50plusser/ouderenforum doorstart

[Henny]

Kijk, dat is nu een modern sprookje.
Asiel aanvragen en zelfs een lease koets
De koets was niet langer beschikbaar, anders moest ze een boete van 5000 euro betalen
Dat vind ik zo goed gevonden
Erg leuk.

[Anky]

Dank je Henny, ben blij met je compliment! 🤗
_________________
Altijd blijven lachen

[joke]

Dat was een leuk sprookje om te lezen en Elisa heeft het maar getroffen met
haar tante Isabel zo is alles toch goed gekomen

[Anky]

ROODKAPJE door Anky

Er was eens een meisje dat zo dol op rood was dat bijna al haar kleren die kleur hadden.
Met haar verjaardag had ze een rode fiets gekregen van haar ouders en haar oma die aan de rand van het bos woonde had voor haar een rode jas gemaakt met een capuchon.
Daar was ze zo blij mee dat ze hem iedere dag droeg.
Aangezien ze in een land woonde waar het bijna iedere dag regende had ze heel veel haar capuchon op. Haar ouders noemden haar liefkozend Roodkapje en al gauw noemde iedereen haar zo.
Alleen haar oma bleef haar bij haar echte naam, Roosmarie noemen. Oma hield niet van bijnamen en ook niet van afkortingen. Bovendien was ze naar haar oma vernoemd, dat deden ze in die tijd nog. Oma was al zo oud dat bijna niemand haar meer bij de voornaam noemde.
Dat deden ze in die tijd ook nog niet, oudere mensen bij de voornaam noemen.
Ze werd altijd mevrouw genoemd en er werd U gezegd, behalve door haar kleindochter die riep altijd keihard “Oehoe oma Roosmarie, waar ben je? “
Ze was dol op haar oma en fietste regelmatig op haar nieuwe fiets naar oma toe.
Oma was dol op eigengebakken koekjes, speciaal kokoskoekjes.
Omdat Roodkapje... (laten we haar maar zo blijven noemen, anders wordt het zo lastig voor oma die immers ook Roosmarie heet en dan zitten we ook nog met de titel van dit sprookje) ...zo blij was met haar prachtige rode jas besloot ze kokoskoekjes voor oma te bakken.
Haar ouders waren nog niet thuis toen ze klaar was met bakken, maar ze besloot toch naar oma te fietsen, al was het wat laat en begon het donker te worden.
Ze zong luidkeels het liedje; Ik ben niet bang voor de boze wolf, ik ben niet bang, ik ben niet bang...terwijl ze het toch een beetje griezelig vond. Ze mocht nooit in het donker door het bos naar oma, ze deed het toch omdat ze anders een heel eind om moest fietsen en het begon al donker te worden.
Nu woonde er in het bos een oude sacherijnige wolf. Hij had moeite zijn kostje bij elkaar te scharrelen, de hazen en konijnen waren hem altijd te snel af en lachten hem uit vanuit hun veilige holletjes. Hij had al min of meer besloten dan maar vegetariër te worden, maar vond de wortels niet te verteren. Ineens dacht hij aan de oude vrouw die aan de rand van het bos woonde, dat zou geen mals hapje zijn maar beter dan een peen. Hij rende naar het huisje toe, keek schichtig om zich heen. Gelukkig begon het al donker te worden, hij waagde zich nooit zo dicht bij de mensen.
Er liep regelmatig een bejaarde jager rond die gezworen had de wolf te zullen schieten voor hijzelf de pijp uit ging. In die tijd waren wolven wel beschermd maar er werd veel door de vingers gezien,. Zeker als er weer een lammetje verdwenen was.
De wolf sloop om het huisje heen, de achterdeur stond op een kier, met zijn poot kon hij hem zo verder openduwen. De oude vrouw stond in de keuken en neuriede een liedje, ze was thee aan het zetten. De wolf nam een sprong naar de keel van de vrouw, helaas lieten zijn stramme poten dat niet toe, ook een wolf is gevoelig voor artrose. Hij kwam niet verder dan een been, daar zette hij flink zijn tanden in. Oma Roosmarie viel languit, met haar hoofd op de stenen vloer en verloor het bewustzijn. De wolf liet niet los en sleepte zijn slachtoffer de deur uit. Hij probeerde te kauwen, maar zijn tanden waren ook niet meer zo scherp en oma had stevige leren laarzen aan. De ogen van de wolf deden het ook niet meer zo goed. In feite had hij een ernstige vorm van staar.
Ineens hoorde hij een vrolijke stem roepen. “Oehoe oma Roosmarie, waar ben je?”
De wolf schrok zich wild, liet oma los, sprong naar binnen en dook onder de dekens van oma's bed.
Hij hoorde voetstappen en begreep ineens dat het dat meisje met de rode jas was (niet dat hij wist wat rood was, hij was ook al kleurenblind) maar hij herkende haar stem.
“Oma ben je ziek?” De dekens werden weggetrokken en Roodkapje staarde met grote ogen naar de grote bek van de wolf. “Oma wat heb je een grote mond”. Ze moest giechelen, want Roodkapje had hele goede ogen en zag meteen dat het niet haar oma was. De wolf sperde zijn muil open omdat sappige boutje te pakken, maar Roodkapje was hem te snel af. Ze had nog steeds de zak met kokoskoekjes in haar hand. Met een vlugge beweging stopte ze de hele zak in die grote bek en ze bleef zo duwen dat de wolf er bijna in stikte.
Intussen was oma bijgekomen en zag de jager ongerust boven haar staan. Hij had de sporen van de wolf gevolgd die naar het huisje leidden.
Hij had zijn geweer schietklaar in zijn hand toen ze naar binnen gingen.
Daar vonden ze Roodkapje en de bijna gestikte wolf.
De jager had ook een groot net bij hem en gooide dat over de wolf, hij vond het wat te ver gaan om hem dood te schieten. Tenslotte waren wolven beschermd en hij had geen lammetje doodgebeten.
Hij nam de wolf mee naar de dierentuin, waar ze hem bij een eenzame oude wolvin zetten.
Samen leefden ze nog een paar jaar en de wolf hoefde nooit meer honger te lijden.

