Millershill - door Conny Konsalik

[konsalik]

Hoi Kristel

Bedankt voor jouw reactie. En nee ik gaf geen les op de Uni maar ik ben er wel bekend

Deze week hoofdstuk 8: Sonja gaat opnieuw de confrontatie met Urs aan. In de dansschool wacht Carola een verrassing en David legt Marina uit hoe zijn achtergrond eruit ziet.

Ik wens jou een fijn weekend en tot volgende week

liefs
Conny


Hoofdstuk 8
“Mij krijg je daar niet meer naar binnen” moppert Hans zijn bivaksmuts aftrekkend. “Hij had me bijna te pakken.” Sonja huivert onwillekeurig terug denkend aan de houdgreep waarin zij heeft gelegen. Ze kijkt boos naar Hans.
“Okay, Tanya jij gaat hem eten brengen” draagt Sonja haar op.
“Duh doe lekker zelf. Ik ga niet bij die koude kikker naar binnen en jou heeft hij tenslotte toch al gezien.”
“Dat is waar” valt Gerard haar bij. De anderen melden zich nu ook en zijn het met Tanya eens.
“Stelletje idioten ook” moppert Sonja. Ze schuift haar bord weg en besluit een biefstuk te maken voor Urs. Hij houd misschien wel niet van macaroni en de geur van een gebakken biefstukje doet hem zeker watertanden. Als ze een kwartiertje later bij Urs binnen gaat zit hij weer in meditatie houding op bed. Ze blijf afwachtend staan op veilige afstand van het bed. Zijn ogen gaan ineens open en kijken haar strak aan.
“Kijk eens aan de cheffin zelf weer. Zijn die andere boerenkinkels met hun staart tussen de benen afgedropen?” sneert hij. Verschrikt kijkt Sonja hem aan. Ze krijgt het ijskoud onder zijn blik. “Ik wil geen van die malloten hier binnen zien. De enigste die binnen mag komen ben jij. Is dat begrepen” vraagt Urs streng. Even is Sonja van haar à propos maar al snel krijgt ze haar babbel weer terug.
“Ik heb een lekker biefstukje voor je gemaakt. Ik hoop dat je het lekker vindt.” Ze schuifelt wat dichterbij om het eten op het tafeltje neer te zetten. Urs volgt al haar bewegingen en zij voelt zich knap ongemakkelijk onder die hazelnootbruine ogen die haar zo kil aankijken.
“Je zult wel honger hebben” mompelt ze.
“Neem dat eten maar weer mee. Ik wil alleen dat glas water.” Sonja overdenkt of ze hem kan overhalen het rapport te lezen zodat hij weer vrij gelaten kan worden.
“Hier ligt het rapport mocht je het willen lezen?” begint ze.
“Hoe vaak moet ik nog zeggen dat ik nergens toe gedwongen wil worden. Dus ook niet om dat rapport te lezen. Je kunt gaan” zegt hij. Als Sonja niet gelijk reageert springt hij van zijn bed en dreigt achter haar aan te komen. Van schrik vliegt Sonja naar de deur en durf pas weer adem te halen als ze het slot heeft omgedraaid. Mijn hemel wat een kerel zeg. Nou dan lijd hij maar honger. Moet hij het zelf ook maar weten.


Carola is blij weer eens naar de dansschool te kunnen gaan. De afgelopen jaar is niet alleen het leren erbij ingeschoten ook haar hobby dansen heeft op een heel laag pitje gestaan. Maar gelukkig zijn er nog genoeg mensen die haar kennen. Na een uur ballroom heeft ze een kleine pauze voordat de Latin American lessen beginnen. Ze vindt deze dansen heel wat leuker dan de Ballroom maar helaas is haar ballroompartner Paul geen geschikte partner voor de Latin dansen. Ze hoopt maar dat er de komende uur een heer vrij is om mee te dansen. Ze haat het om een onzichtbare partner te hebben. Maar ze weet uit voorgaande jaren dat er meestal weinig mannen komen die alleen zijn. De meeste komen gezellig met hun vriendin.
“Carola, als je nog mee wilt doen moet je nu komen” roept Pierre haar leraar.
“Ja, graag heb je al een danspartner” plaagt ze hem.
“Mon dieu madmoiselle jij speelt met vuur” moppert hij. Carola schatert. Als Carola even later tot de conclusie dat wederom alle heren bezet zijn bereid ze zich maar voor op een onzichtbare partner. Pierre moet lachen om haar dramatische gezichtsuitdrukking tijdens de rumba. Hij kan haar echter niet verder helpen want hij heeft zijn aandacht nodig voor een jong stel dat niet begrijpt hoe de rumba in elkaar steekt.
“Mensen we gaan verder met de paso doble” meldt Pierre. “Geweldig” zucht Carola. Ze raakt gefrustreerd en wil eindelijk eens fatsoenlijk kunnen dansen met een man dus. Dramatisch steekt ze haar handen in de lucht en roept uit: ”Ik wil een man.” De andere cursisten kijken haar geamuseerd aan. Geroezemoes klinkt door de danszaal en Carola heeft niet gezien dat haar eigen prof, van de universiteit, zijn entree maakt en Pierre gebaard vooral die paso doble erin te gooien. Hij wijst naar Carola die met de rug naar hem toe staat te mokken. Pierre grinnikt en zet de paso doble aan. De mannelijke cursisten nemen gelijk de beginpositie aan en lopen in richting van de dame. Carola weet niet wat ze ziet als ze in de grote spiegel voor zich kijkt. Van achteren nadert professor Marin. En hoe nadert hij, dansend en wel. Ze slikt, hij ziet er zeer indrukwekkend uit. Ze weet dan zijn hand binnen twee tellen om haar middel zal gaan en zet zich onbewust schrap voor de naderende aanraking. Als Carlos haar omdraait en verleidelijk in haar ogen kijkt, smelt ze bijna. Hij leidt perfect, danst zeer gepassioneerd en plaatst haar telkens daar waar hij haar hebben wil. Bij de volgende figuren gaat haar arm als vanzelf rond zijn nek. Hij ruikt heerlijk realiseert ze zich. Hij tilt haar op alsof ze een veertje is om haar vervolgens galant weer neer te zetten. Als de dans ten einde is kan ze Carlos alleen maar aanstaren. Het duurt even voor zij haar tong terug heeft.
“Goede avond Carola, heb je al een geschikte danspartner gevonden?” vraagt hij glimlachend.
“Professor, ik wist niet dat u kon dansen” weet ze uiteindelijk uit te brengen.
“Doe ik al wat jaren hoor maar ik heb jou hier dus nog nooit gezien en ik kom hier best vaak” legt Carlos uit.
“Misschien omdat ik een jaartje eruit ben geweest. Trouwens bedankt voor deze dans. Mijn onzichtbare partner is gelukkig in rook opgelost.”
“Maar goed ook want anders had ik hem wel weggejaagd. Maar weet je jij zoekt iemand voor de danswedstrijd over twee weken en ik ook. Zullen we de handen ineen slaan en samen en danspaar vormen. Zonder verplichtingen uiteraard want ik ben een eerbare oude man” grapt hij.
“U bent niet oud professor en ja graag wil ik met u een danspaar vormen.”
“Eén ding dan nog ik ben op de universiteit professor daarbuiten heet ik gewoon Carlos, Oké?” Hij steekt haar zijn hand toe.
“Oké prof….. Carlos' stemt ze lachend in.


David komt ’s avonds laat thuis. De hele dag is hij druk geweest met zijn werk maar sinds zijn lunch spookt er voortdurend een dame door zijn gedachten. Hij glimlacht als hij haar in de gang tegenkomt. “En zijn jullie geslaagd voor de baby spullen?” vraagt hij vriendelijk. Ze bedankt hem voor het feit dat hij zich bedacht had wat betreft de baby benodigdheden. Ze loopt naar haar handtas en haalt er het overgebleven geld en de kassabonnen uit en overhandigd hem dit.
“Maar dat hoefde toch niet” begint David.
“Jawel, want jij betaald al zoveel voor Peggy. Ze is ook naar de kapper geweest met mij maar dat is voor mijn rekening.” David kijkt haar onderzoekend aan en ziet nu pas dat ook Marina een ander kapsel heeft.
“Ik wil die kappersrekening best betalen hoor. Je ziet er trouwens prachtig uit” gooit hij eruit. Ze glimlacht verlegen.
“Dank je wel David maar dat hoeft echt niet.”
“Okay dan. Hebben jullie al gegeten?”
“Ja en Peggy is naar boven omdat ze erg moe was na de hele dag te hebben rondgelopen. Maar ik zal in de keuken doorgeven dat jij wilt eten.” Hij volgt haar naar de keuken en geeft de kok opdracht zijn eten klaar te maken en dat op te laten dienen in de eetkamer.
“Marina, kom je mee want ik wil nog even met je praten. Het gaat over Peggy.” Marina laat zich van hem naar de eetkamer dirigeren en vervolgens op een stoel drukken.
“Jij zult wel denken dat ik een boeman ben naar je nichtje toe” begint hij het gesprek.
“Nou dat zou ik niet gelijk willen beweren” antwoordt Marina.
“Laat me even uitleggen dan begrijp je mijn reacties misschien. Mijn broer James en ik moesten onze moeder al vroeg missen. Mijn vader deed alles om zo goed mogelijk voor ons te zorgen. Maar hij kon er maar niet overheen komen dat mijn moeder al zo vroeg sterven moest. Wij werden op een gegeven moment opgevoed door kindermeisjes en hij stortte zich op zijn werk. Maar door de hele toestand was hij er met zijn gedachten niet meer goed bij en maakte en de ene naar de ander fout. Zijn bedrijf ging berg afwaarts en toen ik afgestudeerd was, verlangde hij van mij dat ik met het bedrijf ging bemoeien. James die vijf jaren jonger dan ik was bleef dus overdag veel alleen. Geen goed ding voor een puberende jongen van zestien. Hij veranderde en was veel van huis, ging met de verkeerde vrienden om en deed dingen die niet door de beugel konden. Ik kon niet meer op hem letten overdag omdat mijn werk me opslokte. Al gauw besefte ik dat er iets moest gebeuren om zaken op orde te stellen. Anders was een failletsement onafwendbaar. Op een gegeven moment werd James gearresteerd wegens bezit van verdovende middelen. Mijn vader was ten einde raad. Met zijn jongste zoon ging het slecht en met het bedrijf ging zo mogelijk slechter. Ik was destijds genoodzaakt om vader te dwingen, Millershill ons eerste park aan de concurrent te verkopen, om James vrij te krijgen en mijn vader wat meer lucht te geven. Van af dat moment werd James met sterke hand door mijn vader en mij geleid. Mijn vader stierf een jaar later en liet alle schulden en zorgen op mijn schouders vallen. Ik voelde me verplicht om James op het rechte pad te houden. Ik stuurde hem naar een universiteit waar hij Peggy leerde kennen. De twee vielen gelijk voor elkaar en ik was zo blij dat het goed met hem ging. Na een jaar kwam James thuis met het verhaal dat Peggy zwanger was van hem. Mijn eerste reactie was hem te verbieden met haar te trouwen maar ik zag al snel dat die jongen gewoon gelukkig was met haar. De twee trouwden dus en waren gelukkig met elkaar. Tot die bewuste avond dat James en Peggy met de boot wilde varen. Ik verbood het hem omdat het op de universiteit niet goed ging. Hij zou alle zeilen bij moeten zetten om verder te kunnen en zijn tentamens te halen. Ze waren zo boos op mij dat ze toch gingen. Alleen was er maar één 1 reddingsvest aan boord en de rest lag in een afgesloten kast waarvan ik de sleutel in mijn bezit had. James deed Peggy het reddingsvest aan en ging zelf zonder. Midden op zee kwam hij in botsing met een vrachtschip dat hem niet gezien had. Ontwijken kon niet meer. De bemanning van het schip heeft nog uren naar hem gezocht maar hem niet gevonden. Peggy werd wel gered. James spoelde anderhalve dag later aan op het strand. “ Hij zucht en kijkt naar Marina die al die tijd aandachtig heeft zitten luisteren naar hem. “En nu heb ik helemaal niemand meer.” Marina staat op en loopt naar hem toe. Ze kan gewoon niet anders, deze man wil ze een dikke knuffel geven en dat doet ze ook. “Jij arme man” zegt ze haar armen om zijn hals slaand. David doet een verwoede poging om zijn tranen te bedwingen en dat lukt niet helemaal. Marina bedenkt dat het goed is zijn kant van het verhaal te horen. Peggy is niet alleen rouwende om James. David is dat ook. Hij heeft echt helemaal niemand meer, alleen het ongeboren kind van zijn broer en Peggy.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

Wat een hoofdstuk!
Sonja die het ijskoud krijgt van Urs' blik: kan ik me niet voorstellen, rillingen wel, maar dan in een heel andere betekenis Ik denk niet dat hij zich gemakkelijk zal laten overtuigen dat rapport te lezen. Misschien moet ze eens een andere aanpak proberen, zoals wij zeggen: "je vangt meer met honing dan met azijn".

