaam open draaide, zag ze Urs in bed liggen; er kwam een kleine lichtstraal de kamer in door de gordijnen die niet helemaal gesloten waren. Urs was nog diep in slaap; hij had bijna de hele nacht geen oog dicht gedaan en was pas tegen de morgen in slaap gevallen. Isabel moest even slikken: het dekbed was van hem afgevallen en hij lag in bed, alleen gekleed in boxershort. Wat een prachtig lichaam had hij toch... Ze sloop zachtjes naar het bed en sloeg voorzichtig het dekbed terug over hem heen. Toen verliet ze de slaapkamer en liep naar de keuken. Ze moest even zoeken om alle ingrediënten te vinden om koffie te zetten. Ze zette het koffiezetapparaat aan, trok haar laarzen en jas aan en liep naar buiten. Het was verschrikkelijk koud en er lag een dik pak sneeuw. Ze ademde diep de frisse lucht in. Het was hier zo vredig en stil, Isabel begreep maar al te goed, dat Urs hier gemakkelijk tot rust kon komen. De bomen voor haar met hun witte armen gaven het uitzicht iets feeërieks. Ze liep rond het huis en van daaruit had ze het zicht over een grote prachtige vallei. Ze wist niet hoe lang ze daar stond te mijmeren, maar plots begon ze het toch erg koud te krijgen. Een kop koffie zou wonderen verrichten, dacht ze. Isabel liep terug de blokhut binnen en schonk zichzelf een beker in. Toen hoorde ze het geluid van stromend water vanuit de badkamer en de angst sloeg haar terug om het hart:
‘Urs is aan het douchen...nu zal de confrontatie niet lang op zich laten wachten...’mompelde ze tegen zichzelf.
Ze liep met haar beker naar het raam en keek naar buiten zonder iets te zien.
‘Positief blijven denken, Isabel,’ dacht ze.
Het feit, dat hij gisteravond een deken over haar heen gelegd had, in plaats van haar het huis uit te jagen, was toch al iets. Ze schrok op uit haar gedachten, toen ze een stem achter zich hoorde:
“Goedemorgen, Isabel.”
Ze draaide zich langzaam om en zag Urs midden in de kamer staan. Hij droeg een bruine corduroy broek, met daarop een witte Noorse kabeltrui. Isabel had Urs altijd een heel aantrekkelijk man gevonden, maar met deze outfit en dat lange zwarte haar, zag hij er meer uit als een Griekse God. Ze moest even slikken voor ze kon antwoorden, haar keel was kurkdroog:
“Goedemorgen...Urs...” stamelde ze.
Ze keken elkaar lange tijd aan, ieder was met zijn eigen gevoelens aan het worstelen. Urs was de eerste die iets zei:
“Zelfs in Zwitserland ben ik niet veilig voor jou...”
Het goedbedoelde grapje kwam volledig verkeerd over bij Isabel. Als ze volledig ontspannen was geweest, had ze begrepen, dat hij er niks slechts mee bedoelde, maar ze was zo gespannen en onzeker of ze er wel goed aan gedaan had naar hier te komen, dat ze compleet verkeerd reageerde. Ze werd lijkbleek en voelde tranen achter haar ogen branden. Urs schrok van haar reactie op die ene zin. Isabel zette de beker koffie met trillende handen op de keukentafel. Ze keek Urs aan met tranen in de ogen, die weldra over haar wangen liepen. Ze kon ze met geen mogelijkheid tegenhouden. Op dat moment had ze het gevoel of haar wereld instortte. Duidelijker had hij het niet kunnen zeggen. Alle hoop was verloren. Ze had niet moeten komen, Urs wou haar hier niet, haar ergste nachtmerrie was uitgekomen. Had ze maar niet geluisterd naar Sébastien, maar voor spijt was het nu te laat.
“Isabel, wat...?” vroeg Urs verbaasd bij het zien van haar betraand gezicht, maar Isabel onderbrak hem:
“Ik zal je...nooit meer...lastig vallen, Urs...Ik had niet...moeten komen...dit was een vergissing” zei ze met gebroken stem.
Bij deze woorden nam ze haar handtas van de bank, liep langs een verbijsterde Urs, gritste haar jas mee en stormde naar buiten. Verblind door tranen rende ze naar haar wagen.
“Isabel, wacht even!” riep Urs, die haar achterna was gekomen.
Maar ze was reeds in de wagen en startte de motor. De auto reageerde gelukkig onmiddellijk. Toen deed ze iets ongelofelijk stoms, te wijten aan het feit dat ze Urs op zich zag afkomen en volledig in paniek raakte: ze duwde het gaspedaal heel diep in. De auto schoot vooruit en kwam op het gladde wegdek terecht, waar hij gevaarlijk begon te slippen. Isabel verloor de controle over het stuur en de wagen draaide enkele keren om zijn as, alvorens bruusk met zijn zijkant tot stilstand te komen tegen een boom. Isabel sloeg met haar hoofd tegen het zijportier en haar lichaam kwam onzacht in aanraking met de deurgrendel. Ze voelde een stekende pijn in haar zij en het was of haar hoofd vanbinnen explodeerde. Versuft bleef ze zitten. Het hele gebeuren had misschien vijf minuten geduurd, maar gedurende die tijd, had Urs het gevoel of zijn hart meermaals stilstond. Hij had ontzet toegekeken van wat er zich voor zijn ogen afspeelde. Lijkbleek rende hij naar de wagen en opende het portier:
“Isabel! Oh mijn God!” fluisterde hij, doodsangsten uitstaand.
Isabel had een bloedende hoofdwonde en keek Urs met wazige ogen aan:
“Wat...?” mompelde ze; toen werd alles zwart voor haar ogen en verloor ze het bewustzijn.
_________________