En Roodkapje? Die ging samen met oma nieuwe kokoskoekjes bakken, nadat ze eerst naar haar ouders gebeld had dat ze bij oma bleef logeren.
Ondanks dat de wolf weg was mocht ze nog steeds niet alleen door het donkere bos fietsen.


_________________
Altijd blijven lachen

[Greet.W]

Wat weer een supermooi sprookje 👍
Hoe bedenk je het een wolf met vele ouderdom kwalen

[Anky]

Dank je wel Greet!
Dat verzinnen gaat eigenlijk vanzelf...😆
_________________
Altijd blijven lachen

[Henny]

Deze versie van Assepoester kan mij zeker ook goed smaken. En, zoals het in een sprookje hoort, leven ze weer lang en gelukkig. Prima gedaan!

[Anky]

Dank je wel Henny!
_________________
Altijd blijven lachen

[Anky]

DE KOOLMEZEN door Anky

Er was eens een koolmezenpaar, hij heette Gerrit, zij heette Truus, die op zoek gingen naar een nieuw huis. Ze hadden al een paar jaar achter elkaar in een brievenbus van een groot huis hun nest gemaakt. Maar toen het weer voorjaar werd en de drang groot, zei Truus:” Gerrit, ik wil niet weer in die brievenbus. Die vervelende mensen die iedere keer om het hoekje gluren en foto’s willen maken, ik heb het helemaal gehad daarmee. Weet je nog die keer toen er een minkukeltje uit het ei kwam? We gooiden hem uit het nest, was toch niet levensvatbaar en wat deed dat mens? Ze legde hem terug tussen onze andere koters die wel goed waren. Tja dan moet je hem voor de tweede keer eruit gooien. Geen goed voorbeeld voor de rest hoor.”
“Goed hoor schat,” zei Gerrit, “maar dan moeten we wel voortmaken. Voor je het weet is alles bezet. “
Ze vlogen door het park, door het bos en in tuinen totdat Truus ineens opgewonden riep:” Gerrit, kijk daar een prachtig huisje! Kijk nou goed domoor! Volgens mij moet je aan de bril! Daar achter die struiken! Zullen we dat huis nemen Gerrit? Ik heb echt zin hier een gezin te stichten.”
“Goed schat,” zei Gerrit, “ kom mee naar binnen, dan gaan we gelijk beginnen.”
“Eerst strootjes en dons zoeken,” bitste Truus
Ja hoor, het was een prachtig huis, groen met rood-witte luiken en een schuin dak. Er was zelfs een klein balkonnetje voor. Truus vloog meteen naar binnen en spoorde Gerrit aan te gaan zoeken naar dingen om het nest te bekleden.
Ze bleef zelf binnen, want voor je het zou weten zat er een ander stel in. Dat is het mooie van een vogelhuis, je hoeft niet eindeloos op een lijst te staan, er gaan geen vreemdelingen voor. Vind je een huis, meteen erin blijven. Wie het eerste komt die het eerste pompt.
Om de beurt vlogen ze af en aan om hun huis in te richten. Het werd nog even spannend toen een paar mussen het huis in wilden pikken. Ze kwetterden en sloegen met hun vleugels, maar Gerrit maakte zich breed. Oké, hij was dan wel kleiner maar om de drommel niet bang. Toen Truus er ook bij kwam en met een venijnig snaveltje begon te pikken, vlogen de brutale mussen weg en gingen op een tak zitten schelden.
Truus en Gerrit bouwden hun huisje verder uit. Truus wilde eigenlijk een mooie kast erbij maar Gerrit vond dat teveel van het goede.
Na een paar weken kreeg Truus aandrang om eieren te leggen. Omdat ze het al meerdere keren gedaan had was het een fluitje van een cent. Uiteindelijk lagen er 9 eitjes in het nest. Gerrit vloog heen en weer met versterkend voedsel voor Truus. Die liet het zich lekker aanleunen, tenslotte had zij het meeste werk verricht.