Dan die dansschool: zoals je die ontmoeting omschrijft voor de passo doble tussen Carlos en Carola: ze smelt als hij haar verleidelijk aankijkt, ik zou spontaan ontbranden (ja, dat cutie krijg je er niet uit hoor )

Wat een droevig verhaal van David. Misschien heeft het hem wel goed gedaan er eens met iemand over te praten en Marina is waarschijnlijk de aangewezen persoon om hem te troosten...

Prachtig geschreven weer, Conny, kijk uit naar het vervolg
Groetjes, Kristel
_________________

[konsalik]

Dank je wel Kristel voor je reactie. Deze week Sebastien heeft het moeilijk met zijn buurvrouw en Sonja neemt een besluit.

Veel leesplezier en tot volgende week

liefs

Conny


Hoofdstuk 9
“Zo, Michelle, wil je iets drinken?” vraagt Seb als hij zijn woonkamer binnen komt.
“Alstublieft, oom Seb noemt u mij Micky dat doen al mijn vrienden.” Sebastien kijkt vreemd op. Is zijn nichtje al bevriend met de buurvrouw? Ze kent haar pas enkele uurtjes.
“Je moet niet zomaar met ander mensen meegaan, Michelle. En onze buurvrouw weet ik niet wat ik er van moet denken. Ze lijkt wel een heks met haar drie katten. Heb jij toevallig nog een bezem gezien hiernaast?” Hij grijnst om zijn eigen opmerking. “Of misschien een grote heksenketel?” Hij proest het uit. Micky kan er niet om lachen. Het is wel duidelijk dat haar oom geen goede vriendjes is met zijn buurvrouw. Zij vond Willy nu juist zo aardig. En wat heeft ze lieve katten. Daar kon ze uren mee spelen.
“Nee, ik heb er geen bezem en ook geen heksenketel gezien” moppert ze.”Ze heeft erg lieve poesjes en ze was zo aardig mij binnen te vragen omdat ik al uren op de stoep zat.” Seb ziet dat hij te ver is gegaan en troost zijn nichtje dat hij het niet zo bedoelde.
“Zeg wanneer moet jij weer naar school?” vraagt hij om haar af te leiden.
“Over twee weken pas” antwoordt zij. Sebastien is na aan het denken hoe hij dit alles moet regelen. Aan de ene kant moet hij werken en aan de andere kant moet hij meer tijd vrij maken voor zijn nichtje. Daarbij lijkt Urs van de aardbodem verdwenen. Hij is niet te bereiken en dat terwijl hij zo graag wat vrije dagen op zou willen nemen. Urs heeft hem niet verteld dat hij de stad uit ging voor zaken. Maar aan de andere kant doet Urs zulke dingen wel vaker en dan duikt hij een tijdje later weer op en heeft een mega deal in de wacht gesleept. Maar nu moet hij eerst een oplossing vinden voor Micky. Haar mee naar kantoor nemen is geen optie. Ze zou zich daar dood vervelen. Vriendinnen heeft ze niet zoveel in deze buurt wonen en zijn moeder kan ook niet. Hij besluit een advertentie te plaatsen voor oppas. Even bedenkt hij dat hij zijn buurvrouw zou kunnen vragen een oogje in het zeil te houden. Maar deze gedachte verwerp hij gelijk weer. Hij besluit in de tuin te gaan zitten zodat Micky nog kan zwemmen. Michelle blijft tegen hem aan kletsen. Dit is Seb niet gewend maar hij vind het wel prettig om haar te horen kwebbelen. Ineens ziet hij in een ooghoek een kat door de heg kruipen. Wat een lef heeft dat beest. Onwillekeurig zet Seb zijn stekels op voor de komende confrontatie met zijn buurvrouw die zeker gaat komen. Micky heeft de kat nu ook gezien en loopt op het beestje toe.
“Hey, blackie. Ben jij door de heg gekropen?” vraagt ze het diertje dat gelijk begint te spinnen.
Willy vangt ineens de naam Blackie op en spitst haar oren. Tegelijker tijd kijkt ze rond om te zien of Blackie er is. Geen Blackie. Ze kromt haar tenen en maakt zich op voor de confrontatie met haar buurman. Ze staat op en kijkt over de heg en ziet dat Mickey de poes in haar armen heeft.
“Sorry” begint Willy zich te verontschuldigen. “Micky kom maar hier met hem dan zal ik hem naar binnen doen dan kan hij jullie niet meer storen.” Ze reikt over de heg en weigert het om Sebastien aan te kijken.
“Oom Sebastien mag ik even de kat naar Willy brengen dan kan ik Whitey en Tiger ook nog even gedag zeggen” smeekt ze haar oom. Sebastien moet er even over nadenken maar kan dan de smekende blik van zijn nichtje niet weer staan.
“Okay, doe maar, maar let wel op wat ik je straks heb gezegd.” Mickey grijnst naar haar oom en vliegt met de kat in haar armen naar de voordeur. Willy keurt Seb geen blik meer waardig en gaat haar voordeur openen voor Mickey die hartelijk begroet wordt door de andere twee poezen.
Willy kijkt glimlachend toe.
“Wil je misschien iets drinken?”
“Graag, dan kunnen we nog eventjes kletsen” gniffelt ze. Willy besluit even binnen te blijven zitten zodat die akelig man daarbuiten niet alles hoor wat het kind hier vertelt.
“Ik heb nog lekker enkele weken vakantie voor ik naar mijn nieuwe school ga. Alleen is het jammer dat ik geen vriendinnen in de buurt hier heb. Ik verveel me dood. Willy mag ik niet bij jou met de katjes spelen?”
“Natuurlijk mag dat” antwoordt Willy zich afvragend wat haar oom er wel niet van zal vinden. “Jij bent altijd welkom hoor. Meestal ben ik toch thuis. Zoals je weet kan ik hier werken.”
“Weet je Willy, mijn oom vroeg mij of jij een bezem en een kookpot hebt.” Willy kijkt haar niet begrijpend aan.
“Natuurlijk heb ik die, hoezo?” Mickey proest het uit.
“Nou, Oom Seb dacht dat jij een heks was en heeft me voor jou gewaarschuwd.” Willy is geschrokken opgesprongen. Hoe haalt die man het in zijn hoofd?
“Dacht hij dat ik je zou ontvoeren op een bezemsteel?” Willy heeft zin om naar buiten te lopen en over de heg een flinke woordenwisseling te hebben met die heksenbezweerder van hiernaast.
“Ja, volgens mij wel” Mickey proest het uit. “Maar het zou wel gaaf zijn als ik vaker mocht komen zolang ik nog niet naar school kan. Anders neemt mijn oom me mee naar zijn werk en daar is helemaal niks leuks aan.” Willy heeft medelijden met het meisje.
“Jij mag komen zo vaak je wilt” zegt ze grootmoedig.”


Sonja is danig van streek. Telkens als ze bij Urs binnen komt weet hij wel iets te zeggen of te doen waardoor ze zich ongemakkelijk voelt. Ze heeft knikkende knieën als ze op de vierde dag met een bord eten naar binnen gaat. Ze weet honderd procent zeker dat hij het eten niet zal aanraken. De afgelopen drie dagen heeft hij alleen maar water tot zich genomen. De anderen hebben haar in een heel moeilijk pakket gebracht. Zij hoeven niet bij hem naar binnen. Hij wil tenslotte alleen haar zien. En dat terwijl zij hem niet eens ontvoerd heeft. Hoe lang kan hij nog zonder eten? Ze maakt zich oprecht zorgen om zijn gezondheid. En al die ellende alleen maar omdat hij niet het rapport wil lezen. Stijfkoppige man ook. Ze zucht en gaat de ruimte binnen, waar Urs nog steeds in kleermakerszit op bed zit. Mediterend als altijd. Ze zet het bord eten voor hem neer en als ze op kijkt ziet ze hem weer kil naar haar kijken.
“Je eten” stamelt ze. Strak blijft hij haar aankijken tot zij de ogen neer slaat.
“Neem maar weer mee. Ik wil alleen maar water.” Hij heeft het gevaarlijk zachtjes gezegd. Sonja twijfelt maar is dan zo dapper om te zeggen: “Je hebt al dagen niet gegeten, dit is niet goed voor je.”
“Niet goed voor mij” buldert Urs. “Jij denkt te weten wat goed voor mij is? Hier vastgeketend als een dier aan een ketting, is dat goed voor mij? Mijn gevangen houden en dwingen om een rapport te lezen? Is dat goed voor mij? Je kent mij niet eens. Hoe kun je weten wat goed voor me is?” Tijdens de laatste zin is hij opgestaan en mept het bord met eten op de grond. Boos trekt hij aan de ketting waarmee hij vast zit.
“Ik zal jou zeggen wat goed voor mij is. Wegkomen uit dit kot hier, waar ik behandelt wordt als een wild beest. “ Sonja heeft ongemerkt enkele passen terug gezet. Stel je voor dat hij haar in zijn handen krijgt. Ze rilt onwillekeurig. Waarom is hij nu ook zo stijfkoppig? Ze overdenkt de situatie even en besluit hier een einde aan te maken. Ze kan en wil niet op haar geweten hebben deze man iets ernstigs toe te brengen. De anderen laten dit allemaal aan haar over dus kan zij ook een besluit nemen. Momenteel is zij alleen met Urs. Haar hersenen werken op volle toeren. Na nog even te hebben getwijfeld loopt ze de deur uit om de sleutel van het kettingslot te halen.
Als Urs even later verbaast toekijkt als ze met een sleutel binnen komt laat hij het niet blijken. Zijn gezicht staat strak en wacht af wat de dame van plan is. Het lijkt wel of ze twijfelt.
“Ben je eindelijk verstandig geworden?” Hij heeft de vraag met ingehouden adem gefluisterd. Ze kijkt hem aan en weet niet of het verstandig is dichterbij te komen.
“Kom maar meid, ik doe je niets.” Zijn rechter hand reikt in haar richting om de sleutel van haar over te nemen. Uiteindelijk laat ze de sleutel in de palm van zijn hand vallen en doet een stap terug en kijkt toe hoe hij zijn voet los maakt en opstaat van het bed.
“Dat is heel verstandig van jou Sonja.” Er gaat een huivering door haar lichaam als ze hoort hoe prettig het klinkt als hij haar naam uitspreekt. Hij komt naar haar toe en kijkt haar onderzoekend aan.
“Kun je misschien ook nog een lift voor me regelen? Ik weet werkelijk niet waar ik hier ben.” Er gaat een flauwe glimlach over zijn gezicht. “Kun je mij even naar huis brengen?”
Sonja kan alleen maar knikken en gaat hem voor via de achterdeur naar haar oude auto.
“Waar woon je?” vraagt ze nog steeds twijfelend of ze er goed aan doet om hem te laten gaan. Hij noemt het adres en pakt het rapport, dat hij schijnbaar heeft meegenomen en begint het te lezen. Ongelooflijk kijkt ze hem aan. Dit kan niet waar zijn. Had hij dit vier dagen eerder gedaan had hij hier niet vast gezeten. Urs kijkt op en ziet de vraag in haar ogen.
“Ik doe nooit iets onder dwang. Je had me niet hoeven te laten ontvoeren. Een gesprek onder vier ogen had je meer mee bereikt. Sonja ploft en start luidruchtig de auto.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

