50plusser/ouderenforum doorstart

[Henny]

Wat een grappig verhaal. Je hebt van verschillende sprookjes weer een ander sprookje gesmeed en dat maakte weer een mooi geheel om te lezen .

[Anky]

Bedankt Greet en Henny! 😊
_________________
Altijd blijven lachen

[Anky]

DE NAAKTSLAKKEN door Anky

Er was eens een meisje dat nog geen vlieg dood kon slaan. Als er een om haar hoofd zoemde probeerde ze hem voorzichtig te vangen en buiten te zetten. Zelfs muggen sloeg ze niet dood.
Alle dieren en kleine beestjes konden op haar rekenen. Zo was ze ook gefascineerd door slakken, vooral naaktslakken. Als ze in de tuin rondkropen volgde ze hun spoor. Haar vader was niet blij met de slakken, ze vraten alle blaadjes van zijn planten op. Om dat tegen te gaan zette hij bakjes met bier neer zodat de slakken daar opaf kwamen en erin kropen. Het meisje zette eerst bordjes neer met de tekst: hier niet van drinken, dan ga je dood! Maar de slakken konden niet lezen of ze begrepen het niet.
De andere dag vond ze drijvende dode slakken. Toen begon ze stiekem de bakjes leeg te gooien als haar vader niet keek. Maar helaas had hij het iedere keer in de gaten. Daarna stak ze met een mes gaatjes in de bakjes zodat ze langzaam leegliepen. Dat merkte haar vader gelukkig niet.
Op een dag moest ze op de fiets naar de tandarts, die had zijn praktijk in het volgende dorp waar ze makkelijk kon komen als ze dwars over het pad tussen de weilanden door fietste. Het had geregend die nacht en tot haar ontzetting zag ze heel veel naaktslakken over het weggetje kruipen. Ze zigzagde eromheen en riep naar de slakken dat het heel gevaarlijk was om daar te kruipen. Het was een openbaar fietspad, vooral veel scholieren fietsten daar als ze naar school gingen. Maar ze wist niet of de slakken haar konden horen. Hadden slakken oren? Ze konden ook al niet lezen.
Toen ze na een uurtje terug fietste, zag ze allemaal lijkjes liggen van platgereden slakken. Verdrietig stopte ze en keek of er nog eentje in leven was. Vlakbij de slootrand lag een hele grote naaktslak op een steen, hij was in leven en keek haar met droevige ogen op steeltjes aan.
“Ik ben de oppernaaktslak,” zei hij tegen het meisje, “ik heb ze allemaal gewaarschuwd, maar luisteren? Vergeet het maar! Luisteren kunnen ze trouwens niet hoor, slakken hebben geen oren, maar ze kunnen wel trillingen voelen. Ik heb ze in morse gewaarschuwd, luisteren ze ook niet naar.”
“Maar kunt u dan wel horen? “ vroeg ze, “ u hebt toch ook geen oren?”
De oppernaaktslak keek haar meewarig aan.
“Ik wel natuurlijk, kijk maar aan de zijkant van mijn hoofd. De bosheks heeft mij oren gegeven om de naaktslakken te leiden, maar het is moeilijk.”
Hij zuchtte diep. “Misschien moet ik vragen of ze me in een ander dier wil toveren, dat kan ze echt goed. Maar eigenlijk wil ik gewoon een naaktslak blijven.”
Het meisje vroeg wat er nu moest gebeuren met de dode slakken.
“Vannacht kom ik terug met de families en draagbaren, dan verzamelen we alle gevallenen en gooien ze in de sloot. Dan hebben de vissen er nog wat aan. Ecologisch verantwoord snap je? “
Het meisje vroeg of ze er bij mocht zijn, de opperslak moest er even over nadenken, zei daarna dat dat eigenlijk een goed idee was.
‘sNachts toen haar ouders sliepen sloop het meisje naar buiten, pakte stilletjes haar fiets en ging naar het weggetje. Het was donker en doodstil. Voor de zekerheid had ze haar telefoon meegenomen en zette ze de zaklamp aan.
Ze zag een rij slakken met draagbaren op hun rug. Sommige hadden schepjes. Met zuignapjes raapten ze de overblijfselen van hun familie op en legden alles op de draagbaren. Alle smurrie werd zorgvuldig verzameld. In optocht gingen ze door het veld naar de slootkant, daar werd gestopt.
De oppernaaktslak sprak een woordje tegen de verzamelde families, daarna werd in alle stilte de restanten te water gelaten.
Het meisje was diep onder de indruk, kon ze maar iets doen om de slakkenpopulatie te redden.
Ze googelde en las allerlei interessante dingen.
Een barrière opwerpen zou misschien helpen, grit of eierschillen las ze. Ze besprak het met de oppernaaktslak. Die opperde om de bosheks in te schakelen, die kon vast wel op een plek een barrière maken.
Ze gingen er samen naartoe, het meisje moest wel geduld hebben, want de oppernaaktslak was zo traag als slak maar kon zijn.
En ja hoor, de bosheks had een oplossing. Vlak naast het weggetje was een stukje land waar alles kon groeien en bloeien. Daar mocht de natuur zijn gang gaan. Het meisje en de bosheks verzamelden zoveel mogelijk naaktslakken en zetten ze op het veldje.
De bosheks prevelde een toverspreuk en zie, daar verscheen een brede rand met grit.
De slakken konden daar niet overheen, ze konden wel het slootje in.
De oppernaaktslak bedankte het meisje uitvoerig en zei dat hij eindelijk weer eens rustig kon slapen.
Het meisje bleef in haar vaders tuin ijverig alle slakken verzamelen en bracht ze in een emmertje naar het veldje. Tevreden keek ze naar enorme verzameling naaktslakken.
En als ze weer over het weggetje fietste zag ze daar nooit meer naaktslakken kruipen. Die waren veilig op hun eigen landje.


_________________
Altijd blijven lachen

[Greet]

Ik zie het voor me hoe ze de overblijfselen bijeen raapten en het na een waardig afscheid te water werd gelaten .
Fijn dat de slakken nu een veilig landje hebben .
Weer met plezier heb ik dit prachtige sprookje gelezen .

[Anky]

Dank je wel Greet!
_________________
Altijd blijven lachen