Op een dag toen ze lekker lag te soezen op de eieren en Gerrit op zoek was naar voedsel tikte er een sijsje met haar snavel op het luikje.
“Buurvrouw, mag ik even binnenkomen?”
Verwonderd tuurde Truus naar buiten. Geen gevaar, alleen een klein vogeltje.
Ze riep dat het sijsje naar binnen mocht. Eenmaal binnen barstte het sijsje in tranen uit. Ja heus, vogels kunnen ook huilen!
Truus klopte haar geruststellend op haar kopje. “Kom kom, zo erg kan het toch niet zijn?”
“ Jawel,” snikte het vogeltje, “ mijn mannetje is gisteren opgefroten door een kat, ik heb 5 eitjes in mijn nestje, die staan op springen. Ik ben zo moe van dat heen en weer gevlieg en dat gezoek naar voedsel en nu moet ik straks in mijn eentje die hongerige bekkies voeren. Zouden jullie heel misschien af en toe kunnen oppassen? Ik zit hier vlak achter in die hoge boom.”
Truus keek eens naar het sijsje, ze zag er wel wat minnetjes uit.
“Is het je eerste nestje? Dan valt het niet mee. Wij hadden ons eerste nestje in een tuin van een oud echtpaar. Zij heette Truus en hij heette Gerrit, daarom hebben we onszelf die namen gegeven. Nostalgie snap je? Ze waren heel lief en brachten altijd nootjes en zaden naar ons. Maar ja, ze gingen naar een bejaardenhuis, het huis werd verkocht en in de tuin alle bomen gekapt. Daar liggen alleen nog maar tegels. Daarna hebben we een paar jaar in een brievenbus genesteld, was wel veilig, maar ook niet alles. Dit huisje is heel fijn. Natuurlijk willen we jou helpen. Straks komt Gerrit terug, die brengt je wel wat voedsel. Het duurt nog wel even voor onze eitjes uitkomen. Hoe heet je trouwens?”
“ Gewoon Sijs, ik ben Sijs Twee en mijn mannetje was Sijs Een, hij was een beetje dominant maar wel lief hoor. Heel fijn dat jullie willen helpen. Ik ga gauw terug om verder te broeden. Heel erg bedankt!”
Opgelucht vloog het sijsje terug naar haar nest.
En zo gebeurde het dat Gerrit en Truus het heel druk kregen. Ze vlogen af en aan naar hun eigen huis en naar het nest van Sijs. Daar kwamen al heel snel alle vijf de eitjes uit. De jonkies zaten bijna de hele dag te piepen. Toen ook de eitjes van Truus uitkwamen hadden ze het nog drukker. Gelukkig vlogen de jongen van Sijs snel uit, die konden toen zelf ook voedsel zoeken.
Sijs Twee was heel blij met haar buren en hielp ook voedsel voor de kleine koolmeesjes zoeken toen haar eigen koters groter werden.
Toen alle kleine vogels uitgevlogen waren besloten Gerrit en Truus nog een poosje vakantie te vieren in hun mooie huisje en kwam Sijs Twee regelmatig buurten.
Volgend jaar was nog erg ver weg en dan zagen ze wel wat er dan ging gebeuren.
Hun motto was, pluk de dag, het leven is kort dus geniet ervan!
_________________
Altijd blijven lachen

[Greet]

Gerrit en Truus hadden het wel getroffen met hun "luxe " onderkomen En fijn dat ze ook weten wat noaberhulp is .
Ik heb met heel plezier het sprookje gelezen . Wat mij betreft verdien je een 10 met een griffel 😄👍.

[Anky]

Dank je wel Greet!
Fijn om te horen dat je genoten hebt van mijn sprookje.
_________________
Altijd blijven lachen