Ik moest wel lachen als Seb zei: "heeft ze ook een bezem en heksenketel?" Volgens het verhaal zal hij nog veel in contact komen met de 'boze' buurvrouw, zeker nu we weten dat Micky daar veel tijd gaat doorbrengen, hihi....

Urs eindelijk vrij! En hij is het rapport aan het lezen. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren wanneer hij het rapport uit heeft? Een gezellig etentje met Sonja om alles eens duidelijk te bespreken? Trouwens, Sonja zal haar excuses nog wel aanbieden zeker?

Bedankt voor dit hoofdstuk, Conny.
Prettig week-end en groetjes, Kristel
_________________

[konsalik]

Kirstel

Bedankt voor je reactie weer. Tja wat Sonja doet weet ik niet. Het loopt misschien wel helemaal anders dan wij denken. Deze week gaan we eerst verder met Carlos en David (Nou ja Marina en Peggy )

Veel leesplezier en tot volgende week

liefs
Conny


Hoofdstuk 10
Carlos is op weg naar de universiteit. Hij is goed geluimd want hij heeft een danspartner voor de danswedstrijd. Wat een geluk wat Carola zijn pad kruiste. Het lijkt wel of de colleges vandaag zonniger zijn dan anders. De studenten doen hun best en hebben voor zijn Spaans college zich terdege voorbereid. Zelfs als hij zomaar iemand naar voren roept om het één en ander toe te lichten, is hij verbaasd dat dit zo goed en in vloeiend Spaans kan. Spaans, is zijn taal. Hij vind het heerlijk dit te kunnen overbrengen aan de jeugd.
“Gracias Isabella” bedankt hij een dame voor perfect voordracht in het Spaans. De dame glimlacht verlegen naar hem en schuifelt weer naar haar desk.
Carlos houd van zijn werk als leraar geschiedenis en Spaans. Hij heeft destijds van zijn hobby zijn werk kunnen maken. Hij leid een heerlijk leventje en kan doen en laten wat hij wil. Niet gebonden en vrij te kunnen genieten van wat het leven hem allemaal bied. Zijn gedachten dwalen af naar de danswedstrijd en daar mee automatisch naar zijn danspartner Carola. Verschrikt kijkt hij op en ziet verschillende studenten hem afwachtend aankijken. Hij schraapt zijn keel en geeft snel wat opdrachten voor de volgende keer. Dat gebeurd niet vaak dat hij zo afdwaalt.
Hij raapt zijn spullen bij elkaar en begeeft zich naar de mentorenkamer. Hij neemt een kopje koffie en strijkt aan een tafel neer. Even later schuift Helga bij hem aan.
“En collega, had je een zware sessie?” vraagt ze hem lachend aankijkend.
“Ging wel collega” antwoordt hij zich op de vlakte houdend.
“Af en toe is de jeugd om op te schieten, ik weet er alles van. Bij mij had ik net een stel wijsneuzen die dachten het gehele fiscale belastingstelsel te kennen. Maar het sloeg werkelijk nergens op” verzucht Helga. “Je vraagt je werkelijk af waar ze met hun gedachten zitten.”
“Ach, Helga ze zijn jong en willen wat beleven. Ik kan me voorstellen dat fiscaal belastingrecht dan heel saai is.” Boos kijkt Helga hem aan. Carlos schiet onwillekeurig in de lach als hij haar gezicht ziet vertrekken.
“Alsof geschiedenis zo een spannend vak is. Om van Spaans maar te zwijgen”snuift ze. Carlos moet nu echt moeite doen om het niet uit te schateren. Hij wil zijn collega niet nog meer opwinden.
“Bij geschiedenis gebeurd er anders genoeg maar bij rechten is en blijft het droge stof als je het mij vraagt” antwoord hij voorzichtig.
“Dank je wel collega, fijn dat je mijn colleges zo afzeikt” zegt ze boos terwijl ze opstaat.
“Helga, ik bedoelde het niet zo………” Hij kan zijn zin niet afmaken want Helga is al verdwenen en de deur valt onzacht in het slot. Carlos kijkt naar de deur en is verbaast dat hij het zover heeft laten komen. Normaal gesproken kan hij wel een potje breken bij zijn vrouwelijke collega’s maar Helga is duidelijk boos op hem. Maar even laten afkoelen, denkt hij. Hij staat op en zet zijn kopje in het keukentje. Hij moet weer de collegezaal in. Geschiedenis staat weer op het programma. Twee heerlijke uren in het verschiet want de stof die hij gaat behandelen gaat over de Romeinse tijd. Eén van zijn favoriete thema’s. En gelukkig zijn het derde jaars leerlingen die dadelijk na hun bachelor een master in leraar geschiedenis gaan doen. De groep is zeer geïnteresseerd en hangt normaal gesproken aan zijn lippen. Fluitend gaat hij naar de collegezaal.
“Professor Marin, mag ik even iets vragen?” Carlos draait zich verrast om en kijkt in het gezicht van een blonde dame.
“Natuurlijk Hilda. Ga je gang. Je hebt om precies te zijn 2 minuten want ik ben op weg naar de collegezaal” zegt hij lachend.
“Dat weet ik professor en daarom heb ik hier ook gewacht. Ik wilde u vragen of ik bij het collega over de Romeinen mag zitten.” Carlos wenkbrauw schiet ophoog.
“Hilda dat college is voor derdejaars. Jij bent eerste jaars. Ik geloof niet dat dit voor jou te volgen is” antwoordt hij nadenkelijk. Hilda kijkt hem smekend aan.
“Alstublieft? Ik vind het onderwerp zo boeiend. Ik wil het echt heel graag.” Carlos kan nu eenmaal moeilijk nee verkopen aan dames. Dus na een korte aarzeling geeft hij haar toestemming . Ze springt van blijdschap op haar plaats. Heerlijk de komende twee uren naar deze man kijken en luisteren naar zijn heerlijke stem. En natuurlijk iets over de Romeinen opsteken. Ze loopt grijnzend de collegezaal binnen.



Als Marina de volgende morgen beneden komt is Peggy in geen velden of wegen te bespeuren. David treft ze bij het naar buitengaan wel nog even. Hij wenst haar een fijne dag en geeft haar zijn mobiele nummer voor het geval zij hem nodig heeft. Ze besluit even te ontbijten en dan naar boven te gaan om te zien hoe het met Peggy is vandaag.
Als ze een poosje later op de deur klopt krijgt ze geen antwoord. Ze klopt nog maar eens en doet dan toch maar de deur voorzichtig open. Peggy ligt op bed en heeft de dekens over haar hoofd getrokken.
“ Goedemorgen, Peggy. Ben je wakker?”vraagt ze.
“Nee” klinkt het vanonder de dekens.
“Ja, dus wel”concludeert zij.
“Kom sta op dan gaan we wat leuks doen.”
“Iets leuks? Wat versta jij onder leuk?” Peggy doet geen moeite om onder de dekens vandaan te komen. Marina zucht en is niet blij met het humeur van haar nichtje.
“Kom nu maar eerst onder die berg dekens vandaan want ik weiger nog verder te praten als jij je neus niet laat zien” moppert Marina. Er komt gegrom onder de dekens vandaan maar naar een paar tellen komt daar dan toch het warrige hoofd van Peggy onder te voorschijn. Ze geeuwt.
“Wat is er nu?” wil ze weten.
“Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om een picknickmand te maken en naar het strand te gaan en daar een wandeling te maken. Lijkt jou dat iets?”
“Wat jij onder leuk verstaat” bromt Peggy.
“Heb je een beter voorstel dan?”
“We zouden weer de stad in kunnen dat was pas gaaf gisteren.”
“Winkelen is wel leuk maar niet om elke dag te doen. Dat zou trouwens alleen maar klauwen met geld kosten” antwoordt Marina.
“Je lijkt David wel” moppert Peggy.
“Nu is het wel genoeg jonge dame. Je komt nu het bed uit, gaat douchen en je aankleden. Daarna kom je ontbijten in de keuken en dan zal ik zorgen voor een picknick mand. Je moet goed voor jezelf en de baby zorgen. Een wandeling langs het strand zal je zeker goed doen.” Peggy komt met duidelijke tegenzin haar bed uit en sleept zich naar de badkamer. Marina loopt zuchtend weg en begeeft zich naar de keuken. Dat kon nog leuk worden vandaag. Gezellig. Ze vraagt zich serieus af of ze er goed aan heeft gedaan Peggy te hulp te schieten. Ze is in vele opzichten nog maar een kind. Ze denkt aan haar zusje Carola die ook veel problemen heeft gehad afgelopen jaar maar die heeft zich er in ieder geval beter doorheen geslagen dan Peggy. Maar als je zwanger bent heb je ook niet zoveel mogelijkheden. Ze schenkt een kopje koffie in wacht geduldig tot Peggy eindelijk beneden komt.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hoi Conny,

Carlos heeft het wel druk met de dames rondom hem. Een kleine woordewisseling met Helga, dan Hilda die volgens mij alleen maar uit pure bewondering voor hem zijn colleges wil volgen. En natuurlijk Carola die geen moment uit zijn gedachten gaat, ben benieuwd naar die danswedstrijd...

Ik heb het gevoel, dat Marina het niet gemakkelijk gaat hebben met Peggy, hopelijk kan ze haar wat opmonteren. Ze zal haar wel goed in het oog moeten houden, vrees ik...

Leuk hoofdstuk weer, Conny.
Bedankt en tot de volgende, groetjes Kristel
_________________

[konsalik]

Kristel bedankt voor je reactie. Deze week gaan wij weer verder met Sebastien en Urs.