[konsalik]

hoi Kirstel

Je weet de spanning er wel in te houden. Eerst gaat isabel zo goed en nu loopt ze weer weg voor haar gevoelens. Laten we hopen dat dit nog goed komt. Super hoofdstuk weer meid.

Enne Anny sorry maar ik per ongeluk je berichtje gewist

Kristel ze had gereageerd maar ik was aan het reorganiseren en ineens was ie foetsie
_________________

mijn site klik hier

[Anny]

zucht Conny toch. Eerst ben je jouw halve hoofdsite kwijt en nu dit weer.

Kristel het is maandag avond en je zult zo wel posten dus ik reageer daar natuurlijk op.

Wat dit hoofdstuk betreft maait mijn adminnetje hier mij weer het gras voor de voeten weg. Ik had ook zoiets van Isabel wat doe je nu alweer? Leer jij en URs het nu nooit?

Maar ik hoop natuurlijk op een happyend.
_________________
[img:756e51a060]http://i158.photobucket.com/albums/t105/Aqualady_2007/eigen%20ontwerpen/siggijunibl.jpg[/img:756e51a060]

[Kristel]

Het laatste hoofdstuk!

ENJOY!

Hoofdstuk 40
Urs tilde haar uit de wagen, ging het huis binnen en liep regelrecht door naar de slaapkamer. Daar legde hij haar voorzichtig op bed. In de badkamer haalde hij het nodige om de hoofdwonde te verzorgen. Het bloed was over haar gezicht gestroomd en zat zelfs in haar haren. Urs waste zorgvuldig haar gezicht en haren uit en zag tot zijn opluchting, dat ze maar een kleine snee had boven haar wenkbrauw, die blijkbaar hevig gebloed had. Toen hij de snee ontsmette, alvorens er een pleister over te kleven, kreunde Isabel van de pijn. Langzaam opende ze haar ogen. Urs keek glimlachend op haar neer:
“Gaat het een beetje, Isabel? Je hebt me wel doen schrikken...”
Ze keek hem even aan en weer kwamen er tranen in haar ogen:
“Het gaat wel, Urs.”
Ze probeerde zich op te richten, maar zakte kreunend terug in de kussens en greep naar haar zij. Urs keek haar doordringend aan, tilde haar trui een beetje op en zag een grote bloeduitstorting aan haar linkerzij.
“Daar zul je de eerste dagen wat voorzichtig mee moeten zijn, je hebt hier een serieuze kneuzing.” zei Urs, terwijl hij in haar betraand gezicht keek.
Weer probeerde Isabel recht te komen, met een van pijn vertrokken gezicht. Urs duwde haar zachtjes terug op bed neer:
“Blijf nu eens even rustig liggen, Isabel. Waarom wil je absoluut opstaan?”
“Ik wil je niet...tot last zijn. Je wil me hier niet, Urs, dat is me wel duidelijk geworden. Laat me gaan...”smeekte ze.
Hij besloot hier niet op te reageren, maar stelde in plaats daarvan een andere vraag:
“Vertel me eerst eens wat je hier komt doen. Hoe wist je dat ik hier was en hoe heb je me gevonden?”
“Séb heeft me je adres gegeven en hij stelde voor, dat ik je hier zou komen opzoeken.” antwoorde ze naar waarheid.
“En omdat Séb dat zegt, kom je helemaal van Los Angeles naar Zwitserland? Waarom?”
Urs begreep er niets van. Isabel keek hem recht aan en zag aan zijn gezicht, dat hij totaal geen idee had wat ze daar deed.
“Om je te vertellen, dat ik...” ze stopte midden in haar zin en kon de woorden ‘van je hou’ niet over haar lippen krijgen.
Isabel staarde Urs alleen maar aan.
“Dat je...wat?” drong Urs aan.
Ze wennde haar blik af, kon hij het antwoord dan niet lezen in haar ogen? Hij nam haar gezicht tussen zijn handen, zodat ze hem wel moest aankijken:
“Vertel het me, Isabel, wat wou je zeggen?”
