50plusser/ouderenforum doorstart

[Henny]

Kijk, dat is nu een modern sprookje.
Asiel aanvragen en zelfs een lease koets
De koets was niet langer beschikbaar, anders moest ze een boete van 5000 euro betalen
Dat vind ik zo goed gevonden
Erg leuk.

[Anky]

Dank je Henny, ben blij met je compliment! 🤗
_________________
Altijd blijven lachen

[joke]

Dat was een leuk sprookje om te lezen en Elisa heeft het maar getroffen met
haar tante Isabel zo is alles toch goed gekomen

[Anky]

ROODKAPJE door Anky

Er was eens een meisje dat zo dol op rood was dat bijna al haar kleren die kleur hadden.
Met haar verjaardag had ze een rode fiets gekregen van haar ouders en haar oma die aan de rand van het bos woonde had voor haar een rode jas gemaakt met een capuchon.
Daar was ze zo blij mee dat ze hem iedere dag droeg.
Aangezien ze in een land woonde waar het bijna iedere dag regende had ze heel veel haar capuchon op. Haar ouders noemden haar liefkozend Roodkapje en al gauw noemde iedereen haar zo.
Alleen haar oma bleef haar bij haar echte naam, Roosmarie noemen. Oma hield niet van bijnamen en ook niet van afkortingen. Bovendien was ze naar haar oma vernoemd, dat deden ze in die tijd nog. Oma was al zo oud dat bijna niemand haar meer bij de voornaam noemde.
Dat deden ze in die tijd ook nog niet, oudere mensen bij de voornaam noemen.
Ze werd altijd mevrouw genoemd en er werd U gezegd, behalve door haar kleindochter die riep altijd keihard “Oehoe oma Roosmarie, waar ben je? “
Ze was dol op haar oma en fietste regelmatig op haar nieuwe fiets naar oma toe.
Oma was dol op eigengebakken koekjes, speciaal kokoskoekjes.
Omdat Roodkapje... (laten we haar maar zo blijven noemen, anders wordt het zo lastig voor oma die immers ook Roosmarie heet en dan zitten we ook nog met de titel van dit sprookje) ...zo blij was met haar prachtige rode jas besloot ze kokoskoekjes voor oma te bakken.
Haar ouders waren nog niet thuis toen ze klaar was met bakken, maar ze besloot toch naar oma te fietsen, al was het wat laat en begon het donker te worden.
Ze zong luidkeels het liedje; Ik ben niet bang voor de boze wolf, ik ben niet bang, ik ben niet bang...terwijl ze het toch een beetje griezelig vond. Ze mocht nooit in het donker door het bos naar oma, ze deed het toch omdat ze anders een heel eind om moest fietsen en het begon al donker te worden.
Nu woonde er in het bos een oude sacherijnige wolf. Hij had moeite zijn kostje bij elkaar te scharrelen, de hazen en konijnen waren hem altijd te snel af en lachten hem uit vanuit hun veilige holletjes. Hij had al min of meer besloten dan maar vegetariër te worden, maar vond de wortels niet te verteren. Ineens dacht hij aan de oude vrouw die aan de rand van het bos woonde, dat zou geen mals hapje zijn maar beter dan een peen. Hij rende naar het huisje toe, keek schichtig om zich heen. Gelukkig begon het al donker te worden, hij waagde zich nooit zo dicht bij de mensen.
Er liep regelmatig een bejaarde jager rond die gezworen had de wolf te zullen schieten voor hijzelf de pijp uit ging. In die tijd waren wolven wel beschermd maar er werd veel door de vingers gezien,. Zeker als er weer een lammetje verdwenen was.
De wolf sloop om het huisje heen, de achterdeur stond op een kier, met zijn poot kon hij hem zo verder openduwen. De oude vrouw stond in de keuken en neuriede een liedje, ze was thee aan het zetten. De wolf nam een sprong naar de keel van de vrouw, helaas lieten zijn stramme poten dat niet toe, ook een wolf is gevoelig voor artrose. Hij kwam niet verder dan een been, daar zette hij flink zijn tanden in. Oma Roosmarie viel languit, met haar hoofd op de stenen vloer en verloor het bewustzijn. De wolf liet niet los en sleepte zijn slachtoffer de deur uit. Hij probeerde te kauwen, maar zijn tanden waren ook niet meer zo scherp en oma had stevige leren laarzen aan. De ogen van de wolf deden het ook niet meer zo goed. In feite had hij een ernstige vorm van staar.
Ineens hoorde hij een vrolijke stem roepen. “Oehoe oma Roosmarie, waar ben je?”
De wolf schrok zich wild, liet oma los, sprong naar binnen en dook onder de dekens van oma's bed.
Hij hoorde voetstappen en begreep ineens dat het dat meisje met de rode jas was (niet dat hij wist wat rood was, hij was ook al kleurenblind) maar hij herkende haar stem.
“Oma ben je ziek?” De dekens werden weggetrokken en Roodkapje staarde met grote ogen naar de grote bek van de wolf. “Oma wat heb je een grote mond”. Ze moest giechelen, want Roodkapje had hele goede ogen en zag meteen dat het niet haar oma was. De wolf sperde zijn muil open omdat sappige boutje te pakken, maar Roodkapje was hem te snel af. Ze had nog steeds de zak met kokoskoekjes in haar hand. Met een vlugge beweging stopte ze de hele zak in die grote bek en ze bleef zo duwen dat de wolf er bijna in stikte.
Intussen was oma bijgekomen en zag de jager ongerust boven haar staan. Hij had de sporen van de wolf gevolgd die naar het huisje leidden.
Hij had zijn geweer schietklaar in zijn hand toen ze naar binnen gingen.
Daar vonden ze Roodkapje en de bijna gestikte wolf.
De jager had ook een groot net bij hem en gooide dat over de wolf, hij vond het wat te ver gaan om hem dood te schieten. Tenslotte waren wolven beschermd en hij had geen lammetje doodgebeten.
Hij nam de wolf mee naar de dierentuin, waar ze hem bij een eenzame oude wolvin zetten.
Samen leefden ze nog een paar jaar en de wolf hoefde nooit meer honger te lijden.

En Roodkapje? Die ging samen met oma nieuwe kokoskoekjes bakken, nadat ze eerst naar haar ouders gebeld had dat ze bij oma bleef logeren.
Ondanks dat de wolf weg was mocht ze nog steeds niet alleen door het donkere bos fietsen.


_________________
Altijd blijven lachen

[Greet.W]

Wat weer een supermooi sprookje 👍
Hoe bedenk je het een wolf met vele ouderdom kwalen

[Anky]

Dank je wel Greet!
Dat verzinnen gaat eigenlijk vanzelf...😆
_________________
Altijd blijven lachen