Veel leesplezier

liefs Conny
Hoofdstuk 11


“Oom Sebastien, mag ik niet bij Willy blijven totdat u een oplossing heeft gevonden voor mij? Ik bedoel zij vind het niet erg en ik kan er met de katjes spelen. En als ik wil zwemmen kan ik over het muurtje naar hier klimmen.” Sebastien zit al een tijdje te piekeren hoe hij die twee weken moet overbruggen totdat Micky weer naar school kan. Aan de ene kant weet hij dat zijn buurvrouw een goede optie is maar dat betekent wel dat hij met haar moet praten en dat is tot op heden nog niet echt gelukt. Wat moet hij eigenlijk van haar vinden? Ze ziet er aantrekkelijk uit maar hoe zal hij het formuleren? Ze hebben een slechte start gemaakt. Dat is het. Maar hoe kan hij een gesprek met haar beginnen zonder dat ze gelijk een woordenwisseling hebben?
“Ik zal er over nadenken Mickey. Maar moet jij niet eens wat andere kleren kopen? Ik ben niet zo zeer modebewust wat jonge dames heden ten dagen dragen maar een afgesleten spijkerbroek lijkt mij nu niet de mode.” Mickey kijkt een beetje sip. Haar vader had nooit geld om voor haar kleding te kopen en haar oma heeft ze er niet om durven vragen omdat ze niet wist of zij het zich veroorloven kon om haar kleinkind in het nieuw te steken. Tegenover haar oom voelt zij zich nu een beetje schuldig. Dat een man al ziet dat zij geen hedendaagse dingen aan heeft.
“Nou, Mickey? Normaal gesproken zijn dames altijd in voor een dagje shoppen.”
“U wilt echt met mij kleren gaan uitzoeken?” vraagt Mickey zekerheidshalve.
“Nou ja, ik zou je af kunnen zetten in het centrum als ik morgen ga werken” stelt Sebastien voor. Zuchtend zakt Mickey terug op haar stoel. Daar is niks leuks aan om in je uppie te winkelen en kleren te passen.
“Laat maar oom Seb, doen we wel als u wat meer tijd heeft. Ik ga niet graag alleen.”
“Dan moet je morgen maar mee naar kantoor komen, ik weet even geen andere oplossing meid.”
“Please oom Seb, mag ik morgen naar Willy. Zij is heel aardig en heeft mij verzekerd dat ik altijd mag komen.” Nu is het Sebastiens beurt om te zuchten.
“Okay, jij je zin. Ga jij douchen en je bed in dan ga ik even bij de buurvrouw praten.” Nog voor hij uitgepraat is vliegt Mickey hem om de hals en bedankt hem.
“Stop even jij, niet zo snel. Ik weet niet hoe het loopt maar ik probeer het in ieder geval. Okay?” Mickey knikt heftig en trekt een sprintje naar boven richting badkamer. Seb moppert op zichzelf dat hij heeft toegegeven maar besluit toch de confrontatie aan te gaan. Hij neemt zijn voordeursleutel mee en belt even later aan bij zijn buurvrouw.
Willy is verbaast als de bel gaat. Wie kan dat nu nog zijn? Ze staat op en opent de deur. Haar eerste reactie is hem gelijk weer dicht te gooien maar iets in de ogen van Sebastien houd haar tegen. Het lijkt wel of hij wanhopig kijkt. Ze opent de deur verder en wacht tot Sebastien begint te spreken.
“Goede avond, buurvrouw. Allereerst mijn excuses dat ik op dit late tijdstip u nog lastig val maar ik zou graag even met u willen praten.”
“Buurman, vertelt u het eens” antwoordt Willy die geen aanstalte maakt hem binnen te laten maar met haar armen over elkaar in de deurpost blijft staan.
“Zou ik misschien binnen mogen komen? Ik zou graag vrede willen sluiten. We zijn tenslotte buren.” Tegelijk met die laatste zin haalt hij zijn witte zakdoek uit zijn zak en wuift ermee. Willy schiet in de lach, haar buurman is op vredesmissie. Niet te geloven. Ze is niet haatdragend en vind eigenlijk wel dat het genoeg is geweest met haar buurman. Hoog tijd om het strijdbijl te begraven.
“In dat geval buurman, komt u verder.” Ze doet een stap terug en laat hem binnen om hem vervolgens voor te gaan naar haar woonkamer.
“Allereerst wilde ik even opnieuw beginnen en mij fatsoenlijk aan u voorstellen.” Hij reikt haar zijn hand die zij weifelend aanneemt.
“Sebastien Izambard is mijn naam. Ik ben die onhebbelijk kerel van hiernaast.” Hij kijkt haar met zijn groene ogen aan en heel even dreigt Willy te verdrinken. Haar knieën knikken.
“Willy Bovenkerk” mompelt ze haar hand los trekkend. “Neemt u alstublieft plaats” stelt ze voor. Ze moet de ruimte tussen hen, kostte wat kost vergroten. Tot haar opluchting neemt haar buurman plaats en begint gelijk te praten. Ze kijkt hem aan en laat hem zijn verhaal doen. Er zijn ook een heleboel dingen gebeurd sinds hun eerste kennismaking en als ze het zich goed herinnerd was zij de eerste die een fout beging door in zijn zwembad te gaan zwemmen.
“Dus zou ik willen voorstellen mevrouw Bovenkerk om een nieuwe start te maken zodat wij als buren prettig met elkaar om kunnen gaan.” Willy kijkt de man tegenover zich een beetje ontdaan aan. Wat had hij allemaal gezegd? Ze weet het echt niet meer. Wel dat hij schijnbaar hun ruzies wil bijleggen en daar is ze maar wat blij mee.
“Dat zou ik heel fijn vinden meneer……… sorry uw achternaam is mij even ontglipt” verontschuldigt zij zich. Sebastien glimlacht ontwapenend.
“Het is Izambard maar wil u mij niet tutoyeren en mij Sebastien noemen?” Willy kijkt hem schaapachtig aan. Slikt en knikt tenslotte. Met grote moeite kan ze nog een antwoord formuleren.
“Maar alleen als u….ik bedoel jij mij Willy wilt noemen.”
“Heel graag Willy.” Ze praten nog even over Mickey en Willy verzekerd hem dat zij het helemaal niet erg vind als Mickey haar komt bezoeken.
“Weet je Willy als ik eerlijk moet zijn, moet ik bekennen je om een gunst te willen vragen. Dat hoef jij natuurlijk niet voor niets te doen maar ik begreep van Michelle dat jij van huis uit werkt?” Ze knikt. “Nou zou jij dan de komende twee weken een oogje in het zeil willen houden? Ik kan momenteel moeilijk vrij krijgen en Michelle hoeft pas over twee weken naar school.” Willy glimlacht als ze aan het kind denkt. Ze mag Mickey heel graag. Ze spreken af dat Mickey de komende twee weken bij Willy zal zijn overdag. Een uurtje later neemt Sebastien afscheid en is blij de stap te hebben gezet om met Willy te gaan praten.



Sonja ontploft bijna. Ze moet moeite doen om haar auto op de weg te houden en zich te concentreren. Urs die naast haar zit is in gedachten verzonken het rapport aan het lezen. Wat zei hij daarnet? Dat hij niks deed onder dwang? Mijn hemel als ze terug denkt aan de afgelopen vier dagen, dat was allemaal voor niets dus. Ze weet nog niet wat ze de andere zal zeggen straks maar misschien het gemakkelijkste te zeggen dat hij het rapport gelezen had en dat zij hem daarop vrij heeft gelaten.
“Even een vraagje Sonja, hier staat dat er een olieraffinaderij in de buurt van het park staat aan te komen?” Sonja knikt.”Maar die komt er niet in mijn opdracht. Het enige wat ik met Millershill wil is verkopen omdat ik het niet rigoureus mag verbouwen zoals ik dat graag wilde.” Sonja trapt op de rem en zet de auto aan de kant.
“Jij wilt mij vertellen dat jullie bedrijf niet achter Degan Oil Company zit? Dat jullie niet via die zijde aan inkomstbronnen komen?” Urs schudt zijn hoofd. “Natuurlijk niet. Maar ik zal dit rapport meenemen en het gaan onderzoeken. Zouden we nu weer verder kunnen gaan? Ik snak naar een douche en een goede maaltijd.” Met veel lawaai start Sonja het oude karretje weer en rijdt naar het adres wat hij haar heeft opgegeven. Ze stopt voor de immense villa. Urs haalt een afstand bediening uit zijn zak en wijst richting poort die nu open gaat.
“Zou je even de oprit op willen rijden, anders valt je auto zo op hier.” Sonja knarsetandt. Dat kan natuurlijk niet een lijk van een auto voor een kapitale villa. Ze start de auto en rijd de oprit op die naar de binnenplaats leid. Ze stopt om hem uit te laten. Ze zou niets liever doen dan zo snel mogelijk van hier weg. Urs stapt uit en pakt zijn jasje en het rapport.
“Wil je niet even binnen komen zodat we even rustig over het rapport kunnen praten?” Sonja twijfelt maar uiteindelijk wint haar verstand. Het is immers belangrijk dat er iets gebeurd. Ze stapt uit en sluit haar auto. Ze volgt hem naar binnen waar ze overmand word door eenvoud en luxe die de inrichting van zijn huis domineren. Hij loopt naar de keuken waar hij zijn jasje op een stoel hangt. Hij inspecteert de koelkast en haalt er wat groente uit die hij begint te snijden. Ondertussen zet hij een wok op het vuur om vervolgens de groente te roerbakken. Hij neemt twee borden doet er brood en kaas op om er vervolgens de gewokte groenten op te schudden.
“Je eet toch wel een hapje mee?” Sonja heeft met stijgende verbazing naar zijn handelingen gekeken. Geen wonder dat hij niet watertandde bij haar biefstuk. De man is vegetariër zo te zien. Ze kan niet anders dan hard lachen. Urs kijkt verwondert op.
“Heb ik iets gemist?”
“Nee, ik zag alleen waarom jij geen honger had tijdens die vier dagen. Ben je vegetariër?” Urs grijnst.
“Dat ben ik inderdaad. Aan mij geen biefstuk besteed.” Hij schenkt wat mineraalwater in voor beiden en zet alles op de keukentafel.
“Zullen we dan maar eerst eten?” Zoals hij daar staat heeft hij iets ontwapends iets wat Sonja niet thuis kan brengen maar wat haar mateloos integreert. Ze neemt plaats en zwijgend eten de twee hun bord leeg. Koortsachtig denkt Sonja na hoe ze de stilte kan doorbreken.
“Smaakt het niet?” vraagt Urs haar gedachten onderbrekend.
“Ja, wel maar, het is zo raar……. Ik bedoel, ik zit hier bij jou aan tafel te eten en dat terwijl ik je heel wat heb aangedaan. Ik weet werkelijk niet wat ik er van moet denken.” Urs kijkt op en kijkt in haar blauwe ogen. Zijn hand reikt over de tafel en blijf liggen op haar arm.
“Sonja, ik geef toe dat het vreemd is maar aan de andere kant wil ik jou alleen maar bedanken dat jij mij geholpen hebt daar weg te komen. Voor zover ik weet was niet jij het die mij ontvoerde maar enkelen van die snuiters die zich actievoerders noemen. Ik ga niet zeggen dat jou geen schuld treft maar jij bent wel de eerste die verstandig is geworden. Ik moet trouwens nog zien of ik aangifte doe bij de politie.” Sonja is opgesprongen bij de laatste zin en wil het liefste gelijk wegrennen. Maar Urs is sneller bij de deur en houd haar tegen.
“Niet, doen Sonja. Ik heb niet gezegd dat ik het zou doen. Haar hoofd gaat met een ruk omhoog en ze staart hem aan. Ze voelt niet hoe hij haar gezicht in zijn handen nemen en zijn lippen steeds dichter bij komen. Pas als hij haar kust komt ze weer bij positieven en rukt zich los om vervolgens naar buiten te rennen. Weg van de man die zoveel gevoelens bij haar los maakt. Weg van de man, die haar zonder het te willen, veel voor haar is gaan betekenen. Urs kijkt haar na maar onderneemt geen poging haar achterna te gaan. Hij moet eerst nadenken.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

Nou wat een hoofdstuk weer!
Seb en Willy gaan plots heel anders met elkaar om. Hier broeit wat denk ik, ja die groene ogen ook hé Hopelijk blijft het zo en maken ze niet opnieuw ruzie. Mickey zal ook wel blij zijn dat ze bij Willy mag blijven, gaat die misschien met haar winkelen...?