Zijn hazelbruine ogen keken diep in de hare. Isabel’s gedachten dwaalden af naar wat er de laatste tien maanden was gebeurd. Misschien was het beter om haar gevoelens kenbaar te maken; er waren al zoveel misverstanden tussen hen geweest en er was al zoveel tijd verloren. Renée had gezegd, dat Urs van haar hield en in die twee brieven naar Sébastien en haar ouders had hij ook geschreven, dat hij van haar hield, dus... Ze dacht niet langer na en flapte eruit:
“Dat ik van je hou, Urs.”
Zijn handen lieten haar gezicht los en alle kleur trok uit zijn gezicht weg. Hij stond op en keek op haar neer:
“Dat kan niet...ik geloof je niet.” fluisterde hij met gebroken stem.
Urs haalde even diep adem om zichzelf terug onder controle te krijgen alvorens hij verder ging:
“Wat probeer je met me te doen, Isabel? Is het niet voldoende, dat ik voor jou uit Los Angeles gevlucht ben? Als het je moest geruststellen: je hebt mijn hart al gebroken: wil je er ook nog eens op trappen?”
Met een gepijnigde blik in zijn ogen keek hij haar nog even aan en liep toen de slaapkamer uit. Zijn woorden konden haar niet harder raken indien hij haar in het gezicht geslagen had. Isabel wist niet waar ze het had: elke reactie had ze van hem verwacht, maar dit niet. Waarom geloofde hij haar niet? Wist hij dan niet hoe moeilijk het was voor haar deze woorden uit te spreken? Vastberaden bedacht ze bij zichzelf dat ze niet zou weggaan voor ze alles uitgesproken hadden. Met moeite kwam ze uit bed; ze moest even op de rand blijven zitten omdat ze duizelig was. Uiteindelijk volgde ze hem de woonkamer in. Hij stond in de keuken met zijn rug naar haar toe, zijn hoofd gebogen. Zijn handen omklemden het aanrecht zo krampachtig dat zijn knokels wit zagen.
“Ik probeer niks met je te doen, Urs. Ik spreek alleen de waarheid.” zei ze zacht.
Urs draaide zich langzaam om. Tot haar verbazing zag ze tranen in zijn ogen blinken. Haar hart ging naar hem uit en het liefst was ze naar hem toegerend om haar armen om hem heen te slaan, maar ze wist dat dit niet het juiste moment was.
“Eerst Carlos, dan Mark en nu ik? Je hebt wel een héél groot hart...” merkte hij sarcastisch op.
Ze zag de gekwetste blik in zijn ogen en was nu nog meer vastbesloten, dit volledig uit te praten:
“Wat ik voor Carlos heb gevoeld, was niet meer dan een verliefdheid. De gevoelens, die ik toen had, zijn niets vergeleken bij wat ik nu voel. Van Mark heb ik nooit gehouden. In ieder geval niet op de manier die jij bedoelt.”
Urs keek haar met een gekwelde blik aan, maar reageerde niet. Dat gaf haar moed om door te gaan:
“Ik weet, dat je me hebt horen zeggen, dat ik van Mark hou. Maar dat was wel omdat ik zo dankbaar was, dat hij je leven gered had. Mijn vader had al gezegd, dat we de hoop moesten opgeven, maar Mark heeft je erdoor gehaald. Ik hou van Mark als van een broer, Urs. Meer niet.”
Urs sloot even zijn ogen en haalde diep adem alvorens haar weer aan te kijken. Kon hij haar geloven? Ze klonk oprecht, maar toch twijfelde hij nog. Om zichzelf te beschermen tegen haar, nam hij een koele houding aan:
“Vertel me dan eens, Isabel, sinds wanneer denk je...” hij haperde even, “van me te houden?”
Isabel zag, dat hij het verschrikkelijk moeilijk had om haar te geloven. De gepijnigde blik in zijn ogen, zei haar genoeg:
“Waarschijnlijk al langer, maar het is pas echt tot me doorgedrongen, toen ik je belde in Sidney.” antwoordde ze.