Sonja begint meer te voelen voor Urs, maar er zal eerst nog veel moeten uitgeklaard worden tussen die twee, denk ik. Dat hij het rapport gelezen heeft en nu even moet nadenken is een stap in de goede richting volgens mij.

Bedankt, Conny en tot volgende week,
Kristel
_________________

[konsalik]

Hoi Kristel

Bedankt voor je reactie weer. En of Willy met Mickey gaat winkelen? Zou zomaar kunnen. Maar niet in dit hoofdstuk.
We gaan eerst kijken bij Carlos en Carola die serieus oefenen voor de danswedstrijd. Verder biecht Peggy Marina iets op

Veel leesplezier en tot over twee weken. Ik ben er volgende week enkele dagen niet. Even op familiebezoek

Liefs

Conny


Hoofdstuk 12
Carola is druk aan het werk omhaar verslagen en huiswerk op tijd af te krijgen. Ze heeft vanaf vandaag elke avond dansrepetitie tot aan de wedstrijd. Haar gedachten dwalen even af van haar geschiedeniswerk. Maar al snel herinnert ze zich wat haar prof haar op het hart gedrukt heeft. Blijven repeteren en de ezelsbruggetjes van buiten leren. Ze boft toch maar met de prof. Hij helpt haar met geschiedenis en is ook nog eens haar danspartner. Ze kijkt op de klok. Ze moet opschieten anders komt ze te laat. Snel slaat ze haar boeken dicht en stop alvast alles in haar tas voor morgen. Ze neemt een appel van de fruitschaal en begeeft zich naar de dansschool.
Pierre is heftig aan het discussiëren met haar prof. Waarom zou hij dat doen?
“Pierre ik wil een vrije ruimte en alsjeblieft, help me met de choreografie, wij vertegenwoordigen tenslotte jouw dansschool tijdens de wedstrijd” Carlos voert de druk op. Hij is een perfectionist die alles tot in de puntjes geregeld wilt hebben. Pierre zucht en stemt uiteindelijk toe dat zij de komende weken onbeperkt gebruik kunnen maken van studio 12 en dat hij hen zal helpen met de puntjes op de i te zetten.
“Hallo, Carola. Zullen we dan maar gelijk beginnen” vraagt Carlos en neemt wat muziek cd ’s mee. De komende drie uren dansen Carlos en Carola zonder onderbreking door. Figuren worden bijgeschaafd en moeilijker gemaakt. Er worden veel lift figuren in gebouwd.
“Jij bent toch zo licht als een veertje” zegt Carlos lachend als Carola suggereert dat het wel erg zwaar voor hem moet worden.
“Kom meid nog één keer die paso doble?”
“Okay, Carlos maar dan wil ik wel iets te drinken. Je bent echt een doordrammer als het op dansen aan komt” moppert ze. Maar de muziek staat al weer aan en Carlos is al gestart aan de andere kant van de studio. Ze zet haar verleidelijkste lach op en komt hem tegemoet. Het is heerlijk met hem te dansen en ze is echt blij dat hij er zo serieus voor wil gaan. Ze hoort de klik van zijn hak en weet dat ze nu achterover moet vallen. Ze laat zich zelfverzekerd vallen wetende dat hij daar tijdig zal zijn om haar op te vangen. Ze kijkt hem stralend aan als hij haar weer om hoog tilt. Als de laatst noten van het liedje wegzakken, kijken ze verbaast om waar iemand applaudisseert. Pierre is in zijn nopjes met dit top paar. Hij wist dat Carlos dit in zich had maar dat Carola een perfect partner voor hem zou zijn, dat had hij niet gedacht.
“Goed gedaan jongens. Die paso doble moeten jullie niets meer aan doen. Morgen zullen we even de cha cha bijschaven want die is niet spannend genoeg. Die moet net zo spetteren als deze dans.”
Carlos loopt even wat drankjes halen en overhandigd Carola er eentje.
“Dank je wel prof, dat is precies wat ik nodig had.” Carlos wenkbrauw gaat omhoog.
“Prof?”
“Uch, sorry Carlos” verbetert ze snel.
“Zo nu moet ik gaan want ik moet nog het één en ander doen thuis. Weet je Pierre ik heb me toch een vervelende prof op de uni. Ik moet voor morgen nog zeker duizend jaartallen en gebeurtenissen uit mijn hoofd leren. Dat is pas een studentenbeul.” Ze kan met moeite een lach onderdrukken als ze Carlos’ gezicht ziet.
“Jij arm kind”zegt Pierre medelijdend. “Ga maar gauw dan houd ik hier die studentenbeul wel even bezig.”
“Pierre” roept Carlos verontwaardigd. “Bemoei je niet met zaken die je niet aangaan.”
Carola trekt snel haar jas aan en sprint naar buiten. De hoek om en botst tegen een jongeman op die haar behendig opvangt.
“Hopla, mooie dame. Heb jij je geen pijn gedaan?” Carola staart hem gehypnotiseerd aan en schudt haar hoofd. Verdorie, waarom komt er nu niets uit haar mond. Ze staat hem gewoonweg dom aan te kijken.
“Sorry, ik zag je echt niet aankomen. Mag ik me even voorstellen? Ik ben Mark en jij?”
“Ca..Carola” stottert ze licht.
“Aangenaam Carola en sorry van de botsing.”
“Geen probleem kan gebeuren, nou ik moet er van door, doei.” Carola heeft haast om weg te komen.


Als Peggy en Marina enige tijd later op het strand arriveren is het opmerkelijk rustig. Marina is daar blij om want ze heeft zich voorgenomen een hartig woordje met de jongedame te hebben over hoe zij zich gedraagt. Ze mag dan wel zwanger zijn maar dat heet niet dat ze zich zo kan gedragen. Er moet iets zijn waarom zij zich zo gedraagt.
“Zullen we hier de plaid uitspreiden? Stelt ze voor als ze op een stukje strand komen dat heerlijk beschut ligt. Peggy gromt alleen maar. Dus spreidt Marine de plaid uit en gaat zitten.
“Wat is het hier heerlijk rustig. Hier kun je toch wel heerlijk ontspannen ” meent Marina.
“Ik hoef niet te ontspannen het is hier anders maar een dooie boel” antwoordt Peggy.
“Kom op Peggy zo erg is het toch niet en daarbij moet je voldoende rust nemen voor de baby. Ik snap werkelijk niet dat jij zo loopt te mopperen. Ik bedoel David zorgt goed voor jou en de baby.” Ze kijkt naar Peggy die nu haar buik vast houd en schijnbaar niet kan antwoorden.
“Wat is er Peggy?” vraagt ze verontrustend. Het duurt even en het lijkt erop dat het weer beter gaat en Peggy haalt opgelucht adem.
“Zeg, vertel eens wanneer ben jij eigenlijk uitgeteld?”vraagt Marina.
“Over een week of vier” antwoordt Peggy.
“Dan zou het dus kunnen zijn dat jij de baby ook eerder krijgt?” Peggy weet niet wat ze moet antwoorden en krijgt een hoofd als een pioen. Ze twijfelt of ze Marina in vertrouwen moet nemen. Marina merkt het op. Ze weet zeker dat er iets is dat Peggy verzwijgt. De manier waarop ze kijkt nu.
“Peggy, volgens mij is er iets dat jij graag zou vertellen maar niet durft. Heb ik gelijk?” Tranen vullen zich in Peggy’s ogen en ineens begint ze hartverscheurend te huilen. Marina slaat haar arm om haar heen en laat haar even huilen. Ze is ervan overtuigd dat ze dadelijk te horen krijgt wat er aan de hand is. Als enige tijd later Peggy ophoudt met huilen en nog even luidruchtig haar neus snuit, kijkt ze Marina aan.
“Ik draag inderdaad al enkele maanden een geheim met me mee en ik wil het jou ook graag vertellen maar jij moet mij beloven er met niemand over te praten.” Ze kijkt Marina smekend aan. Marina kan alleen maar knikken en hopen dat ze deze belofte ook na het gesprek zal kunnen houden. Ze moedigt Peggy aan om alles te vertellen. Peggy begint te vertellen van de tijd dat ze James leerde kennen. Een jongenman die al een tijdje achter haar aan zat. Maar die zij op één of andere reden niet opmerkte. Toen der tijd had zij namelijk een ander vriendje, Bastiaan. Een rijkeluisjongen die heel populair was bij de dames. Hij spijbelde veel en zag in het leven alleen maar feest vieren. Ze liet zich meetrekken en vierde feest tot diep in de nacht en spijbelde haar colleges. Vaak werd ze ’s morgen wakker in zijn bed en kon zij zich niet meer herinneren dat ze erin gegaan was. Toen ze na een tijdje ontdekte dat ze zwanger was dacht ze dat Bastiaan zeker voor haar zou kiezen. Maar dat deed hij niet. Hij verbrak de relatie en ineens werd hij van zijn ouders van school gehaald en op een andere universiteit geplaatst. James die al een tijdje achter haar aan zat, zag haar van de één op de andere dag veranderen van vrolijke meid in een ontoegankelijk meisje dat met niemand wilde praten. Iedereen afbekte en zelfs haar vriendinnen niet in vertrouwen nam. James liep op een gegeven moment met haar naar huis, nadat de colleges waren afgelopen en ze raakten aan de praat. Eerst oppervlakkig maar al heel snel vertrouwt. De manier waarop hij met haar omging maakte haar weer toegankelijk voor anderen. Ze was dik twee maanden zwanger toen ze James alles opbiechtte van haar zwangerschap. Ze had gedacht dat hij gillend zou weg rennen maar dat was niet waar. Hij probeerde haar te helpen. Zij wilde overwegen het kind weg te laten halen. Maar kon het uiteindelijk niet over haar hart krijgen. James bleef haar steunen en stelde ineens voor met haar te trouwen. Ze begreep er niets van. Hoe kan een jongen nu willen trouwen met een meisje dat hij nog maar pas kent en zwanger is? James vertelde haar al meer dan een jaar een weg te vinden om haar nader te komen. Hij vertelde haar van haar te houden en hoopte op deze manier haar te laten ontdekken dat er wel eerlijk jongens waren die een meisje in goede en in slechte tijden bijstaan. We besloten te trouwen maar vertelde onze ouders niet de ware toedracht. Zijn en ook haar ouders gingen er van uit dat James de vader was. James verzekerde haar dit kind altijd als zijn kind te zien. Ze trouwde en hoopte op een gelukkig en stabiel leven samen. Helaas had het noodlottige ongeluk van James een vroeg einde aan dit familiegeluk gemaakt. Peggy huilt als ze klaar is met haar verhaal.
“Marina, ik mis hem zo. Als ik al eens van een man heb gehouden dan is hij het. En weet je we hebben gelogen over de zwangerschap en net gedaan alsof ik pas twee maanden later zwanger ben geworden. Daarom maak ik me nu zorgen. Ik hoop echt dat de baby te laat is want ik was eergisteren al uitgeteld niet over vier weken.” Ze huilt hartsverscheurend. Marina denkt koortsachtig na. Dit betekent voor David het einde. Die denkt werkelijk een kind van zijn broer te ondersteunen. Wat een toestanden ook, waar ze weer in verzeild is geraakt. Moet ze dit verzwijgen voor David? En hoe reageert hij hierop?
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

oeioeioei! Wat een verhalen weer! Het perfecte danspaar, Carola en Carlos. Voor de rest zie ik niet veel gebeuren. En wie is plots die Mark, die op het toneel verschijnt?