Ze bleef hem recht aankijken en sloeg haar ogen niet neer. Het was nu van het grootste belang, dat hij zag, dat ze het meende.
“Oh ja, dat herinner ik me. Toen je die beroemde woorden sprak: ‘als ik ooit nog eens verliefd wordt...’”lachtte hij schamper.
Voor ze hierop kon reageren, ging hij verder:
“Ik hield op dat moment al zoveel van je, dat ik het gevoel had, dat mijn wereld instortte...”
Eindelijk! Eindelijk zei hij, dat hij van haar hield. Nu wist Isabel zeker, dat het goed zou komen! Dit moest uitgepraat kunnen worden. Ze besloot alleen op zijn laatste woorden te reageren:
“Dat gevoel ken ik ook...van je wereld...die instort...” mompelde ze.
Urs keek haar niet-begrijpend aan.
“Bij mij gebeurde dat, toen ik die foto in de krant zag van jou en Renée Murphy in de bar van dat hotel in Parijs.” ging ze verder.
Het duurde erg lang voor hij hier op antwoordde:
“Wat bedoel je?” vroeg hij tenslotte.
“Er stond bij, dat ze je vriendin was, Urs. Ik heb tot die dag nooit beseft hoeveel tranen een mens in zich kan hebben.” voegde ze er eerlijk aan toe.
Een sprankeltje hoop kwam in Urs’ hart. Hij kreeg het verschrikkelijk moeilijk met zijn emoties. Daar hij niet wou, dat ze dat zag, draaide hij zich om en liep naar de open haard. Een traan rolde over zijn wang en hij veegde ze driftig weg. Isabel keek hem oplettend aan; ze liep langzaam op hem toe en legde haar hand op zijn arm, terwijl ze voor hem ging staan en naar hem opkeek:
“Urs, het is omdat ik van je hou, dat ik het risico heb genomen deze reis te ondernemen, en ons een kans te geven...”
Ze voelde hoe hij beefde over zijn hele lichaam. Hij keek op haar neer en weer rolde er een traan over zijn wang. Met een teder gebaar veegde ze die weg en in een impulsief ogenblik sloeg ze haar armen om zijn hals, trok zijn hoofd naar zich toe en kustte hem teder. Toen liet ze hem los, benieuwd naar zijn reactie. Even werd ze weer onzeker, want hij had haar kus niet beantwoord. Urs keek haar diep in de ogen – voor haar gevoel een eeuwigheid – en trok haar toen dicht tegen zich aan. Zijn mond daalde op de hare neer in een hartstochtelijke kus. Isabel beantwoordde hem vol overgave. Ze had het gevoel alsof ze thuis gekomen was. Ze klampte zich aan Urs vast alsof ze hem nooit meer wou laten gaan.
“Oh Isabel, ik hou zo veel van je...” mompelde Urs tegen haar oor.
“Ik hou ook van jou, Urs...” fluisterde ze.
Hij tilde haar in zijn armen en liep naar de slaapkamer. Hij zette Isabel neer voor het bed en begon haar langzaam uit te kleden.
“Wat ben je mooi....Belle,” fluisterde Urs vol emotie, toen ze naakt voor hem stond. “Die naam past trouwens perfect bij jou.”
Isabel glimlachte en trok hem naar zich toe, waarbij haar handen onder zijn trui verdwenen en de sterke spieren op zijn rug masseerden. Even later lagen zijn kleren bij de hare. Urs trok de lakens weg en legde Isabel voorzichtig op het bed neer. Plots voelde ze zijn handen over heel haar lichaam, terwijl hun lippen elkaar vonden in een allesoverheersende kus. Veel later lagen ze verzadigd in bed, verstrengeld in elkaars armen.
“Ik kan nog steeds niet geloven, dat je van me houdt...” fluisterde Urs, met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht, terwijl hij liefdevol haar schouder kuste.
“Ik hou zielsveel van je, Urs. Meer dan van het leven zelf...” antwoordde Isabel, terwijl ze met haar tong langs zijn oor likte, waarbij hij kreunde van genot.