Peggy is helemaal niet zwanger van David's broer! Hoe gaat hij daarop reageren. Normaal gezien mag hij dit niet te weten komen, want Marina heeft beloofd niks te vertellen. Maar zal ze inderdaad haar belofte kunnen houden?

Goed geschreven weer, Conny! Tot over twee weken en veel plezier!
Groetjes, Kristel
_________________

[konsalik]

Kristel bedankt voor je reactie. Er staan inderdaad nog wat dingen te gebeuren en we kunnen nog alle kanten op.

Deze week: Sebastien die een gesprek met Urs heeft maar eerst Mickey moet afleveren bij zijn buurvrouw

Veel leesplezier

liefs
Conny

Hoofdstuk 13
“Schiet op Mickey, ik moet zo de deur uit.” Sebastien loopt mopperend achter zijn nichtje aan. Naar zijn mening is de dame in kwestie van morgen veel te druk en uitgelaten. Ze kwebbelt honderd uit maar er komt niets uit haar handen.
“Mickey kleed je aan, verdorie.”
“Ik ben bijna klaar oom Seb” komt het antwoord van boven. Als ze dan eindelijk beneden is slaakt Sebastien een diepe zucht. Hij twijfelt of hij haar zo de deur uit kan laten gaan. De kleren die ze draagt lijken te klein en zijn tot op de draad versleten. Maar hij heeft geen tijd om erop in te gaan. Hij opent de voordeur en stapt over het kleine muurtje dat tussen hem en zijn buurvrouw staat. Hij drukt op de bel en Willy doet open.
“Morgen Mickey, wat gezellig dat jij er bent.” Willy houdt de deur uitnodigend open en Mickey rent gelijk naar de keuken waar de katten zitten. Lachend kijkt ze nu in het gezicht van Sebastien die duidelijk haast heeft.
“Werk ze, Sebastien en tot straks” zegt ze. Sebastien grijnst en groet terug.
“Tot later Willy en alvast bedankt voor je hulp.” Willy sluit de deur en loopt naar de keuken waar Mickey al op de grond ligt en de katten knuffelt.
“Nou Mickey, ik zie je hebt de katten alweer gevonden. Je mag ze wel buiten laten dan kunnen ze lekker in de tuin” stelt Willy voor. Ze ruimt de ontbijtboel op en zet nog even een nieuw kopje thee voor haar zelf en Mickey.
“Wat wilde jij gaan doen vandaag Mickey?” vraagt Willy.
“Oh maakt mij niet uit Willy is wil wel met de katjes spelen” klinkt haar antwoord. Willy glimlacht.
“En jij denkt daar de dag mee door te komen?” Mickey trekt een bedenkelijk gezicht.
“Ik kan vanmiddag ook gaan zwemmen hiernaast. Ik bedoel ik wil je niet tot last zijn want ik ben veel te blij dat ik niet met oom Seb naar kantoor hoef.”
“Je bent me niet tot last Mickey maar ik vroeg me af of je wellicht van lezen houd. Weet je trouwens dat ik kinderboeken schrijf?” Mickey schudt haar hoofd.” Nee, mag ik ze eens zien?”
“Natuurlijk Mickey, ze staan daar op het boekenrek. Ik zou wel iemand kunnen gebruiken die ze leest en mij vertelt wat er aan veranderd moet worden.” Mickey is opgestaan en neemt een drietal boeken van de plank en neemt ze mee naar de keukentafel. Ze spreidt de boeken uit op de tafel en leest de titels hardop voor. “De avonturen van Joris en zijn vrienden”, “Joris en de doldwaze bende van zeven” en “Joris maakt het al te bont”
“Willy heb jij die echt allemaal geschreven?” vraagt ze terwijl ze één van de boeken omdraait. Een foto van een lachende Willy kijkt haar aan. Met een ruk gaat haar hoofd omhoog en ze kijkt Willy aan.
“Ze zijn echt van jou hé?” Willy glimlacht en knikt terwijl Mickey de korte inhoud op de achterkant van het boek leest.
“Weet je Willy normaal lees ik niet graag maar ik denk dat ik ze wel wil lezen. Althans proberen dan.”
“Dan zou je het beste met deze kunnen beginnen. De anderen volgen elkaar een beetje op en mijn huidige boek waar ik mee bezig ben is: ‘Joris en de gouden draak.’
“Zijn het trouwens jongensboeken?” vraagt ze een beetje terughoudend.
“Nou nee, de hoofdpersoon is dan wel een jongen maar zijn vrienden ‘de bende van zeven’ bevatten vier meisjes, die het de jongens soms heel moeilijk maken” legt Willy uit.
“Klinkt interessant” meent Mickey. “Mag ik deze dan meenemen in de tuin? Dan ga ik daar onder de eikenboom zitten en de poezen kunnen ook mee.”
“Dat is een goed idee Mickey. Ik zal mijn laptop mee naar buiten nemen zodat ik verder kan werken aan mijn nieuwe boek.”


Urs zit op het terras van zijn huis en leest voor de derde maal het rapport door. Hij gelooft het niet. Hoe komen die plannen van die olieraffinaderij in de buurt van Millershill vandaan? Als de actievoerders het bij het juiste eind hebben, kan hij wel fluiten naar de verkoop van dit park. Wie wil er nu vakantie houden in een park dat weliswaar in een natuurgebied ligt maar dadelijk ontsierd wordt door een grote boorinstallatie. Hij heeft Sebastien gevraagd naar zijn huis te komen om dit te bespreken.
“Morgen, Urs”groet Sebastien die door de poort achterom komt.
“Morgen Sebastien, wil je koffie?”
“Ja, doe maar. Even bijkomen. Wat een toestanden als je een nichtje hebt dat nog vrij heeft van school.” Urs grijnst want hij weet dat Sebastien op het ogenblik zijn handen vol heeft aan zijn nichtje Michelle, die zijn moeder hem een beetje opgedrongen heeft.
“Ik dacht dat jij zo goed met dames om kon gaan?” grijnst Urs terug.
“Met dames wel ja maar Michelle is een tiener die nu al haar eigen willetje heeft. Heeft ze de buurvrouw één keer gezien wil ze daar al elke dag blijven tot de school over twee weken weer begint” legt Seb uit.
“Dat is dan toch mooi geregeld? Of is het die buurvrouw, die stiekem bij jou kwam zwemmen?” Urs grijnst voluit alleen al bij het idee. Hij schatert als hij Sebastiens verbouwereerde gezicht ziet.
“Ja, lach jij maar, jij hebt geen heks naast je wonen” moppert hij.
“Een heks? Ik geloof niet dat ik jou nog volgen kan Seb.”
“Nou ze heeft drie katten, een heksenketel en een bezem natuurlijk” zucht Seb.
“Kom zeg, ziet ze er dan ook uit als een heks?” vraagt Urs. Seb denkt even na en haalt Willy’s beeld voor zijn geest.
“Eigenlijk niet, ze is best knap. Maar weet je we hebben gewoon een slechte start gemaakt. Eerst vond ik haar in mijn zwembed, toen lag haar kat op mijn auto en toen haalt ze Mickey naar binnen toen ik niet thuis was.”
“Dat klinkt toch wel plausibele dat ze Mickey naar binnen heeft gehaald. Ze kon dat kind toch moeilijk op de stoep laten zitten. Goed ik geeft toe ze had niets bij jou in het zwembad te zoeken maar dat haar kat uitgerekend jouw auto uitkiest, daar kan ze ook weer weinig voor. ” Sebastien overdenkt dit even. Misschien ziet hij het ook allemaal te zwart wit. Eigenlijk is hij blij dat hij met Willy gepraat heeft en een nieuwe start heeft gemaakt.
“Klopt wel, ik heb ook al bijgelegd met haar en afgesproken een nieuwe start als buren te maken.”
“Zo ken ik je weer, jij weet als geen ander de dames naar je hand te zetten. Maar even iets anders ik heb je laten komen om even over Millershill te praten” veranderd Urs handig van onderwerp.
In het volgende kwartier brengt hij Seb op de hoogte van de ontwikkelingen en het rapport.
Sebastien fluit tussen zijn tanden als Urs klaar is. Wie had dat ooit gedacht.
“Jij, wilt dus dat ik op onderzoek uit ga bij Degan Oil Company?”
“Ja, dat zou ik inderdaad willen. Ik bedoel als Miller er lucht van krijgt dat er olie in de buurt geboord gaat worden dan verliest hij wellicht de interesse tot kopen. Dan blijven wij er mee zitten en kunnen er helemaal niets mee. Nog maar te zwijgen van de milieuorganisatie die zich er in vast heeft gebeten.” Sebastien kijkt Urs aan en ineens valt hem iets in.
“Zeg waar heb jij de laatste paar dagen uitgehangen? Ik kon je niet bereiken en dacht dat jij met een deal bezig was. Hoe kom je trouwens aan dit rapport?” vraagt hij nieuwsgierig. Urs kijkt geheimzinnig en hoopt niet dat Sebastien verder vraagt. Ineens verschijnt het beeld van de blonde Sonja voor zijn ogen. Haar blauwe ogen en haar volle lippen. Voor een ogenblik denkt hij zelfs haar stem te horen.
“Urs, ik vroeg je wat?”
“Ja, uhm ik hoorde je ook. Het rapport dat heb ik van die milieuorganisatie gekregen. Die vroegen mij dat te lezen. Eerst wilde ik niet maar toen ik het eindelijk las wist ik dat we gelijk in actie moesten komen. Eigenlijk moeten we haar dankbaar zijn.”
“Haar dankbaar zijn? Urs wie is jouw contactpersoon bij die milieuorganisatie? Een vrouw?” Urs bloost licht en weigert het om Sebastien recht aan te kijken.
“Voor de draad ermee Urs. Ben je de afgelopen dagen bij haar geweest? Was dat jouw dank voor het rapport? Vertel hoe ziet ze eruit?” Urs handen gaan vertwijfelt omhoog.
“Seb, schei uit man. Ik weet zelf al niet meer wat ik wel en niet moet. Blijft dit tussen ons?” Sebastien knikt snel want hij is mega nieuwsgierig wat Urs heeft uitgehaald. Urs vertelt precies zoals het geweest is en Seb die met stijgende verbazing heeft geluisterd springt op en begint op en neer te lopen over het terras.
“We moeten aangifte doen Urs. Die milieuorganisatie mag daar niet mee wegkomen. Dit is ontvoering.”
“Geen politie, Seb. Ik los dit zelf op. Ik moet eerst uitvinden wat Degan Oil Company nu werkelijk van plan is.”
“Nonsens Urs, je houdt die Sonja een hand boven haar hoofd. Volgens mij laat die dame jou niet koud.”
Urs doet er het zwijgen toe en weigert er verder over te praten. Hij draagt Sebastien op het één en ander uit te zoeken over Degan Oil Company
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hallo Conny,

Dat schijnt goed te klikken tussen die twee Mickey en Willy, maar dat had ik ook wel verwacht en het is natuurlijk mooi meegenomen dat ze kinderboeken schrijft. Doe jij dat ook, Conny, in de tuin gaan zitten om aan je boek te werken? (ik niet hoor)

Sebastien wordt helemaal op de hoogte gebracht van het wedervaren van Urs. Ben benieuwd wat hij gaat ontdekken bij Degan Oil. Hopelijk is hij voorzichtig, want zulke firma's hebben het meestal niet begrepen op al te nieuwsgierige mensen.