THE END!!!
_________________

[Anny]

Kristel wat een zalig einde. Eindelijk geven beide toe van elkaar te houden. Ik ben helemaal opgelucht en blij voor die twee. Het heeft zolang geduurd voor ze gelukkig mochten zijn.

Dank je wel Kristel voor dit prachtige verhaal. Veel succes met schrijven. En hopelijk mogen wij je binnenkort weer begroeten met je nieuwe verhaal.
Ik heb enorm genoten van dit verhaal.
_________________
[img:756e51a060]http://i158.photobucket.com/albums/t105/Aqualady_2007/eigen%20ontwerpen/siggijunibl.jpg[/img:756e51a060]

[konsalik]

Wat een geweldig verhaal Kristel en een fantastisch happy end. Het werd ook wel tijd met die twee Maar goed het is allemaal weer goed gekomen al hebben ze wel door vele bergen en dalen moeten gaan.

Kristel bedankt voor jouw verhaal, het posten hier en dat ik het op de hoofdsite heb mogen zetten.

Veel inspiratie en zodra je volgende verhaal klaar is hoor ik dat graag en zou ik het fijn vinden als je weer hier kwam posten

Nogmaals bedankt

liefs
Conny
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hoi Anny en Conny,

Bedankt dat jullie mijn ff zo goed vonden. Hopelijk kom ik vlug met een nieuw verhaal, maar ik kan niks beloven!
Ik zal het wel missen, dat posten maandagavond, maar ik kan nu misschien mijn hoofd eens breken over dat nieuwe verhaal!

Groetjes, Kristel
_________________