Leuk hoofdstuk weer, Conny, bedankt!
Prettig week-end en tot de volgende...
Kristel
_________________

[konsalik]

Hallo Kristel bedankt voor je reactie en om jouw vraag te beantwoorden: Ja ik zit vaker met mijn laptop op schoot buiten. Mijn ligbed in de zitstand, lekker in het zonnetje en dan schrijven. Heerlijk.

Deze week: Carola zwoegt op een toets over de Franse revolutie. David komt vroeger thuis en vindt een verdrietige Marina aan.

Veel leesplezier, een fijn weekend en tot volgende week

liefs,
Conny


Hoofdstuk 14

Carola zwoegt op haar toets. Ze heeft zo haar best gedaan om alle ezelsbruggetjes en jaartallen van buiten te knallen dat ze nu bang is alles door elkaar te gooien. Wanhopig kijkt ze richting Carlos die achter zijn desk aan het werken is. Het is muisstil in de college zaal en iedereen is druk aan het schrijven. Ze weet het echt niet meer. Die verrekte Napoleon ook met zijn Franse revolutie. Het enige interessante aan die man is zijn liefdesleven. Dat hij buiten Josephine nog enkele andere vrouwen heeft gehad. Maar zo een vraag staat er natuurlijk niet bij. Ze zucht. Van wanneer tot wanneer heerste de Franse revolutie? Hemeltje daar zijn toch meerdere antwoorden voor te bedenken. Ze is echt wanhopig en zou het liefste haar werk oppakken er mee naar voren willen lopen en Carlos voor zijn neus gooien. Dit wordt echt niks. Ze heeft niet in de gaten dat Carlos is opgestaan en rond loopt tussen de studenten door. Ineens kijkt hij over haar schouder mee. Zijn vinger wijst op de vraag over de revolutie. Ze haalt haar schouders op het echt niet te weten. Carlos loopt naar voren en richt zich tot alle mensen in de zaal.
“Ik zal even een toelichting geven bij vraag 5. Zoals ik het nu zie, struikelen enkele van jullie hierover. Als begin jaartal kunnen jullie het jaartal nemen dat de Staten Generaal bij elkaar geroepen werden en dat de Bastille van Parijs bestormd werd. Als eind jaartal kunnen jullie aanhouden de staatgreep van Napoleon op 18 Brumaire. Zo nu snel aan de slag weer, jullie hebben nog een half uurtje de tijd.”
Er klinkt geroezemoes door de zaal. Carola is blij met die hint, want die twee data heeft ze wel onthouden. Snel schrijft ze op: 1789 tot 1799. Ze is opgelucht als ze haar werk eindelijk kan inleveren. Carlos die de werken verzamelt kijkt vluchtig wat ze bij vraag vijf heeft ingevuld. Hij grijnst. Carola leert het vast nog eens.
Hij loopt gelijk naar zijn kantoor om alvast de toetsen na te kijken. Snel neemt hij een kop koffie mee vanuit de lerarenkamer. Hij is geconcentreerd aan het werken als de telefoon op zijn bureau rinkelt. “Marin” meldt hij zich. Hij luistert even wie het is en begint te grijnzen.
“En Pierre? Ben je op detective pad geweest?” De man aan de andere kant van de lijn blijft praten en Carlos krijgt de kans niet om er tussen te komen. Pas als hij na een tien minuten eindelijk vraagt of Carlos er nog is krijgt hij de kans om te reageren.
“Pierre, wat ben jij ook een druktemaker. Wat brengt dit nu? Ik bedoel je hoeft toch niet te spioneren wat andere dansscholen doen? Ik bedoel jij weet net zo goed als ik dat Foot loose zeker vertegenwoordigd gaat worden door de eigenaresse Sasja Draca met haar vriend.”
“Dat weet ik ook wel Carlos maar weet je dan niet dat wij nog meer variatie moet brengen in jullie dansen?Ik weet het niet Carlos hoe jij erover denkt maar ik wil eigenlijk wel dat iemand van onze dansschool gaat winnen” moppert Pierre nu een beetje.
“Ik toch ook Pierre en wij gaan er ook alles aan doen om die beker in onze dansschool te krijgen. Heb toch vertrouwen in Carola en mij.” Pierre bindt ietsjes in.
“Ja, Carlos dat weet ik ook wel en ik hoop echt dat Carola alle stress van zo een wedstrijd aankan. Dit is tenslotte haar eerste grote wedstrijd.” Carlos moet grijzen want er komt een idee in hem op.
“Wat zou je ervan zeggen als jij haar vervangt?” Carlos moet nu echt moeite doen om het niet uit te schateren. Even is het stil aan de andere kant maar dan begint Pierre boos te reageren.
“Sorry Pierre, ik maakte maar een grapje. Maar ben gerust dat komt wel goed. Wij gaan in iedere geval ons uiterste best doen. En meer kunnen we toch niet.”
Als hij het gesprek beëindigd heeft blijft het aan hem knagen. Natuurlijk wil hij winnen en Carola waarschijnlijk ook. De vraag is natuurlijk wel hoever zij zal willen gaan om dit te bereiken. Zijn antwoord op die vraag weet hij maar dat van haar niet. Hij haalt zijn mobiele telefoon uit zijn zak en belt haar om af te spreken zaterdagavond in de disco te oefenen. Al is het alleen maar om de concurrentie te polsen. Want geloof maar dat die er in groten getale zal zijn. Gelukkig stemt Carola gelijk in met zijn voorstel. Enigszins gerust gaat hij verder met nakijken van de toetsen. Hij is verbaasd over zijn studenten hoe ze dingen interpreteren en neerzetten. Dat is een teken dat hij als leraar het goed onder hun aandacht heeft gebracht. Zelf zijn zorgenkindje Carola heeft het tot een 5.9 weten te schoppen. Niet erg hoog maar wel voldoende om deel te nemen aan de volgende minor. Hij is tevreden. Wat is het toch heerlijk om les te mogen geven, denkt hij.




Marina kan Peggy alleen maar troosten. Ze weet werkelijk niet wat ze ermee aan moet. Ze heeft beloofd dit niemand door te vertellen maar dit moet David toch weten?
“Peggy, wat is er? Heb je pijn?” Marina kijkt in het pijn vertrokken gezicht van Peggy.
“Marina, help me het doet zo een zeer” kreunt ze haar buik vasthoudend. Marina begrijpt het meteen. De bevalling is begonnen, het kan niet anders. Koortsachtig denkt ze na. Ze moet zien dat ze Peggy in het ziekenhuis krijgt. Ze kan hier onmogelijk aan het strand bevallen. Snel pakt ze de spullen bij elkaar en zet die in de auto. Vervolgens helpt ze Peggy overeind die tussen twee weeën door weinig voelt. Ze vouwt de plaid op en gaat naar de auto.
“Wat moet ik nu doen, Marina?”
“Ik weet het niet lieverd. Heb je ooit zwangerschapsgymnastiek gehad? Heb geleerd hoe je moet ademen tijdens een wee?” Peggy die weer wordt overvallen door een wee kan even niet antwoorden maar Marina ziet wel dat ze nu geconcentreerd bezig is en niet meer roept pijn te hebben. Snel start ze de auto en zet koers op het ziekenhuis. Op de eerste hulp worden ze gelijk geholpen en naar de verloskamer gebracht. Als na enige tijd een arts haar onderzoekt, weet hij te melden dat het waarschijnlijk nog even zal duren. Hij stelt voor Peggy op te nemen en vraagt Marina om thuis wat spulletjes te halen. Marina knikt afwezig en voor ze het zelf beseft zit ze weer in de auto om naar Davids huis te gaan. Ze parkeert voor het huis en gaat snel naar boven om in Peggy’s kamer nachtgoed en de babytas op te halen. Ze kijkt de kamer rond en wordt ineens overmand door emoties. Nu pas realiseert zij zich wat Peggy haar bij het strand heeft gezegd. Die arme David, dit breekt zijn hart. Als vanzelf komen de tranen. Het heeft geen zin om ze tegen te houden. Ze huilt harstverscheurend ondertussen denkend aan die arme David. Als hij hier achter komt. Moet zij met hem praten? Ze valt op het bankje voor de raam neer en laat haar tranen de vrije loop.

David is vroeger thuis omdat een afspraak is afgezegd. Normaal doet hij dit niet maar hij had zin om de dames hier gezelschap te komen houden. Misschien vanavond lekker uit eten. Hij heeft tenslotte een gast en als hij eerlijk is heeft hij zich tot nu toe weinig om haar bekommerd. Wat is het stil in huis, denkt hij als hij de deur achter zich sluit. Eerst maar even zijn kostuum uittrekken en een jeans aandoen. Met twee treden gelijk rent hij de trap op en blijft daar verwonderd staan. Er huilt iemand. En het geluid komt uit Peggy’s kamer. Op zijn tenen loopt hij naar de deur die op een kier staat. Zou Peggy ziek zijn? Voorzichtig duwt hij de deur verder open en ziet een rode bos krullen achter het bankje vandaan komen. Waarom zit Marina hier nu te huilen? En waar is Peggy? Hij kijkt de kamer nog eens rond en loopt op Marina af. Hij hurkt naast de bank waar Marina’s gezicht verborgen is in het kussen. Voorzichtig legt hij een hand op haar schouder. Het snikken houd abrupt op en haar hoofd vliegt omhoog. Haar hele make up is door lopen en zij ziet er zo verdrietig uit. David kan niet anders. Hij neemt haar in zijn armen en drukt haar tegen zijn borst.
“Meisje toch, wat is er gebeurd?” fluistert hij zachtjes. Marina begint weer te snikken ondertussen nadenkend wat ze moet zeggen tegen David. Moet zij kostte wat kost Peggy’s geheim bewaren? David houdt haar nu een zakdoek voor die ze dankbaar aanneemt. Ze poetst haar neus en kijkt hem aan. Ze doet geen moeite om uit zijn omarming te komen. Ze twijfelt hevig wat ze David moet zeggen. David wacht geduldig op antwoord en knikt haar bemoedigend toe.
“Peggy is in het ziekenhuis” begint ze.
“Is er iets met de baby?” vraagt David geschrokken.
“Nee, David maar ze heeft al weeën. Die kreeg ze toen wij op het strand waren en ik heb haar naar het ziekenhuis gebracht omdat ik zeker wilde zijn dat alles goed was.”
“Marina, dat heb je prima gedaan maar maak je geen zorgen de baby komt pas over een week of vijf. Maar vertel eens wilde ze Peggy toch zekerheidshalve in het ziekenhuis houden?” Marina knikt en overdenkt wat ze met de hele situatie aan moet.
“Moet je nog spullen naar het ziekenhuis brengen?” Weer knikt Marina en besluit voorlopig niks te zeggen. Ze staat op en pakt alle spullen in een tas.
“Ik zal dit even brengen en gelijk even kijken hoe het met haar is.”
“Wacht even Marina, ik schiet even andere kleren aan dan rijd ik met je mee.” Voor Marina iets kan zeggen is David de kamer alweer uit. Dat kan nooit goed gaan denkt ze. Maar ze heeft Peggy beloofd niets te zeggen. Marina loopt de badkamer in, wast haar gezicht en werkt haar make up bij. Even later is David klaar voor vertrek en rijden ze gezamenlijk naar het ziekenhuis.
_________________

mijn site klik hier

[Kristel]

Hoi Conny,

Carola heeft de toets (met een kleine hint van Carlos) toch tot een goed einde gebracht. En nu die danswedstrijd: afwachten hoe het er in de discotheek aan toegaat, maar IK heb er alle vertrouwen in, dat ze het heel goed gaan doen.

Marina besluit om voorlopig haar belofte tegenover Peggy te houden. Maar of ze dat lang zal kunnen volhouden? Ze zou Peggy zover moeten krijgen dat ze het zelf aan David verteld.

Prachtige hoofdstuk weer, Conny.
Groetjes, Kristel
_________________

[konsalik]

Hoi Krstel

Bedankt voor je trouwe reactie. Altijd fijn te lezen wat jij als collega schrijfster ervan vind.

Deze week gaan we verder met Sebastien die Willy om een gunst vraagt en Urs die Sonja belt en haar een voorstel doet.

Veel leesplezier en tot volgende week

liefs
Conny

Hoofdstuk 15

Willy kijkt glimlachend naar Mickey die aandachtig aan het lezen is. Voor een kind dat niet graag leest schijnt ze toch wel erg verdiept te zijn in haar boek. Willy houdt van kinderen en Mickey mag ze echt heel graag. Zo een lieve meid. Ze weet niet precies wat er aan de hand is maar haar intuïtie zegt haar dat het kind al een heleboel heeft meegemaakt in haar jonge leven. Waarom zou ze anders bij haar oom zijn komen wonen? Haar gedachten dwalen af en enkele scenario’s gaan door haar hoofd. Ze wil er Mickey niet om vragen maar besluit wel het kind in de gaten te houden. En er voor haar te zijn als ze moeilijke momenten heeft. Dan hoort ze haar telefoon gaan. Zuchtend staat ze op en gaat naar binnen om de telefoon aan te nemen.
“Hoi Willy, met Sebastien. Hoe gaat het?” Willy kijkt verbaast naar de telefoon. Waarom belt Sebastien nu? Om te vragen of ze zijn nichtje aankan?
“Goed” zegt ze afgemeten. “Wilde je Mickey even spreken? Dan haal ik haar wel even uit de tuin.”
“Nee, Willy dat hoeft niet. Ik belde eigenlijk om jou uit te nodigen voor een etentje. Weet je ik ben zo tegen vier uur al klaar en zou eigenlijk met Mickey nog even wat kleren willen kopen want de dame wil dat niet alleen doen. Ik had haar al voorgesteld haar in het centrum af te zetten als ik ging werken. Maar dat was niet gezellig, zei zij. We zouden aansluitend een hapje kunnen eten, dan hoef jij niet te koken.” Sebastien grijnst hardop omdat hij de heksenketel in gedachten alweer op het vuur ziet staan.
Willy hoort hem grijnzen en denkt er het hare van. Ze had al gezien dat de kleding van Mickey oud en afgesleten was en had er een dezer dagen tegenover Sebastien over willen beginnen. Ineens schiet haar iets te binnen.
“Dat is goed Sebastien dan kan ik mijn heksenketel in de kast laten staan en moet ik noodgedwongen mijn toverdrankjes morgen maken. Die recepten lopen tenslotte niet weg.” Ze luistert gespannen hoe hij reageert. Hij schatert voluit. Hemeltje wat een vrouw met humor. Hij weet bijna zeker dat dit niet het laatste heksenplagerijtje is geweest. Dit zal hij nog vaak moeten aanhoren.
“Sorry Willy, maar hoe wist jij dat ik dit dacht?”
“Dat is niet zo moeilijk Sebastien. En een heks is helderziend dat weet je toch? Maar even serieus zal ik vanmiddag met Mickey op kledingjacht gaan? We kunnen dan tegen vieren als jij er bent even terrasje pikken en de aankopen in jouw auto leggen. Dan hebben we de handen weer vrij voor het avondeten. Anders moeten we misschien lopen haasten omdat de winkels tegen zessen sluiten.”
“Dank je wel Willy, dat is heel lief dat je het aanbied. Je bent een schat. En Mickey zal het geweldig vinden om met een vrouw gaan te shoppen in plaats van haar oom. Koop maar alles wat je denkt dat ze nodig heeft. Ze heeft helemaal niets alleen een paar afgesleten kleren. Mijn moeder is er in die korte tijd dat Mickey bij haar was niet toe gekomen en haar vader, waar ze twee jaar heeft gewoond is aan de drank en geeft zijn geld liever uit aan drank dan aan zijn dochter. Koop dus maar alles wat een jonge dame nodig heeft.”
Willy’s hersenen werken op volle toeren. Het woordje schat dreunt door haar hoofd. Het gezicht van Sebastien verschijnt voor haar ogen. Ze heeft amper gehoord wat hij allemaal zei maar wel dat Mickey het slecht heeft gehad bij haar vader. Dat arme kind. Ze kijkt naar buiten waar Mickey nog steeds verzonken lijkt in het boek.
“Dat is goed Sebastien. Ik neem haar dadelijk mee de stad in en dan treffen we elkaar waar?”
“Laten we zeggen bij het koetshuis, dat restaurant op de markt. Dan kunnen we eerst een drankje nuttigen en dat besluiten of we daar eten of ergens anders” stelt Sebastien voor.
“Dat is goed tot straks bij het koetshuis.”
“Okay, Willy en nog bedankt voor je moeite.”
“Geen zorgen Sebastien ik doe het graag en wacht maar tot je straks de rekening ziet van alle aankopen.” Ze neemt afscheid en legt grijnzend de telefoon neer.
“Mickey, dat was je oom. Die is van mening dat jij nieuwe kleding nodig hebt. Zullen we dadelijk naar de stad gaan samen? Dan kunnen we gezellig van alles kopen en zo tegen vieren treffen we je oom daar en gaan aansluitend een hapje eten.” Mickey kijkt verstoord op van haar boek. “Dat is inderdaad nodig Willy maar mag ik het boek dan meenemen in de auto? Dan kan ik nog wat lezen.” Willy knikt instemmend en neemt haar tas en sleutels. Shoppingtime.

Urs belt het nummer dat hij in zijn agenda heeft genoteerd. Het lijkt alsof niemand zicht meldt. Net als hij het op wil geven wordt er opgenomen.
“Met Sonja.” Even is het stil.
“Als je denkt dat je leuk bent heb je het mis. Het kost jouw geld, niet mij.” Sonja is boos. Heeft ze eerst een sprintje vanuit de kelder naar boven moeten trekken om die telefoon aan te nemen en dan zwijgt de persoon in alle talen. Net als ze de haak er weer op wilt gooien hoort ze: “Sonja, niet neerleggen. Ik ben het Urs.”
“Urs? Waarom meldt jij je niet gewoon?” Sonja is een beetje beduusd. Wat wil hij?
“Sorry, ik dacht even dat je er niet was en wilde eigenlijk net opleggen.”
“Oh, maar waarom belde je dan?”
“Ik wilde even met je praten. Over het rapport maar ook over Millershill en Degan Oil. Ik vroeg me af of jij mij misschien kon helpen.” Urs twijfelt of dit de juiste woorden zijn om haar te overtuigen. Sonja denkt terug aan de laatste keer dat ze Urs gezien heeft. Toen hij haar gekust heeft en zij de benen nam. Zijn gezicht verschijnt in haar gedachten. Zijn grote hazelnootbruine ogen die iemand kunnen hypnotiseren en zo zijn wil op kunnen leggen. Anders kan ze het niet verklaren dat ze hem los heeft gemaakt en naar huis heeft gebracht. De andere hadden haar verhaal geslikt toen zij beweerd had dat hij uit vrije wil het rapport had gelezen en dat zij hem daarom vrij heeft gelaten. Nu is Jorge undercover aan het werk bij Degan Oil als project medewerker. Op deze manier hopen zij te weten te komen wat de plannen zijn met betrekking tot Millershill.
“Sonja, ben je er nog?” Sonja komt weer terug uit haar dagdromen.
“Ja. Ik ben er nog. Waarom denk ik dat ik jullie kan helpen?”
“Nou samen staan we sterker. En we willen allebei het zelfde, dat de natuur rond Millershill blijft bestaan zoals hij nu is.”
“Jij wilt het verkopen”gooit Sonja voor zijn voeten. Urs zucht hoorbaar.
“Kunnen we dat dadelijke even bespreken. Door de telefoon is het niet goed. Ik moet je kunnen zien als ik met je praat.”
“Okay, wanneer en waar?”
“Over een uurtje bij mij thuis?” vraagt Urs enigszins gespannen.
“Waarom bij jou thuis? Kan het niet in een restaurant of lunchroom?”
“Natuurlijk niet Sonja. Onze gesprekken mogen tenslotte niet uitlekken en als we in een openbare gelegenheid zitten en er is iemand die meeluistert, kan het wel eens helemaal verkeerd lopen.”
“Op kantoor dan?”
“Sorry, meid ik weet niet of we een infiltrant in het bedrijf hebben. Ik bedoel jij en je kornuiten wisten tenslotte ook dingen die eigenlijk niet buiten de kantoormuren hadden mogen komen. Daarom is mijn huis een veilige plaats.” Zuchtend stemt Sonja in en spreekt af voor twee uur vanmiddag.
Als ze neer heeft gelegd heeft ze eigenlijk al spijt van haar beslissing. Is het wel verstandig om naar zijn huis te gaan? Misschien moet ze iemand van de andere meenemen? Maar gelijk verwerpt ze dat idee weer als ze terug denkt aan Urs’ reacties als zij hem eten brachten. Nee, er was er maar één die hij tolereerde en dat was zij. Ze neemt zich voor zich niet van de wijs te laten brengen en hem zo professioneel mogelijk te woord te staan. Ze zoekt wat spullen bij elkaar waaronder wat notities van Jorge die druk aan het uitzoeken is wat er allemaal bij Degan Oil speelt. Enige tijd later stapt ze in haar oude wagentje en is blij dat hij gelijk aanspringt. Bij Urs’ huis aangekomen besluit ze net als vorige keer haar auto achterom neer te zetten. In gedachten verzonken zet ze koers op de voordeur en belt aan. Het duurt even voordat de deur opengaat. Ze kijkt in Urs’ gezicht en weet even niet wat te zeggen. Hij houdt glimlachend de deur voor haar open.
“Kom binnen Sonja. Zullen we maar in de eetkamer gaan zitten?” Sonja knikt en loopt achter hem aan de eetkamer binnen. Weer is ze onder de indruk van de prachtige inrichting van dit huis. Ze neemt plaats en wacht tot Urs ook gaat zitten. Maar die is even de keuken ingedoken en komt weer binnen met een pot thee en toebehoor.
“Zo eerst maar een bakje thee en dan kunnen we aan de slag. Wil je thee? Of heb je liever koffie?”
“Thee is prima” weet ze uit te brengen. Ze weet zich geen houding te geven. Hoe moet ze in godsnaam de middag door komen met hem.
_________________

mijn site klik hier